دکتر «جان» و «بورد تخصصی»
بابک زمانی- رئیس انجمن سکته مغزی
تا وقتی این آقای دکتر جان راستراست راه میرود و به هرجایی سر میکشد هیچ کاری از پیش نمیرود، بهخصوص کارهای علمی! با جمعی از همکاران مشغول طرح سؤالات بورد تخصصی هستیم که ناگهان سروکله ایشان پیدا میشود. اصلا اگر اینهمه بندوبساط امنیتی و قرنطینه و... نتواند از حضور افراد غیر (هرچند استادان قدیمی) در جلسه طرح سؤال جلوگیری کند پس به چه دردی میخورد؟!
نیامده یکسری اوراق را بین هیئت بورد توزیع کردند و با صدایی بلند فرمودند:
«...خیلیخب؛ شروع شد سرها روی ورقه»
من بهواسطه رفاقت قدیمیتر با اعتراض پرسیدم: «...استاد چه خبره؟ این چه وضعیه؟»
«...حرف نباشه، سرت تو ورقه! اینها همون سؤالاتیه که دیروز طرح کردین. من هم با عالم غیب و اجنه در ارتباطم، سؤالات رو گیر آوردم. میخوام ببینم متوسط نمره هیئت بورد چند میشه؟»
نیمنگاهی انداختم به برگه سؤالات، راست میگفت، همان سؤالات طراحیشده خودمان بود. امروز باید بقیه را طرح و کار را تمام میکردیم.
«...انگار بازی موش و گربه است. توی منبع میگردید هرچی سؤال پرت و دور از ذهنه طرح میکنید، بعد با لذت از اینکه تونستین چنین سؤالی جور کنین سؤال را برای هم میخونین که چی بشه؟ که عاقبت همه دستیاران مجبور شَن تمام کتاب را از بر کنن! تا تمام بیمارستانها از اون رزیدنتهایی که اندکی کار یاد گرفتن خالی بشه و همه برن کتابخونه؟! اصلا نسبت این مطالب با کار عملی پزشکی چیه؟ چقدره؟ کار پزشکی جنبه عملیاش چقدره؟ میشه یک نفر آهنگری را از روی کتاب یاد بگیره؟ این روزها که برخلاف زمان ما دسترسی به اطلاعات خام در دو ثانیه با هر موبایلی امکانپذیره، باز هم باید یک کتاب را در ذهنشان حفظ کنند یا اینکه روش کار و برخورد با بیمار را یاد بگیرند؟ بیماران مختلف ببینند و موقعیتهای دشوار بالینی را با تمام اعصابشان تجربه کنند؟ ها! جواب بدین ببینم تخصص یکسری اطلاعاته یا یکسری مهارتها؟ سال اول که همه گیج میزنند، سال دوم چیزی یاد میگیرند، سال سوم و چهارم که باید آنچه یاد گرفتند را عمل کنند و مجبورن از همهجا بزنن تا این کتاب را از بر کنند و خیلی از مطالبی را که امکان انجامش نبوده و ندیدهاند مثل یک موضوع خیالی تصور کنند و به حافظه
بسپارند».
میخواستم چیزی بگویم، اما هنوز زبان باز نکرده بودم که گفت: «...تو یکی حرف نزن وگرنه سؤالات دیروزت را میگذارم جلوی خودت کلیدش را هم برمیدارمها!»
بعد ادامه داد: «... یادت نمیاد اون سال در ورودی پزشکی عمومی با همه قبولشدهها مصاحبه هم کردیم؟ یادت میاد یک کتاب رمان انگلیسی جلوت گذاشتم گفتم بخون؟»
راست میگفت، ولی چه ربطی داشت؟ آن سال با همه قبولشدگان کنکور پزشکی مصاحبه کردند و جالب است که در مصاحبه اصلا راجعبه جزئیات کار پزشکی چیزی نپرسیدند.
