|

من نگران خودمم آقاي روحاني

پوریا عالمی

آقاي حسن روحاني

شما گفتي ما نگران شماييم؛ يعني توي مجلس گفتي: «مردم نگران تحريم نيستند و نگران دعواي ما (دولت و نماينده‌ها) هستند». در نتيجه من هم لازم ديدم شما را با نوشتن يک نامه از نگراني دربياورم:واقعا آدم گاهي دوست دارد حرف‌هاي سطحي بزند. مثل اينکه کاش مسئولان ما هم اتوبوس و مترو سوار مي‌شدند. کرايه تاکسي مي‌دادند. کرايه خانه داشتند و الان سر سالشان بود و بايد 50 ميليون تومان مي‌گذاشتند روي پول پيش يا يک ميليون به کرايه ماهانه اضافه مي‌کردند. بعد نگاه مي‌کردند مي‌ديدند حقوق پايه يک ميليون و ۱۱۱ هزار و ۲۶۹ تومان است و سکه طلا شده سه، چهار ميليون تومان و دلار هم که هيچي؛ خيرش را ببيني. بعد مي‌ديدند از پنير و نان بگير تا شلوار و پول برق و گاز همه‌چيز دولا پهنا گران شده. بعد مي‌خواندي خط فقر شده پنج ميليون تومان ناقابل. بعد اين وسط يک مرضي هم مي‌افتاد به جان مديران و مجبور مي‌شدند دفترچه‌به‌دست بروند بيمارستان دولتي و بمانند لاي در و بعد نسخه‌به‌دست مي‌دويدند سمت داروخانه (خب خيلي از داروها را توي دفترچه نمي‌نويسند، چون بيمه قبول نمي‌کند). بعد دو شب بيمارستان ناقابل هم مي‌رفت روش و دست‌خوش دکتر را هم جدا واريز مي‌‌کردند. بعد مي‌ديدند پسرشان مي‌خواهد برود دانشگاه و پول کلاس کنکور مي‌دادند. بعد به دخترشان مي‌گفتند چشمم کف پات لطفا تو درس نخوان و زودتر ازدواج کن که هزينه‌ها کم شود و بعد مي‌ماندند توي جهيزيه. يخچال چهار ميليون تومان و تلويزيون دوميليون تومان و مبل سه ميليون تومان و ... .
نه واقعا آقاي رئيس‌جمهور. ما نگران تحريم نيستيم. نگران دعواي شماييم. خود من روي مشت اول 50 تومان شرط بسته‌ام.
آقاي ظريف هم حق دارد مي‌گويد هر کشوري يک‌طوري است، ما اين‌طوري انتخاب کرديم که با هيچ کشوري رابطه نداشته باشيم. وقتي مي‌گوييد ما، يعني شما. وقتي مي‌گوييد شما، يعني ما.
نه اينکه فکر کنيد ما از رأي‌دادن به شما پشيمان شديم يا خسته هستيم‌ها، نه. ما به آقاي قاليباف و رئيسي هم رأي مي‌داديم همين آش بود و همین کاسه. مگر به احمدي‌نژاد رأي نداديم، تأثيري در حال اقتصاد و سياست داشت؟ ما 16 بار ديگر هم شما کانديدا بشويد به شما رأي مي‌دهيم. وقتي مي‌گويم شما، يعني همه شما، چون ما که نمي‌توانيم کانديدا بشويم. ما نهايتا خانه‌نشين مي‌شويم و توي اينترنت کمي غر مي‌زنيم و کمي لايک مي‌کنيم. آقاي روحاني آدم گاهي دوست دارد سطحي باشد؛ اين‌قدر سطحي که مسئولان را بکشد کنار و دست بگذارد روي شانه‌شان و بگويد نگاه کن؛ و بعد دوتايي زل بزنند به فردا؛ جايي که وقتي بهش نگاه