|

این زندگی حق حبیب نیست

شهرزاد همتی : داستان حبیب از میان نامه‌های رسیده می‌آید. از کاغذهای بزرگ پردردی که در دفتر روزنامه روی هم تلنبار می‌شوند و داستان زندگی‌هاي سختی را روایت می‌کنند و نويسندگان آنها در میان درددل‌هایشان دنبال چاره می‌گردند. داستان حبیب اما از میان قصه‌های دیگر روایت عجیبی را بازگو می‌کرد که داستان ازخودگذشتگی بود و پهلوانی. مرد 45ساله این داستان از خطه شمال ایران است و از مدت‌ها قبل در مغازه خشک‌شویی مشغول به کار می‌شود. حبیب در نامه ارسالی‌اش درباره درد ازدست‌دادن مادر و پدر در دوران نوجوانی می‌نویسد و روزهای کودکی که یاد گرفت به جای بازی‌کردن دست به زانو گرفتن و ایستادن را تجربه کند.
ما به حبیب زنگ می‌زنیم تا داستان زندگی‌اش را خودش برایمان بازگو کند. او به خبرنگار «شرق» می‌گوید: «من 22 سال در یک مغازه خشک‌شویی کار و در سال 82 ازدواج کردم، ‌اما دیگر از کارگری خسته شده بودم. پولی که به‌عنوان حقوق دریافت می‌کردم، با وجودی که تمام کارهای مغازه به‌عنوان استادکار برعهده من بود، اما کفاف زندگی و اجاره خانه را نمی‌داد. از فقر و نداشتن و کم‌آوردن و عقب‌افتادن اجاره خسته شده بودم... یکی، دو بار تصمیم گرفتم با گرفتن وام مغازه کوچکی برای خودم دست‌وپا کنم، اما نمی‌دانم این وام‌ها را که می‌گیرد که به ما نمی‌دهند؟ چرا به من به‌عنوان کارگر اطمینان نداشتند که وام بدهند تا زندگی‌ام را بسازم و دو ضامن با چک و گواهی کسر از حقوق طلب می‌کردند. من یک کارگر در روستا چطور می‌توانستم دو ضامن با این شرایط پیدا کنم که حاضر شوند ضمانتم را بکنند؟» حبیب درباره مشورت‌ با دوستانش در ادامه می‌گوید و پیشنهاد وسوسه‌انگیزی که می‌توانست زندگی‌اش را عوض کند. او ادامه می‌دهد: «تا اینکه زمزمه دوستانم فکری را به سرم انداخت... شنیده بودم می‌شود با کلیه‌فروشی پول خوبی به دست آورد. با همسرم مشورت کردم و گفتم دیگر نمی‌توانیم با این شرایط به زندگی‌مان ادامه دهیم. به خاطر داشتن بدن سالم که لطف خدا باعثش بود، می‌دانستم می‌توانم از عهده این کار برآیم و همسرم هم دید چاره دیگری برایمان نمانده... ما برنامه‌ریزی کردیم که با این پول یک مغازه راه بیندازیم تا زندگی‌مان شکل بگیرد و از مصیبت نجات پیدا کنیم. برای همین به انجمن بیماران کلیوی رفتم و شرایط خودم را برای فروش کلیه اعلام کردم. دو هفته بعد با من تماس گرفتند که یک متقاضی جدی برای کلیه‌ام پیدا شده و می‌توانم برای فروش اقدام کنم». حبیب می‌گوید تمام مدت به ساختن یک زندگی با فروش بخشی از بدنش فکر می‌کرده و ذوق دمیدن روح تازه بر کالبد زندگی‌اش خواب را از چشمش ربوده بود. اما زندگی برای او خواب دیگری دیده بود. حبیب می‌گوید: «روز قرار وقتی به مرکز حمایت از بیماران کلیوی رفتم، دیدم بیمار، دختر جوانی است با صورت و دستان ورم‌کرده و چشمانی که از حال