«... حالا این جوانها را موقع ورود از جهات کلی ارزیابی میکنید؟ نه! حالا که میخوان متخصص بشن و دانشنامه تخصصی برای استادشدن بگیرن چی! هیچ میتونید بفهمید چه کسی بخش و کشیک و درمانگاه را دودر میکرده و چه کسی پای مریض میمونده؟! اصلا با یک امتحان چهارجوابی و 10 دقیقه امتحان شفاهی، آن هم علمی، چطور میتونید چهار سال کارِ کسی را ارزیابی کنید؟»
رئیس هیئت میخواست چیزی بگوید، اما استاد دهان او را هم بست.
«...شما خودت که تجربهاش را داری. مگر نتیجه دوره خودت در آمریکا فقط همان چند خطی که اون خانم استاد معروف در مورد شما نوشت، نبود؛ «هرچه من میدانم ایشان هم میداند!» و واقعا هم همه به این نتیجه رسیدند که چقدر خوب تشخیص داده. خدابیامرزه، حاجآقا ابوی مرحوم ما هم تمام مدرکش همان دوخطی بود که یکی از بزرگان نجف پشت قرآن براش نوشته بود».
رو به یکی دیگر از دوستان کرد و گفت: «...مگر هفته پیش اون استاد کانادایی در مورد پذیرش رزیدنت شما که برای ادامه تحصیل به کانادا رفته بود نیمساعت تمام با شما صحبت نکرد؟ کجاست نظرات مکتوب استادان این بچهها؟ با کدام سیستم اینها را ارزیابی میکنید؟ اصلا از کجا میفهمید در فلان شهرستان چند درصد نوشتههای آن کتاب را میتونن اجرا کنن؟»
دستهایش را به هم کوبید و ادامه داد: «...والا من نمیدونم این سیستم جوجهکشی اتوماتیک از کجا دراومد؟»
از همان دری که آمده بود و درحالیکه مرتب سرش را تکان میداد، با سرعت غیب شد. اوراق ما را هم خوشبختانه! جمع نکرد. شانس آوردیم که رفت، وگرنه روزمان تلف میشد و مجبور میشدیم یک روز دیگر هم برای سؤالات وقت بگذاریم.
تا وقتی این آقای دکتر جان راستراست راه میرود و به هرجایی سر میکشد هیچ کاری از پیش نمیرود، بهخصوص کارهای علمی! با جمعی از همکاران مشغول طرح سؤالات بورد تخصصی هستیم که ناگهان سروکله ایشان پیدا میشود. اصلا اگر اینهمه بندوبساط امنیتی و قرنطینه و... نتواند از حضور افراد غیر (هرچند استادان قدیمی) در جلسه طرح سؤال جلوگیری کند پس به چه دردی میخورد؟!
نیامده یکسری اوراق را بین هیئت بورد توزیع کردند و با صدایی بلند فرمودند:
«...خیلیخب؛ شروع شد سرها روی ورقه»
من بهواسطه رفاقت قدیمیتر با اعتراض پرسیدم: «...استاد چه خبره؟ این چه وضعیه؟»
«...حرف نباشه، سرت تو ورقه! اینها همون سؤالاتیه که دیروز طرح کردین. من هم با عالم غیب و اجنه در ارتباطم، سؤالات رو گیر آوردم. میخوام ببینم متوسط نمره هیئت بورد چند میشه؟»
نیمنگاهی انداختم به برگه سؤالات، راست میگفت، همان سؤالات طراحیشده خودمان بود. امروز باید بقیه را طرح و کار را تمام میکردیم.
