هفته خود را چگونه گذراندید؟
گیتی صفرزاده
روز اول: دوستی را میبینم، میگوید خبر داری پراید ۴۰ میلیون تومان شده است؟ خبر ندارم.
روز دوم: در دبیرخانه جشنواره عروسکی هستم. چند دانشآموز نمایش عروسکی کار کردهاند و اجرا دارند. سرشار از شور و شوقاند، از ایدهها و برنامههایشان میگویند. احساس میکنم جوان شدهام.
روز سوم: دخترم زنگ میزند، صدایش بههمریخته است. میگوید هول نشو، سر چهارراه ایستاده بودم، کیف پولم را زدند. میگویم خودت سالمی؟ جواب مثبت است. مراسم سپاسگزاری را بهجا میآورم... .
روز چهارم: خبری میخوانم درباره اپلیکیشنی که با آن میتوانید در هرجای شهر که هستید تقاضای دوچرخه کنید، سوار شوید و بعد در هرجا میخواهید رهایش کنید، با قفلی که رویش هست. در ذهنم برنامه میچینم که از هفته آینده کدام مسیرها را میتوانم با دوچرخه بروم و با نگاههای متعجب احتمالی چه برخوردی داشته باشم.
روز پنجم: راننده تماممدت راه از گرانی و افزایش نرخ ارز و بیارزشبودن کرایهها و بیحاصلبودن زندگی حرف میزند. موقع پیادهشدن میگوید میایستم تا داخل خانه شوید، دیروقت است... .
صبح پشت میز صبحانه بیخبر از عالم و آدم برای خودم کشوقوس میآیم. توییت همکاری را میبینم: یا من نمیفهمم رئیسجمهور چه میگوید یا ما واقعا داریم در آبادترین و بهترین کشور دنیا زندگی میکنیم.
هفتهام را مرور میکنم. مطمئنم که در آبادترین و بهترین کشور دنیا زندگی نمیکنم، اما تنوع، تضاد و شدت اتفاقات دوروبرم نشان میدهد در زندهترین کشور دنیا زندگی میکنم. زندهبودن را دوست دارم، گرچه گاهی تا سرحد مرگ میرسد.
روز اول: دوستی را میبینم، میگوید خبر داری پراید ۴۰ میلیون تومان شده است؟ خبر ندارم.
روز دوم: در دبیرخانه جشنواره عروسکی هستم. چند دانشآموز نمایش عروسکی کار کردهاند و اجرا دارند. سرشار از شور و شوقاند، از ایدهها و برنامههایشان میگویند. احساس میکنم جوان شدهام.
روز سوم: دخترم زنگ میزند، صدایش بههمریخته است. میگوید هول نشو، سر چهارراه ایستاده بودم، کیف پولم را زدند. میگویم خودت سالمی؟ جواب مثبت است. مراسم سپاسگزاری را بهجا میآورم... .
روز چهارم: خبری میخوانم درباره اپلیکیشنی که با آن میتوانید در هرجای شهر که هستید تقاضای دوچرخه کنید، سوار شوید و بعد در هرجا میخواهید رهایش کنید، با قفلی که رویش هست. در ذهنم برنامه میچینم که از هفته آینده کدام مسیرها را میتوانم با دوچرخه بروم و با نگاههای متعجب احتمالی چه برخوردی داشته باشم.
روز پنجم: راننده تماممدت راه از گرانی و افزایش نرخ ارز و بیارزشبودن کرایهها و بیحاصلبودن زندگی حرف میزند. موقع پیادهشدن میگوید میایستم تا داخل خانه شوید، دیروقت است... .
صبح پشت میز صبحانه بیخبر از عالم و آدم برای خودم کشوقوس میآیم. توییت همکاری را میبینم: یا من نمیفهمم رئیسجمهور چه میگوید یا ما واقعا داریم در آبادترین و بهترین کشور دنیا زندگی میکنیم.
هفتهام را مرور میکنم. مطمئنم که در آبادترین و بهترین کشور دنیا زندگی نمیکنم، اما تنوع، تضاد و شدت اتفاقات دوروبرم نشان میدهد در زندهترین کشور دنیا زندگی میکنم. زندهبودن را دوست دارم، گرچه گاهی تا سرحد مرگ میرسد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.