|

جاکارتا 2018، اندونزیایی‌های مهربان و صمیمی

سارا گودرزی . خبرنگار اعزامی «شرق» به بازی‌های آسیایی 2018

اینجا جاکارتاست. پایتخت اندونزی، محل برگزاری هجدهمین دوره بازی‌های آسیایی 2018. شهری پرجمعیت و پر از ترافیک. این برای دومین‌بار است که اندونزیایی‌ها میزبان بزرگ‌ترین رویداد ورزشی قاره کهن شده‌اند. آنها تلاش می‌کنند تا همه‌چیز را خوب و منظم جلو ببرند؛ اما ترافیکی که در این شهر وجود دارد، امان همه را بریده. خیابان شلوغ جاکارتا زیبایی خاص خودش را دارد؛ چراکه هر طرف سرت را برمی‌گردانی، نشان‌های بازی‌ها را می‌بینی. همه‌جا بوی بازی‌های آسیایی را می‌دهد.
دولت اندونزی قول‌هایی داده که مدارس و احتمالا ادارات جاکارتا را در این دو هفته که میزبان بازی‌ها هستند، تعطیل کند. شهر آن‌قدر شلوغ است که تاکسی و اتوبوس‌ها قادر به جابه‌جایی مردم نیستند. وسعت جاکارتا به قدری است که حتی برخی از رانندگان تاکسی، سرتاسر شهر را هم نمی‌شناسند و علاوه بر ماندن پشت چراغ قرمز و ترافیک باید زمانی را هم صرف سرگردانی در کوچه‌پس‌کوچه‌ها و خیابان‌ها کنی. اینجاست که مردم ناچارند از موتور برای حمل‌ونقل خود استفاده کنند.
این موتوری‌ها ما ایرانی‌ها را یاد تهران بزرگ می‌اندازند. موتوری‌های مسافربر جاکارتا هم مثل تهران هستند. سر چهارراه‌ها و خیابان‌ها می‌ایستند و صدا می‌زنند، موتور موتور. نکته جالب دراختیارگذاشتن موتورسواران زن برای خبرنگاران بود. مسئولان ستاد برگزاری بازی‌ها که خودشان پیش‌بینی حجم انبوهی از جمعیت را در این بازی‌ها می‌کردند، اعلام کردند در صورت لزوم به صورت جداگانه موتورسوار زن و مرد در اختیار خبرنگاران قرار می‌دهند.
اما اتفاق خوب استقبال گرم و صمیمی شهروندان اندونزیایی از میهمانان این بازی‌هاست. بیشتر از اینکه شرایط و امکانات سخت‌افزاری برای برگزاری چنین رویدادی مهیا باشد، هیجانی که مردم جاکارتا به میهمانان‌شان می‌دهند، غافلگیرت می‌کند. انگار روزها منتظر چنین اتفاقی بودند. آنها آن‌قدر خوش‌برخورد و پرمهر به استقبالت می‌آیند که احساس غریبی نمی‌کنی. به‌ویژه برای ایرانی‌ها که وارد یک کشور مسلمان شده‌اند. 90 درصد مردم اندونزی مسلمان‌اند. حجاب در این کشور اجباری نیست؛ اما اکثر زنان با پوشش‌های یک‌شکل محجبه هستند. اینجا یک اختلاف خیلی بزرگ با ایران دارد؛ آن هم این است که در این پایتخت اسلامی زنان ممنوعیتی برای ورود به استادیوم‌های ورزشی ندارند! برگزاری این بازی‌ها فقط محدود به جاکارتا نیست. اندونزی برای اینکه امتیاز میزبانی را بگیرد، کل کشورش را درگیر این رویداد کرده است. تعدادی از رشته‌ها را در شهر پالمبنگ برگزار می‌کند و تعدادی دیگر را در حومه جاکارتا. فاصله جاکارتا تا پالمبنگ 900 کیلومتر و فاصله با شهرهای حومه حداقل 200 کیلومتر است. این موضوع هم یکی دیگر از ضعف‌های برگزاری بازی‌های 2018 است. اینکه توریست‌ها و خبرنگاران را محدود کرده و نمی‌توانند به‌راحتی در همه سالن‌های مسابقات حاضر شوند. همین بُعد مسافت باعث شده تا فوتبال با وجود پرطرفداربودنش یکی از کم‌تماشاگرترین مسابقات باشد.
خیلی‌ها معتقدند که نباید میزبانی چنین رویداد بزرگی را به کشوری مثل اندونزی می‌دادند؛ چراکه این نوع میزبانی، شایسته بازی‌های آسیایی نیست؛ اما آنچه اهمیت دارد، این است که اندونزی با گرفتن میزبانی این بازی‌ها می‌خواهد خودش را در زمره قدرت‌های برتر ورزش آسیا قرار دهد. مراسم افتتاحیه بازی‌های آسیایی 2018 دیروز مقارن بود با روز استقلال ملی اندونزی. مردم جاکارتا شب گذشته برای هفتادوسومین سال استقلال‌شان در پایتخت جشن گرفتند و با خاطره‌ای به‌یادماندنی مشعل بازی‌ها را روشن کردند.