کني نگرانت مي‌کند. آخ‌آخ... اگه من زورم زياد بود آقاي روحاني. با مشت مي‌زدم تو سر تورم و دلار تا همه‌چيز ارزان بشود. با مشت مي‌زدم تو دل آسمان که باران ببارد و بي‌‌آبي تمام شود. با مشت مي‌زدم تو چشم دروغ. با مشت مي‌زدم تو دل رانت. با مشت جاي اينکه بزنم تو پوز اين و آن که حالشان را بگيرم، مي‌زدم تو قفل در که راحت برويم و بياييم. آخ اگه زورم زياد بود... مي‌زدم زير ميز آقاي روحاني... ميز را به‌هم مي‌ريختم... اگه زورم زياد بود... آخ... شاخ غول را نمي‌شکستم، گردشگري و توريسم غولي راه مي‌انداختم...، ولي من زورم زياد نيست آقاي روحاني. من تماشاچي‌ام. نگران دعوای شما و مجلس. نگران دعواي دولت و شما.
ولي نه آقاي روحاني... من هم دارم دروغ مي‌گويم. من نگران تحريم نيستم. نگران دعواي شما هم نيستم. نگران خودمم آقاي رئيس‌جمهور. يک لحظه خودت فکر کن. هشت سال بدوبدوي دوران اصلاحات دنبال آزادي اجتماعي. هشت سال بدوبدوي دوران مهرورزي دنبال فيلترشکن و اپلاي خارج و دکل نفتي و پول به‌بادرفته بازنشستگي و چي و چي و چيزهايي که گم شد. حالا هم هشت سال بدوبدو دنبال چي؟ دنبال اينکه برگرديم به سه ضربدر هشت سال پيش. به آنچه گذشت. بله آقاي روحاني. بچه‌هاي شما را نمي‌دانم، ولي ما بچه‌ها و بچه‌هاي ما همين‌جا داريم بدوبدو مي‌کنيم. داريم بشين پاشو مي‌رويم. داريم دور خودمان مي‌چرخيم. ما از دويدن خسته شده‌ايم آقاي رئيس‌جمهور. از شعارهاي انتخاباتي. از اينکه همه بدند يکي خوب است که بعد معلوم مي‌شود او هم از رو خوانده. دست ما که رو است آقاي روحاني، شما از رو مي‌خوانيد. مي‌دانيد هم ما دستمان خالي است و هر کسي بگويد مي‌خواهد دست شما را بگيرم دستمان را دراز مي‌کنيم به سويش. مي‌دانيد هم چرا. چون خسته‌ايم آقاي روحاني. ما پير شديم. پيرمان درآمد. اين چيزها... همه اين چيزها که مي‌گذرد و براي شما بخشنامه است، براي ما زندگي است. اينها که براي شما جوک است، براي ما خاطره است.
آدم دوست دارد گاهي سطحي باشد آقاي روحاني؛ اين‌قدر سطحي که دستش را بگذارد روي شانه شماها و بگويد: ببين چي‌کار کردي.
ستونم ديگر جا ندارد آقاي روحاني. شما نگران هيچي نباشيد. ما هم نگران هيچي نيستيم. ما سِر شديم آقاي روحاني و الان سرگرم و نگران شما و دولت و مجلس هستيم. باقيش سرگرمي است، اما راستش آقاي روحاني ما زورمان زياد نيست و حتي بلد هم نيستيم خوب نگران چيزي باشيم. پس شما نگران چيزي نباشيد. فقط اين را بدانيد که مردم حرف زيادي ندارند جز اينکه: پيکان... ديدي چي‌کار کردي؟ و يک سؤال ثابت که: حالا چي ميشه؟
قربان شما؛ پوريا عالمي
روزنامه‌نگار و طنزنويس روزنامه «شرق»

