|

نگاهی به زندگی «حدیقه» در اصفهان

راه شیراز خیلی دوره

آزاده تاج‌علی

هر روز کیف کوچکی برمی‌دارد و به فرودگاه می‌رود. اما هیچ وقت پرواز نمی‌کند. حدیقه شبیه کسانی نیست که به سفر بروند. او برای «سفرنرفتن» به فرودگاه می‌رود و کارش این است که مسافرهای خسته را بشناسد و چند دقیقه با آنها صحبت کند... او می‌گوید: هشت سال پیش شوهرم را از دست دادم. یک بچه زیر شیر داشتم و یک بچه‌ام هم مدرسه می‌رفت. باید خودم کار می‌کردم چون پدر و مادری هم نداشتم. فکر کردم که اگر از شهرمان شیراز بروم به شهر دیگری حتما بهتر می‌شود. چون دیگر از کارهای کوچک خجالت نمی‌کشم. پسرم ایمان را خیلی زود از شیر گرفتم و با خواهرش سه‌تایی آمدیم به اصفهان و در محله‌ای پایین آب اتاق اجاره کردیم. او ادامه می‌دهد: اول‌ها شروع کردم به پاک‌کردن و فروختن سبزی‌آشی. خیلی درآمد خوبی پیدا کرده بودم اما یک روز، بعد از هفت‌سال سبزی پاک‌کردن دیدم که گردن‌درد بدی گرفته‌ام و نمی‌توانم سرم را خم کنم. به دکتر رفتم و گفت که دیسک‌گردن دارم. آخر روزی 300کیلو سبزی پاک می‌کردم آن روزها. غصه‌ام شده بود که باید برای پول درآوردن چه کار کنم و شاید روزهایی بود که درد گردنم یادم می‌رفت آنقدر که به بچه‌هایم و نداری‌مان فکر می‌کردم. حدیقه درباره کارش در فرودگاه توضیح می‌دهد: یک ماهی که در رختخواب بودم آرزو داشتم وسیله‌ای باشد که دور گردنم را بگیرد یک کم فشارهای کوچک بدهد و دردم آرام بشود. کم‌کم به کارهایی که برای خوب‌کردن درد گردن است خیلی علاقه پیدا کردم و وقتی دکتر اجازه داد بلند شوم، رفتم سراغ آمپول‌زن محلمان و از او پرس‌وجو کردم. طوبا خانم گفت: صندلی‌هایی هست که در پاساژهای بزرگ می‌گذارند و آدم‌ها وقتی از خرید خسته می‌شوند مشت و مالشان می‌دهد البته او گفت ماساژ. بعد هم من را به دوست‌هایش معرفی کرد که در فرودگاه اصفهان کار می‌کنند و دنبال یک زن عاقله بودند که با صندلی‌های ماساژ کار کند. او ادامه می‌دهد: کارم این است که ببینم کدام مسافرها چمدان‌های سنگین‌تر دارند و بروم دوروبرشان بپلکم. برگه‌های قیمت‌ها را بدهم و بگویم: معلوم است که گردنتان درد می‌کند و ماساژ می‌خواهید. البته روزهای اول خیلی تمرین کردم که ماساژ را درست بگویم اما الان دیگر هیچ مشکلی ندارم. حدیقه درباره محل کارش می‌گوید: هر روز در این سالن انتظار نشسته‌ام، اما منتظر پروازکردن نیستم. گاهی فکر می‌کنم که زندگی من با زن‌های دیگری که مرد به همراهشان است چقدر فرق می‌کند. زن‌هایی که با بچه‌های خوشحالشان به فرودگاه می‌آیند و به شیراز می‌روند. به نظرم زن‌هایی که دارند به شیراز می‌روند خیلی خوشبخت هستند. آرزو دارم یک‌بار هم که شده با ایمان و لاله پرواز کنیم و به شیراز برگردیم.
هر روز کیف کوچکی برمی‌دارد و به فرودگاه می‌رود. اما هیچ وقت پرواز نمی‌کند. حدیقه شبیه کسانی نیست که به سفر بروند. او برای «سفرنرفتن» به فرودگاه می‌رود و کارش این است که مسافرهای خسته را بشناسد و چند دقیقه با آنها صحبت کند... او می‌گوید: هشت سال پیش شوهرم را از دست دادم. یک بچه زیر شیر داشتم و یک بچه‌ام هم مدرسه می‌رفت. باید خودم کار می‌کردم چون پدر و مادری هم نداشتم. فکر کردم که اگر از شهرمان شیراز بروم به شهر دیگری حتما بهتر می‌شود. چون دیگر از کارهای کوچک خجالت نمی‌کشم. پسرم ایمان را خیلی زود از شیر گرفتم و با خواهرش سه‌تایی آمدیم به اصفهان و در محله‌ای پایین آب اتاق اجاره کردیم. او ادامه می‌دهد: اول‌ها شروع کردم به پاک‌کردن و فروختن سبزی‌آشی. خیلی درآمد خوبی پیدا کرده بودم اما یک روز، بعد از هفت‌سال سبزی پاک‌کردن دیدم که گردن‌درد بدی گرفته‌ام و نمی‌توانم سرم را خم کنم. به دکتر رفتم و گفت که دیسک‌گردن دارم. آخر روزی 300کیلو سبزی پاک می‌کردم آن روزها. غصه‌ام شده بود که باید برای پول درآوردن چه کار کنم و شاید روزهایی بود که درد گردنم یادم می‌رفت آنقدر که به بچه‌هایم و نداری‌مان فکر می‌کردم. حدیقه درباره کارش در فرودگاه توضیح می‌دهد: یک ماهی که در رختخواب بودم آرزو داشتم وسیله‌ای باشد که دور گردنم را بگیرد یک کم فشارهای کوچک بدهد و دردم آرام بشود. کم‌کم به کارهایی که برای خوب‌کردن درد گردن است خیلی علاقه پیدا کردم و وقتی دکتر اجازه داد بلند شوم، رفتم سراغ آمپول‌زن محلمان و از او پرس‌وجو کردم. طوبا خانم گفت: صندلی‌هایی هست که در پاساژهای بزرگ می‌گذارند و آدم‌ها وقتی از خرید خسته می‌شوند مشت و مالشان می‌دهد البته او گفت ماساژ. بعد هم من را به دوست‌هایش معرفی کرد که در فرودگاه اصفهان کار می‌کنند و دنبال یک زن عاقله بودند که با صندلی‌های ماساژ کار کند. او ادامه می‌دهد: کارم این است که ببینم کدام مسافرها چمدان‌های سنگین‌تر دارند و بروم دوروبرشان بپلکم. برگه‌های قیمت‌ها را بدهم و بگویم: معلوم است که گردنتان درد می‌کند و ماساژ می‌خواهید. البته روزهای اول خیلی تمرین کردم که ماساژ را درست بگویم اما الان دیگر هیچ مشکلی ندارم. حدیقه درباره محل کارش می‌گوید: هر روز در این سالن انتظار نشسته‌ام، اما منتظر پروازکردن نیستم. گاهی فکر می‌کنم که زندگی من با زن‌های دیگری که مرد به همراهشان است چقدر فرق می‌کند. زن‌هایی که با بچه‌های خوشحالشان به فرودگاه می‌آیند و به شیراز می‌روند. به نظرم زن‌هایی که دارند به شیراز می‌روند خیلی خوشبخت هستند. آرزو دارم یک‌بار هم که شده با ایمان و لاله پرواز کنیم و به شیراز برگردیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.