اینجا جاکارتاست. پایتخت اندونزی، محل برگزاری هجدهمین دوره بازی‌های آسیایی 2018. شهری پرجمعیت و پر از ترافیک. این برای دومین‌بار است که اندونزیایی‌ها میزبان بزرگ‌ترین رویداد ورزشی قاره کهن شده‌اند. آنها تلاش می‌کنند تا همه‌چیز را خوب و منظم جلو ببرند؛ اما ترافیکی که در این شهر وجود دارد، امان همه را بریده. خیابان شلوغ جاکارتا زیبایی خاص خودش را دارد؛ چراکه هر طرف سرت را برمی‌گردانی، نشان‌های بازی‌ها را می‌بینی. همه‌جا بوی بازی‌های آسیایی را می‌دهد.
دولت اندونزی قول‌هایی داده که مدارس و احتمالا ادارات جاکارتا را در این دو هفته که میزبان بازی‌ها هستند، تعطیل کند. شهر آن‌قدر شلوغ است که تاکسی و اتوبوس‌ها قادر به جابه‌جایی مردم نیستند. وسعت جاکارتا به قدری است که حتی برخی از رانندگان تاکسی، سرتاسر شهر را هم نمی‌شناسند و علاوه بر ماندن پشت چراغ قرمز و ترافیک باید زمانی را هم صرف سرگردانی در کوچه‌پس‌کوچه‌ها و خیابان‌ها کنی. اینجاست که مردم ناچارند از موتور برای حمل‌ونقل خود استفاده کنند.
این موتوری‌ها ما ایرانی‌ها را یاد تهران بزرگ می‌اندازند. موتوری‌های مسافربر جاکارتا هم مثل تهران هستند. سر چهارراه‌ها و خیابان‌ها می‌ایستند و صدا می‌زنند، موتور موتور. نکته جالب دراختیارگذاشتن موتورسواران زن برای خبرنگاران بود. مسئولان ستاد برگزاری بازی‌ها که خودشان پیش‌بینی حجم انبوهی از جمعیت را در این بازی‌ها می‌کردند، اعلام کردند در صورت لزوم به صورت جداگانه موتورسوار زن و مرد در اختیار خبرنگاران قرار می‌دهند.
اما اتفاق خوب استقبال گرم و صمیمی شهروندان اندونزیایی از میهمانان این بازی‌هاست. بیشتر از اینکه شرایط و امکانات سخت‌افزاری برای برگزاری چنین رویدادی مهیا باشد، هیجانی که مردم جاکارتا به میهمانان‌شان می‌دهند، غافلگیرت می‌کند. انگار روزها منتظر چنین اتفاقی بودند. آنها آن‌قدر خوش‌برخورد و پرمهر به استقبالت می‌آیند که احساس غریبی نمی‌کنی. به‌ویژه برای ایرانی‌ها که وارد یک کشور مسلمان شده‌اند. 90 درصد مردم اندونزی مسلمان‌اند. حجاب در این کشور اجباری نیست؛ اما اکثر زنان با پوشش‌های یک‌شکل محجبه هستند. اینجا یک اختلاف خیلی بزرگ با ایران دارد؛ آن هم این است که در این پایتخت اسلامی زنان ممنوعیتی برای ورود به استادیوم‌های ورزشی ندارند! برگزاری این بازی‌ها فقط محدود به جاکارتا نیست. اندونزی برای اینکه امتیاز میزبانی را بگیرد، کل کشورش را درگیر این رویداد کرده است. تعدادی از رشته‌ها را در شهر پالمبنگ برگزار می‌کند و تعدادی دیگر را در حومه جاکارتا. فاصله جاکارتا تا پالمبنگ 900 کیلومتر و فاصله با شهرهای حومه حداقل 200 کیلومتر است. این موضوع هم یکی دیگر از ضعف‌های برگزاری بازی‌های 2018 است. اینکه توریست‌ها و خبرنگاران را محدود کرده و نمی‌توانند به‌راحتی در همه سالن‌های مسابقات حاضر شوند. همین بُعد مسافت باعث شده تا فوتبال با وجود پرطرفداربودنش یکی از کم‌تماشاگرترین مسابقات باشد.
خیلی‌ها معتقدند که نباید میزبانی چنین رویداد بزرگی را به کشوری مثل اندونزی می‌دادند؛ چراکه این نوع میزبانی، شایسته بازی‌های آسیایی نیست؛ اما آنچه اهمیت دارد، این است که اندونزی با گرفتن میزبانی این بازی‌ها می‌خواهد خودش را در زمره قدرت‌های برتر ورزش آسیا قرار دهد. مراسم افتتاحیه بازی‌های آسیایی 2018 دیروز مقارن بود با روز استقلال ملی اندونزی. مردم جاکارتا شب گذشته برای هفتادوسومین سال استقلال‌شان در پایتخت جشن گرفتند و با خاطره‌ای به‌یادماندنی مشعل بازی‌ها را روشن کردند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.