آقاي حسن روحاني

شما گفتي ما نگران شماييم؛ يعني توي مجلس گفتي: «مردم نگران تحريم نيستند و نگران دعواي ما (دولت و نماينده‌ها) هستند». در نتيجه من هم لازم ديدم شما را با نوشتن يک نامه از نگراني دربياورم:واقعا آدم گاهي دوست دارد حرف‌هاي سطحي بزند. مثل اينکه کاش مسئولان ما هم اتوبوس و مترو سوار مي‌شدند. کرايه تاکسي مي‌دادند. کرايه خانه داشتند و الان سر سالشان بود و بايد 50 ميليون تومان مي‌گذاشتند روي پول پيش يا يک ميليون به کرايه ماهانه اضافه مي‌کردند. بعد نگاه مي‌کردند مي‌ديدند حقوق پايه يک ميليون و ۱۱۱ هزار و ۲۶۹ تومان است و سکه طلا شده سه، چهار ميليون تومان و دلار هم که هيچي؛ خيرش را ببيني. بعد مي‌ديدند از پنير و نان بگير تا شلوار و پول برق و گاز همه‌چيز دولا پهنا گران شده. بعد مي‌خواندي خط فقر شده پنج ميليون تومان ناقابل. بعد اين وسط يک مرضي هم مي‌افتاد به جان مديران و مجبور مي‌شدند دفترچه‌به‌دست بروند بيمارستان دولتي و بمانند لاي در و بعد نسخه‌به‌دست مي‌دويدند سمت داروخانه (خب خيلي از داروها را توي دفترچه نمي‌نويسند، چون بيمه قبول نمي‌کند). بعد دو شب بيمارستان ناقابل هم مي‌رفت روش و دست‌خوش دکتر را هم جدا واريز مي‌‌کردند. بعد مي‌ديدند پسرشان مي‌خواهد برود دانشگاه و پول کلاس کنکور مي‌دادند. بعد به دخترشان مي‌گفتند چشمم کف پات لطفا تو درس نخوان و زودتر ازدواج کن که هزينه‌ها کم شود و بعد مي‌ماندند توي جهيزيه. يخچال چهار ميليون تومان و تلويزيون دوميليون تومان و مبل سه ميليون تومان و ... .
نه واقعا آقاي رئيس‌جمهور. ما نگران تحريم نيستيم. نگران دعواي شماييم. خود من روي مشت اول 50 تومان شرط بسته‌ام.
آقاي ظريف هم حق دارد مي‌گويد هر کشوري يک‌طوري است، ما اين‌طوري انتخاب کرديم که با هيچ کشوري رابطه نداشته باشيم. وقتي مي‌گوييد ما، يعني شما. وقتي مي‌گوييد شما، يعني ما.
نه اينکه فکر کنيد ما از رأي‌دادن به شما پشيمان شديم يا خسته هستيم‌ها، نه. ما به آقاي قاليباف و رئيسي هم رأي مي‌داديم همين آش بود و همین کاسه. مگر به احمدي‌نژاد رأي نداديم، تأثيري در حال اقتصاد و سياست داشت؟ ما 16 بار ديگر هم شما کانديدا بشويد به شما رأي مي‌دهيم. وقتي مي‌گويم شما، يعني همه شما، چون ما که نمي‌توانيم کانديدا بشويم. ما نهايتا خانه‌نشين مي‌شويم و توي اينترنت کمي غر مي‌زنيم و کمي لايک مي‌کنيم. آقاي روحاني آدم گاهي دوست دارد سطحي باشد؛ اين‌قدر سطحي که مسئولان را بکشد کنار و دست بگذارد روي شانه‌شان و بگويد نگاه کن؛ و بعد دوتايي زل بزنند به فردا؛ جايي که وقتي بهش نگاه کني نگرانت مي‌کند. آخ‌آخ... اگه من زورم زياد بود آقاي روحاني. با مشت مي‌زدم تو سر تورم و دلار تا همه‌چيز ارزان بشود. با مشت مي‌زدم تو دل آسمان که باران ببارد و بي‌‌آبي تمام شود. با مشت مي‌زدم تو چشم دروغ. با مشت مي‌زدم تو دل رانت. با مشت جاي اينکه بزنم تو پوز اين و آن که حالشان را بگيرم، مي‌زدم تو قفل در که راحت برويم و بياييم. آخ اگه زورم زياد بود... مي‌زدم زير ميز آقاي روحاني... ميز را به‌هم مي‌ريختم... اگه زورم زياد بود... آخ... شاخ غول را نمي‌شکستم، گردشگري و توريسم غولي راه مي‌انداختم...، ولي من زورم زياد نيست آقاي روحاني. من تماشاچي‌ام. نگران دعوای شما و مجلس. نگران دعواي دولت و شما.
ولي نه آقاي روحاني... من هم دارم دروغ مي‌گويم. من نگران تحريم نيستم. نگران دعواي شما هم نيستم. نگران خودمم آقاي رئيس‌جمهور. يک لحظه خودت فکر کن. هشت سال بدوبدوي دوران اصلاحات دنبال آزادي اجتماعي. هشت سال بدوبدوي دوران مهرورزي دنبال فيلترشکن و اپلاي خارج و دکل نفتي و پول به‌بادرفته بازنشستگي و چي و چي و چيزهايي که گم شد. حالا هم هشت سال بدوبدو دنبال چي؟ دنبال اينکه برگرديم به سه ضربدر هشت سال پيش. به آنچه گذشت. بله آقاي روحاني. بچه‌هاي شما را نمي‌دانم، ولي ما بچه‌ها و بچه‌هاي ما همين‌جا داريم بدوبدو مي‌کنيم. داريم بشين پاشو مي‌رويم. داريم دور خودمان مي‌چرخيم. ما از دويدن خسته شده‌ايم آقاي رئيس‌جمهور. از شعارهاي انتخاباتي. از اينکه همه بدند يکي خوب است که بعد معلوم مي‌شود او هم از رو خوانده. دست ما که رو است آقاي روحاني، شما از رو مي‌خوانيد. مي‌دانيد هم ما دستمان خالي است و هر کسي بگويد مي‌خواهد دست شما را بگيرم دستمان را دراز مي‌کنيم به سويش. مي‌دانيد هم چرا. چون خسته‌ايم آقاي روحاني. ما پير شديم. پيرمان درآمد. اين چيزها... همه اين چيزها که مي‌گذرد و براي شما بخشنامه است، براي ما زندگي است. اينها که براي شما جوک است، براي ما خاطره است.
آدم دوست دارد گاهي سطحي باشد آقاي روحاني؛ اين‌قدر سطحي که دستش را بگذارد روي شانه شماها و بگويد: ببين چي‌کار کردي.
ستونم ديگر جا ندارد آقاي روحاني. شما نگران هيچي نباشيد. ما هم نگران هيچي نيستيم. ما سِر شديم آقاي روحاني و الان سرگرم و نگران شما و دولت و مجلس هستيم. باقيش سرگرمي است، اما راستش آقاي روحاني ما زورمان زياد نيست و حتي بلد هم نيستيم خوب نگران چيزي باشيم. پس شما نگران چيزي نباشيد. فقط اين را بدانيد که مردم حرف زيادي ندارند جز اينکه: پيکان... ديدي چي‌کار کردي؟ و يک سؤال ثابت که: حالا چي ميشه؟
قربان شما؛ پوريا عالمي
روزنامه‌نگار و طنزنويس روزنامه «شرق»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.