|

خاموشي «ارزمون شکارچيان»، خنياگر مازني

سيد ابوالحسن مختاباد

برخي صداها از چنان وزن احساسي و عاطفي‌ای برخوردارند که تا هميشه عمر با تو خواهند ماند، به‌خصوص اگر اين صدا را در ايام کودکي و نوجواني شنيده و با آن زندگي‌ کرده باشي. صداي «ارزمون شکارچيان»، خنياگر موسيقي گوداري در مازندران، از جمله اين صداهاست که وقتي با دوتارنوازي‌اش در هم بياميزد و از‌ آن ملودي‌هاي بکر اشعار مازني‌ هم همراهش شود، خاطره‌هايي بس فراموش‌نشدني را ياد‌آور مي‌شود. اين صداي ناب و بي‌نظير ۱۵ مرداد امسال خاموش شد و متأسفانه من سي‌ام مرداد از اين اتفاق تلخ باخبر شدم؛ يعني بعد از ۱۵ روز، اما اين بي‌خبري چيزي از ارزش صاحب اين خبر کم نمي‌کند و بنابراین بايد از او و صداي بي‌نظيرش گفت و نوشت.

مي‌دانستم که او چندسالي است بيمار است و طبيعي است که خنياگران محلي که به يک بيماري دچار مي‌شوند به دليل عدم توانايي مالي بايد با آن بيماري بسازند و بسوزند، ذره‌ذره آب شوند و بميرند. نهادهاي دولتي نيز تقريبا بودجه و امکاناتي ندارند و به چنان افلاسي دچار شده‌اند که توقعي از آنها نيست. نهادهاي مدني نيز حضوري ندارند، درواقع اجازه رشدي به آنها داده نشد يا خودشان نخواستند رشد کنند (به‌خصوص در حيطه موسيقي) و درگير برخي محفل‌گرايي‌هایی شدند که نهايتا هرگونه اعتمادي را بر باد دادند و تنها کارشان آويزان‌شدن به همان دولت است براي گرفتن چندرغاز بودجه و امکانات. در چنين اوضاعي ‌است که هنرمندي که از اندک امکانات مالي برخوردار نباشد، بايد سر بر تراب خاک نهد و بميرد. در همين چند سال اخير استاد عبدالله سرور‌احمدي از منطقه خراسان يا پيش‌تر از او ماشاء‌الله بامري از منطقه سيستان‌وبلوچستان و...
و ديگراني در گوشه‌هاي ديگر اين نواحي به دليل بيماري و نداشتن امکانات مالي و عدم مراقبه به ديار باقي شتافتند.
ارزمون شکارچيان هم از اين قاعده مستثنا نبود و تا آنجايي که در خاطر دارم، سنش به ۶۰ هم نرسيده بود؛ خواننده‌اي که از ۱۲ سالگي به راديو گرگان رفت و در کنار و همراه با عموي خود، نظام شکارچيان (پيش‌کسوت موسيقي گوداري در دوران معاصر)، در محافل و مجالس به اجراي نغمه‌هاي منطقه خود پرداخت.
ارزمون که در سال‌هاي نه‌چندان دور همانند همين روزهاي فرزندش، زمان، هيبتي جذاب و سرحال داشت، در چند سال اخير و به گفته برخي از دوستان قيافه‌اي نزار پيدا کرده بود و بيماري‌هاي پياپي عملا صدايش را هم به تحليل برد و از آن هيمنه و هياهو تقريبا جز پيکري لاغر و صدايي نحيف چيزي برجاي نماند.
سالياني او را؛ چه در جشنواره موسيقي حماسي و ‌آييني و چه در جشنواره موسيقي نواحي کرمان از نزديک ديده و صداي گرم و تأثيرگذارش را به جان نيوشيده بودم.
باز جاي شکرش باقي است که از خود يادگاري نيکو برجاي گذاشت و آنچه در ذهن و ضمير داشت را به فرزندش، زمان، انتقال داد. اخيرا فيلمي ۱۸ دقيقه‌اي ديدم که آقاي جمال محمدي، موزيسن و نوازنده خوش‌ذوق مازني در برنامه‌اي تلويزيوني که از شبکه استاني پخش شد، گپ‌وگفتي با ارزمون شکارچيان انجام داد و در همان‌جا از فرزندش خواست که قطعه‌اي بنوازد و بخواند. او جلوي پدرش با سوزوساز مي‌خواند و ترجيع‌بند اشعار مضموني چنين داشت که ‌اي‌کاش به‌جاي پدرش مرگ را تجربه کند. (مِن بَميرِم)
يادش گرامي باد و صدايش همه‌گاه بر فراز ذهن و ضمير علاقه‌مندان به موسيقي، به‌خصوص مردم مازندران.

