چرا نیسان مديران از پشت میزند؟!
پوریا عالمی
از ما میپرسند چرا روزنامه «شرق» و ستون ما، به اصلاحطلبان و اعتدالیها گیر میدهد؟ ما میگوییم اسمش گیر نیست، نقد است. میگویند نه! شما انگشت میکنید توی چشم دولت و مجلس که چشم امید مردم بهشان است! ما میگوییم ما نهایتا گفتیم بالای چشم اینها ابروست و بودجه را تخورپخور نکنند و کار مردم را راه بیندازند. منتها به ما میگویند شما باید به اصلاحطلبان و اعتدالیها فرصت بدهید.
این حرف ما را یاد آن مطلب علمی انداخت که: مردم سوار ماشین آخرینمدل پشت چراغ قرمز ایستاده بودند که یک مقام مسئول (اصلاحطلب و اعتدالی و اصولگرا هم ندارد) یکهو با نیسان آبی از پشت شاتالاق زد به ماشین مردم. ماشین مردم جمع شد و از بین رفت. وقتی مردم از ماشین خواست پیاده بشود، راننده نیسان پرید پایین و گریه و التماس (مثل موقع انتخابات) کرد و گفت: «ای مردم! به من رحم کن، من خوبم، من عالیام، من مردمدوستم، من اصلح هستم، من اصولگرای بامرامم، من اصلاحطلب باحالم، من اعتدالیام... خلاصهاش من بدبختم و به من رحم کن، چراکه تو همهچیز هستی و من هیچی ندارم. کل نیسان و رانت من، اندازه پول سپر ماشین و مملکت شما نمیشود».
مردم دلش سوخت و به راننده نیسان رحم کرد و راننده نیسان قول داد دیگر کار بد نکند.
مردم سوار ماشین شد و راه افتاد و پشت چراغ قرمز بعد ایستاد و توی فکر بود که یکهو دوباره زاااارت از پشت یکی زد بهش.
مردم به شانس خود لعنتکنان خواست از ماشین پیاده شود که دید همان نیسان آبیه دوباره زده بهش! و راننده نیسانه (که مقام مسئول بود) کلهاش را از پنجره آورده بیرون و داد میزند: چیزی نیست! منم!
حالا حکایت ماست و این اساتید.
جمعبندی: سوفیا... عشقم... فکر کن من توی زندگي هی بهت بيتوجهي کنم و هردفعه بگویم چیزی نیست عزیزم! خدا را شکر کن که غریبه بهت خیانت نکرده! خوشحال باشی که منم! و تو هم بخندی.
عاشق دوبارهکاری تو؛ میدون دوم
از ما میپرسند چرا روزنامه «شرق» و ستون ما، به اصلاحطلبان و اعتدالیها گیر میدهد؟ ما میگوییم اسمش گیر نیست، نقد است. میگویند نه! شما انگشت میکنید توی چشم دولت و مجلس که چشم امید مردم بهشان است! ما میگوییم ما نهایتا گفتیم بالای چشم اینها ابروست و بودجه را تخورپخور نکنند و کار مردم را راه بیندازند. منتها به ما میگویند شما باید به اصلاحطلبان و اعتدالیها فرصت بدهید.
این حرف ما را یاد آن مطلب علمی انداخت که: مردم سوار ماشین آخرینمدل پشت چراغ قرمز ایستاده بودند که یک مقام مسئول (اصلاحطلب و اعتدالی و اصولگرا هم ندارد) یکهو با نیسان آبی از پشت شاتالاق زد به ماشین مردم. ماشین مردم جمع شد و از بین رفت. وقتی مردم از ماشین خواست پیاده بشود، راننده نیسان پرید پایین و گریه و التماس (مثل موقع انتخابات) کرد و گفت: «ای مردم! به من رحم کن، من خوبم، من عالیام، من مردمدوستم، من اصلح هستم، من اصولگرای بامرامم، من اصلاحطلب باحالم، من اعتدالیام... خلاصهاش من بدبختم و به من رحم کن، چراکه تو همهچیز هستی و من هیچی ندارم. کل نیسان و رانت من، اندازه پول سپر ماشین و مملکت شما نمیشود».
مردم دلش سوخت و به راننده نیسان رحم کرد و راننده نیسان قول داد دیگر کار بد نکند.
مردم سوار ماشین شد و راه افتاد و پشت چراغ قرمز بعد ایستاد و توی فکر بود که یکهو دوباره زاااارت از پشت یکی زد بهش.
مردم به شانس خود لعنتکنان خواست از ماشین پیاده شود که دید همان نیسان آبیه دوباره زده بهش! و راننده نیسانه (که مقام مسئول بود) کلهاش را از پنجره آورده بیرون و داد میزند: چیزی نیست! منم!
حالا حکایت ماست و این اساتید.
جمعبندی: سوفیا... عشقم... فکر کن من توی زندگي هی بهت بيتوجهي کنم و هردفعه بگویم چیزی نیست عزیزم! خدا را شکر کن که غریبه بهت خیانت نکرده! خوشحال باشی که منم! و تو هم بخندی.
عاشق دوبارهکاری تو؛ میدون دوم
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.