رفته و هرچه زودتر باید پیوند را انجام دهد. دختر گفت پدرش فوت کرده و مادر و سه خواهر کوچکش را نگه‌داری می‌کند و برادرش در تهران کارگر است و مبلغی را برای کمک‌خرج ماهانه به آنها می‌دهد. دختر که هفته‌ای سه روز دیالیز می‌کرد، اگر تا یک ماه بعد کلیه نمی‌گرفت، دیگر زنده نمی‌ماند. آنها تصمیم گرفته بودند پول نزول کنند تا بتوانند کلیه بخرند و زندگی دختر را نجات دهند... سرم درد گرفته بود و حال بدی داشتم. مدام می‌گفتم خدایا چه می‌خواستم و چه بر سر راهم گذاشتی... اصلا متوجه خواست خداوند نمی‌شدم...». حبیب می‌گوید آن روز بعد از بازگشت به خانه به همراه همسرش به روستای دختر سر می‌زند؛ وضعیت اسفناک زندگی آنها باعث می‌شود که او و همسرش تصمیم بگیرند کلیه حبیب را رایگان به دختر ببخشند و در کمتر از دو هفته بعد از انجام آزمایشات پزشکی این پیوند با موفقیت انجام می‌شود. اما این آغاز مشکلات حبیب بود، او می‌گوید: «یک ماه استراحت مطلق و دو ماه استراحت پزشکی داشتم و طبیعتا صاحبکارم کارگر دیگری استخدام کرده بود. بعد از اخراج بود که اجاره‌خانه به قدری عقب افتاد که صاحبخانه‌ام پول پیش خانه را به جای بدهی‌ام برداشت و همین باعث شد که از همه پول قرض بگیرم. حالا همسرم با پسر 12ساله‌ام در یک خانه 40متری با اجاره 300‌هزارتومانی زندگی می‌کنند و من هم یک اتاق 12متری اجاره کرده‌ام تا ببینم آینده چه خوابی برایم دیده». حبیب می‌گوید مستحق این زندگی نیست، راست هم می‌گوید، او حالا یک بدهی 12‌میلیونی دارد و می‌گوید اگر بتواند آن را پرداخت کند، دوباره جانی تازه خواهد گرفت. حبیب پیش از این از زندگی‌اش برای نجات فرد دیگری گذشت و حالا به خاطر داشتن یک کلیه زودتر از پیش خسته می‌شود و اضطراب را هم تاب نمی‌آورد. مدارک اهدای کلیه حبیب و اسناد صحت قصه او نزد خبرنگار «شرق» محفوظ است. اگر دوست داشتید به حبیب کمک کنید و باری از دوش او بردارید، ‌کمک‌های نقدی خود را به شماره حساب 5047061035218441 بانک شهر، به نام شهرزاد همتی واریز کنید تا کمک‌های جمع‌آوری‌شده در روزنامه «شرق» به حبیب تحویل شده و گزارشی از روند کمک‌رسانی به او در روزنامه منتشر شود.
شهرزاد همتی : داستان حبیب از میان نامه‌های رسیده می‌آید. از کاغذهای بزرگ پردردی که در دفتر روزنامه روی هم تلنبار می‌شوند و داستان زندگی‌هاي سختی را روایت می‌کنند و نويسندگان آنها در میان درددل‌هایشان دنبال چاره می‌گردند. داستان حبیب اما از میان قصه‌های دیگر روایت عجیبی را بازگو می‌کرد که داستان ازخودگذشتگی بود و پهلوانی. مرد 45ساله این داستان از خطه شمال ایران است و از مدت‌ها قبل در مغازه خشک‌شویی مشغول به کار می‌شود. حبیب در نامه ارسالی‌اش درباره درد ازدست‌دادن مادر و پدر در دوران نوجوانی می‌نویسد و روزهای کودکی که یاد گرفت به جای بازی‌کردن دست به زانو گرفتن و ایستادن را تجربه کند.