«...انگار بازی موش و گربه است. توی منبع میگردید هرچی سؤال پرت و دور از ذهنه طرح میکنید، بعد با لذت از اینکه تونستین چنین سؤالی جور کنین سؤال را برای هم میخونین که چی بشه؟ که عاقبت همه دستیاران مجبور شَن تمام کتاب را از بر کنن! تا تمام بیمارستانها از اون رزیدنتهایی که اندکی کار یاد گرفتن خالی بشه و همه برن کتابخونه؟! اصلا نسبت این مطالب با کار عملی پزشکی چیه؟ چقدره؟ کار پزشکی جنبه عملیاش چقدره؟ میشه یک نفر آهنگری را از روی کتاب یاد بگیره؟ این روزها که برخلاف زمان ما دسترسی به اطلاعات خام در دو ثانیه با هر موبایلی امکانپذیره، باز هم باید یک کتاب را در ذهنشان حفظ کنند یا اینکه روش کار و برخورد با بیمار را یاد بگیرند؟ بیماران مختلف ببینند و موقعیتهای دشوار بالینی را با تمام اعصابشان تجربه کنند؟ ها! جواب بدین ببینم تخصص یکسری اطلاعاته یا یکسری مهارتها؟ سال اول که همه گیج میزنند، سال دوم چیزی یاد میگیرند، سال سوم و چهارم که باید آنچه یاد گرفتند را عمل کنند و مجبورن از همهجا بزنن تا این کتاب را از بر کنند و خیلی از مطالبی را که امکان انجامش نبوده و ندیدهاند مثل یک موضوع خیالی تصور کنند و به حافظه
بسپارند».
میخواستم چیزی بگویم، اما هنوز زبان باز نکرده بودم که گفت: «...تو یکی حرف نزن وگرنه سؤالات دیروزت را میگذارم جلوی خودت کلیدش را هم برمیدارمها!»
بعد ادامه داد: «... یادت نمیاد اون سال در ورودی پزشکی عمومی با همه قبولشدهها مصاحبه هم کردیم؟ یادت میاد یک کتاب رمان انگلیسی جلوت گذاشتم گفتم بخون؟»
راست میگفت، ولی چه ربطی داشت؟ آن سال با همه قبولشدگان کنکور پزشکی مصاحبه کردند و جالب است که در مصاحبه اصلا راجعبه جزئیات کار پزشکی چیزی نپرسیدند.
«... حالا این جوانها را موقع ورود از جهات کلی ارزیابی میکنید؟ نه! حالا که میخوان متخصص بشن و دانشنامه تخصصی برای استادشدن بگیرن چی! هیچ میتونید بفهمید چه کسی بخش و کشیک و درمانگاه را دودر میکرده و چه کسی پای مریض میمونده؟! اصلا با یک امتحان چهارجوابی و 10 دقیقه امتحان شفاهی، آن هم علمی، چطور میتونید چهار سال کارِ کسی را ارزیابی کنید؟»
رئیس هیئت میخواست چیزی بگوید، اما استاد دهان او را هم بست.
«...شما خودت که تجربهاش را داری. مگر نتیجه دوره خودت در آمریکا فقط همان چند خطی که اون خانم استاد معروف در مورد شما نوشت، نبود؛ «هرچه من میدانم ایشان هم میداند!» و واقعا هم همه به این نتیجه رسیدند که چقدر خوب تشخیص داده. خدابیامرزه، حاجآقا ابوی مرحوم ما هم تمام مدرکش همان دوخطی بود که یکی از بزرگان نجف پشت قرآن براش نوشته بود».
رو به یکی دیگر از دوستان کرد و گفت: «...مگر هفته پیش اون استاد کانادایی در مورد پذیرش رزیدنت شما که برای ادامه تحصیل به کانادا رفته بود نیمساعت تمام با شما صحبت نکرد؟ کجاست نظرات مکتوب استادان این بچهها؟ با کدام سیستم اینها را ارزیابی میکنید؟ اصلا از کجا میفهمید در فلان شهرستان چند درصد نوشتههای آن کتاب را میتونن اجرا کنن؟»
دستهایش را به هم کوبید و ادامه داد: «...والا من نمیدونم این سیستم جوجهکشی اتوماتیک از کجا دراومد؟»
از همان دری که آمده بود و درحالیکه مرتب سرش را تکان میداد، با سرعت غیب شد. اوراق ما را هم خوشبختانه! جمع نکرد. شانس آوردیم که رفت، وگرنه روزمان تلف میشد و مجبور میشدیم یک روز دیگر هم برای سؤالات وقت بگذاریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.