برخي صداها از چنان وزن احساسي و عاطفي‌ای برخوردارند که تا هميشه عمر با تو خواهند ماند، به‌خصوص اگر اين صدا را در ايام کودکي و نوجواني شنيده و با آن زندگي‌ کرده باشي. صداي «ارزمون شکارچيان»، خنياگر موسيقي گوداري در مازندران، از جمله اين صداهاست که وقتي با دوتارنوازي‌اش در هم بياميزد و از‌ آن ملودي‌هاي بکر اشعار مازني‌ هم همراهش شود، خاطره‌هايي بس فراموش‌نشدني را ياد‌آور مي‌شود. اين صداي ناب و بي‌نظير ۱۵ مرداد امسال خاموش شد و متأسفانه من سي‌ام مرداد از اين اتفاق تلخ باخبر شدم؛ يعني بعد از ۱۵ روز، اما اين بي‌خبري چيزي از ارزش صاحب اين خبر کم نمي‌کند و بنابراین بايد از او و صداي بي‌نظيرش گفت و نوشت.

مي‌دانستم که او چندسالي است بيمار است و طبيعي است که خنياگران محلي که به يک بيماري دچار مي‌شوند به دليل عدم توانايي مالي بايد با آن بيماري بسازند و بسوزند، ذره‌ذره آب شوند و بميرند. نهادهاي دولتي نيز تقريبا بودجه و امکاناتي ندارند و به چنان افلاسي دچار شده‌اند که توقعي از آنها نيست. نهادهاي مدني نيز حضوري ندارند، درواقع اجازه رشدي به آنها داده نشد يا خودشان نخواستند رشد کنند (به‌خصوص در حيطه موسيقي) و درگير برخي محفل‌گرايي‌هایی شدند که نهايتا هرگونه اعتمادي را بر باد دادند و تنها کارشان آويزان‌شدن به همان دولت است براي گرفتن چندرغاز بودجه و امکانات. در چنين اوضاعي ‌است که هنرمندي که از اندک امکانات مالي برخوردار نباشد، بايد سر بر تراب خاک نهد و بميرد. در همين چند سال اخير استاد عبدالله سرور‌احمدي از منطقه خراسان يا پيش‌تر از او ماشاء‌الله بامري از منطقه سيستان‌وبلوچستان و...
و ديگراني در گوشه‌هاي ديگر اين نواحي به دليل بيماري و نداشتن امکانات مالي و عدم مراقبه به ديار باقي شتافتند.
ارزمون شکارچيان هم از اين قاعده مستثنا نبود و تا آنجايي که در خاطر دارم، سنش به ۶۰ هم نرسيده بود؛ خواننده‌اي که از ۱۲ سالگي به راديو گرگان رفت و در کنار و همراه با عموي خود، نظام شکارچيان (پيش‌کسوت موسيقي گوداري در دوران معاصر)، در محافل و مجالس به اجراي نغمه‌هاي منطقه خود پرداخت.
ارزمون که در سال‌هاي نه‌چندان دور همانند همين روزهاي فرزندش، زمان، هيبتي جذاب و سرحال داشت، در چند سال اخير و به گفته برخي از دوستان قيافه‌اي نزار پيدا کرده بود و بيماري‌هاي پياپي عملا صدايش را هم به تحليل برد و از آن هيمنه و هياهو تقريبا جز پيکري لاغر و صدايي نحيف چيزي برجاي نماند.
سالياني او را؛ چه در جشنواره موسيقي حماسي و ‌آييني و چه در جشنواره موسيقي نواحي کرمان از نزديک ديده و صداي گرم و تأثيرگذارش را به جان نيوشيده بودم.
باز جاي شکرش باقي است که از خود يادگاري نيکو برجاي گذاشت و آنچه در ذهن و ضمير داشت را به فرزندش، زمان، انتقال داد. اخيرا فيلمي ۱۸ دقيقه‌اي ديدم که آقاي جمال محمدي، موزيسن و نوازنده خوش‌ذوق مازني در برنامه‌اي تلويزيوني که از شبکه استاني پخش شد، گپ‌وگفتي با ارزمون شکارچيان انجام داد و در همان‌جا از فرزندش خواست که قطعه‌اي بنوازد و بخواند. او جلوي پدرش با سوزوساز مي‌خواند و ترجيع‌بند اشعار مضموني چنين داشت که ‌اي‌کاش به‌جاي پدرش مرگ را تجربه کند. (مِن بَميرِم)
يادش گرامي باد و صدايش همه‌گاه بر فراز ذهن و ضمير علاقه‌مندان به موسيقي، به‌خصوص مردم مازندران.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.