ما به حبیب زنگ می‌زنیم تا داستان زندگی‌اش را خودش برایمان بازگو کند. او به خبرنگار «شرق» می‌گوید: «من 22 سال در یک مغازه خشک‌شویی کار و در سال 82 ازدواج کردم، ‌اما دیگر از کارگری خسته شده بودم. پولی که به‌عنوان حقوق دریافت می‌کردم، با وجودی که تمام کارهای مغازه به‌عنوان استادکار برعهده من بود، اما کفاف زندگی و اجاره خانه را نمی‌داد. از فقر و نداشتن و کم‌آوردن و عقب‌افتادن اجاره خسته شده بودم... یکی، دو بار تصمیم گرفتم با گرفتن وام مغازه کوچکی برای خودم دست‌وپا کنم، اما نمی‌دانم این وام‌ها را که می‌گیرد که به ما نمی‌دهند؟ چرا به من به‌عنوان کارگر اطمینان نداشتند که وام بدهند تا زندگی‌ام را بسازم و دو ضامن با چک و گواهی کسر از حقوق طلب می‌کردند. من یک کارگر در روستا چطور می‌توانستم دو ضامن با این شرایط پیدا کنم که حاضر شوند ضمانتم را بکنند؟» حبیب درباره مشورت‌ با دوستانش در ادامه می‌گوید و پیشنهاد وسوسه‌انگیزی که می‌توانست زندگی‌اش را عوض کند. او ادامه می‌دهد: «تا اینکه زمزمه دوستانم فکری را به سرم انداخت... شنیده بودم می‌شود با کلیه‌فروشی پول خوبی به دست آورد. با همسرم مشورت کردم و گفتم دیگر نمی‌توانیم با این شرایط به زندگی‌مان ادامه دهیم. به خاطر داشتن بدن سالم که لطف خدا باعثش بود، می‌دانستم می‌توانم از عهده این کار برآیم و همسرم هم دید چاره دیگری برایمان نمانده... ما برنامه‌ریزی کردیم که با این پول یک مغازه راه بیندازیم تا زندگی‌مان شکل بگیرد و از مصیبت نجات پیدا کنیم. برای همین به انجمن بیماران کلیوی رفتم و شرایط خودم را برای فروش کلیه اعلام کردم. دو هفته بعد با من تماس گرفتند که یک متقاضی جدی برای کلیه‌ام پیدا شده و می‌توانم برای فروش اقدام کنم». حبیب می‌گوید تمام مدت به ساختن یک زندگی با فروش بخشی از بدنش فکر می‌کرده و ذوق دمیدن روح تازه بر کالبد زندگی‌اش خواب را از چشمش ربوده بود. اما زندگی برای او خواب دیگری دیده بود. حبیب می‌گوید: «روز قرار وقتی به مرکز حمایت از بیماران کلیوی رفتم، دیدم بیمار، دختر جوانی است با صورت و دستان ورم‌کرده و چشمانی که از حال رفته و هرچه زودتر باید پیوند را انجام دهد. دختر گفت پدرش فوت کرده و مادر و سه خواهر کوچکش را نگه‌داری می‌کند و برادرش در تهران کارگر است و مبلغی را برای کمک‌خرج ماهانه به آنها می‌دهد. دختر که هفته‌ای سه روز دیالیز می‌کرد، اگر تا یک ماه بعد کلیه نمی‌گرفت، دیگر زنده نمی‌ماند. آنها تصمیم گرفته بودند پول نزول کنند تا بتوانند کلیه بخرند و زندگی دختر را نجات دهند... سرم درد گرفته بود و حال بدی داشتم. مدام می‌گفتم خدایا چه می‌خواستم و چه بر سر راهم گذاشتی... اصلا متوجه خواست خداوند نمی‌شدم...». حبیب می‌گوید آن روز بعد از بازگشت به خانه به همراه همسرش به روستای دختر سر می‌زند؛ وضعیت اسفناک زندگی آنها باعث می‌شود که او و همسرش تصمیم بگیرند کلیه حبیب را رایگان به دختر ببخشند و در کمتر از دو هفته بعد از انجام آزمایشات پزشکی این پیوند با موفقیت انجام می‌شود. اما این آغاز مشکلات حبیب بود، او می‌گوید: «یک ماه استراحت مطلق و دو ماه استراحت پزشکی داشتم و طبیعتا صاحبکارم کارگر دیگری استخدام کرده بود. بعد از اخراج بود که اجاره‌خانه به قدری عقب افتاد که صاحبخانه‌ام پول پیش خانه را به جای بدهی‌ام برداشت و همین باعث شد که از همه پول قرض بگیرم. حالا همسرم با پسر 12ساله‌ام در یک خانه 40متری با اجاره 300‌هزارتومانی زندگی می‌کنند و من هم یک اتاق 12متری اجاره کرده‌ام تا ببینم آینده چه خوابی برایم دیده». حبیب می‌گوید مستحق این زندگی نیست، راست هم می‌گوید، او حالا یک بدهی 12‌میلیونی دارد و می‌گوید اگر بتواند آن را پرداخت کند، دوباره جانی تازه خواهد گرفت. حبیب پیش از این از زندگی‌اش برای نجات فرد دیگری گذشت و حالا به خاطر داشتن یک کلیه زودتر از پیش خسته می‌شود و اضطراب را هم تاب نمی‌آورد. مدارک اهدای کلیه حبیب و اسناد صحت قصه او نزد خبرنگار «شرق» محفوظ است. اگر دوست داشتید به حبیب کمک کنید و باری از دوش او بردارید، ‌کمک‌های نقدی خود را به شماره حساب 5047061035218441 بانک شهر، به نام شهرزاد همتی واریز کنید تا کمک‌های جمع‌آوری‌شده در روزنامه «شرق» به حبیب تحویل شده و گزارشی از روند کمک‌رسانی به او در روزنامه منتشر شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.