نامه دانشجویان دندانپزشکی به وزیر بهداشت
بهداشتکار بهجای دندانپزشک در مناطق محروم
شرق: مباحث سهسال اخیر درباره تربیت نیروهای حد وسط دندانپزشکی ازجمله احیای طرح بهداشتکار دهان و دندان و بهکارگیری دانشآموختگان جدید این رشته در مراکز بهداشتی-درمانی برخی از استانها بهجای دندانپزشک، زمزمههای اخیر درباره تبدیل وضعیت تکنسینهای سلامت دهان (دنتالهایژینیست) به بهداشتکار دهان و دندان درمانگر (دنتالتراپیست)، دانشجویان دندانپزشکی را بر آن داشت تا در نامهای ضمن ابراز نگرانی از شرایط موجود، مصرانه خواستار تغییر نگرش وزارت بهداشت شوند. در این نامه که تعدادی از دانشجویان و فارغالتحصیلان دندانپزشکی آن را امضا کردهاند، آمده است: «از اولین سالهای سپریکردن طرح اجباری ششساله در مناطق محروم توسط اولین دوره دانشآموختگان این رشته، تقاضاهای مکرر همراه با تحصنهای مداوم مقابل مجلس شورای اسلامی و رایزنیهای فراوان جهت تصویب قانون امکان ادامه تحصیل ایشان در رشته دندانپزشکی با قبولی در امتحانی داخلی و نه کنکور سراسری، نهایتا به ثمر نشست و در نهایت تا اوایل دهه ۹۰ شاهد قبولی به نوبت «تمام» بهداشتکارانی بودیم که در امتحان داخلی خود شرکت میکردند و به دندانپزشک تبدیل وضعیت میشدند. حال این سؤال برای ما دانشجویان فعلی دندانپزشکی مطرح میشود که آیا سیاست وزارت بهداشت مجددا بر راهاندازی یک مسیر انحرافی در دندانپزشکشدن تعدادی از اعضاي این جامعه است که در پی بازنشستگی نسل اول بهداشتکاران، سکان مدیریت دندانپزشکی کشور را به دست خواهند گرفت؟! آیا با احیای طرح مذکور در سالهای بعد هم دانشجویان نخبه امروزی محکوم هستند تحت مدیریت افرادی قرار بگیرند که به لطف احیای طرح شکستخورده بهداشتکار دهان و دندان، به صورت انحرافی دندانپزشک خواهند شد و پستهای مدیریتی را تصاحب خواهند نمود و این چرخه ادامه پیدا خواهد کرد؟!». آنها در بخش دیگر از این نامه نوشتهاند: «جناب آقای وزیر! بر اساس شواهد و آمار، کشور ما نهتنها دچار کمبود دندانپزشک نیست که برعکس بر اساس استانداردهای جهانی، جامعه ما از دندانپزشک هم اشباع شده است. سؤال ما این است بر اساس چه قانون و اخلاقی، مردم این سرزمین در نواحی روستایی و شهرهای کوچک باید توسط بهداشتکاران درمان شوند و در شهرهای بزرگتر توسط دندانپزشک؟! یکی از مهمترین شعارهای رئیسجمهور محترم در دوران انتخابات، برخورداری یکسان همه آحاد جامعه از حقوق شهروندی بوده است؛ چه تدبیری در اتخاذ این تصمیم وجود دارد که مردم به شهروندان درجهیک و درجهدو تقسیم شدهاند؟ قطعا استفاده از نیروهای درمانی با دانش و مهارت کمتر بهجای دندانپزشک در مناطق محروم به بهانه کمبود اعتبارات یا بهانه واهی عدم حضور دندانپزشک در آن مناطق، با اصل مترقی عدالت اجتماعی و حقوق شهروندی در تضاد است. آیا از نظر وزارت بهداشت، ارائه خدمات درمانی دندانپزشکی ازجمله جرمگیری، ترمیمهای ساده دندانی، ساخت پروتزهای متحرک و خصوصا بیرونآوردن دندانهای ساده و... نیارمند دانش و مهارت کافی در حد دندانپزشک نیست؟ لطفا بهجای سیاستهای همراه با توهین به کرامت انسانی محرومان، نسبت به اجرای طرح نیروی انسانی تجدیدنظر کنید و مقرراتی در مورد اجبار به خدمترسانی دندانپزشکانی که از شرایط خاصی برای دندانپزشکشدن بهره بردهاند برای خدمترسانی طولانیتر در مناطق محروم صادر نمایید».
شرق: مباحث سهسال اخیر درباره تربیت نیروهای حد وسط دندانپزشکی ازجمله احیای طرح بهداشتکار دهان و دندان و بهکارگیری دانشآموختگان جدید این رشته در مراکز بهداشتی-درمانی برخی از استانها بهجای دندانپزشک، زمزمههای اخیر درباره تبدیل وضعیت تکنسینهای سلامت دهان (دنتالهایژینیست) به بهداشتکار دهان و دندان درمانگر (دنتالتراپیست)، دانشجویان دندانپزشکی را بر آن داشت تا در نامهای ضمن ابراز نگرانی از شرایط موجود، مصرانه خواستار تغییر نگرش وزارت بهداشت شوند. در این نامه که تعدادی از دانشجویان و فارغالتحصیلان دندانپزشکی آن را امضا کردهاند، آمده است: «از اولین سالهای سپریکردن طرح اجباری ششساله در مناطق محروم توسط اولین دوره دانشآموختگان این رشته، تقاضاهای مکرر همراه با تحصنهای مداوم مقابل مجلس شورای اسلامی و رایزنیهای فراوان جهت تصویب قانون امکان ادامه تحصیل ایشان در رشته دندانپزشکی با قبولی در امتحانی داخلی و نه کنکور سراسری، نهایتا به ثمر نشست و در نهایت تا اوایل دهه ۹۰ شاهد قبولی به نوبت «تمام» بهداشتکارانی بودیم که در امتحان داخلی خود شرکت میکردند و به دندانپزشک تبدیل وضعیت میشدند. حال این سؤال برای ما دانشجویان فعلی دندانپزشکی مطرح میشود که آیا سیاست وزارت بهداشت مجددا بر راهاندازی یک مسیر انحرافی در دندانپزشکشدن تعدادی از اعضاي این جامعه است که در پی بازنشستگی نسل اول بهداشتکاران، سکان مدیریت دندانپزشکی کشور را به دست خواهند گرفت؟! آیا با احیای طرح مذکور در سالهای بعد هم دانشجویان نخبه امروزی محکوم هستند تحت مدیریت افرادی قرار بگیرند که به لطف احیای طرح شکستخورده بهداشتکار دهان و دندان، به صورت انحرافی دندانپزشک خواهند شد و پستهای مدیریتی را تصاحب خواهند نمود و این چرخه ادامه پیدا خواهد کرد؟!». آنها در بخش دیگر از این نامه نوشتهاند: «جناب آقای وزیر! بر اساس شواهد و آمار، کشور ما نهتنها دچار کمبود دندانپزشک نیست که برعکس بر اساس استانداردهای جهانی، جامعه ما از دندانپزشک هم اشباع شده است. سؤال ما این است بر اساس چه قانون و اخلاقی، مردم این سرزمین در نواحی روستایی و شهرهای کوچک باید توسط بهداشتکاران درمان شوند و در شهرهای بزرگتر توسط دندانپزشک؟! یکی از مهمترین شعارهای رئیسجمهور محترم در دوران انتخابات، برخورداری یکسان همه آحاد جامعه از حقوق شهروندی بوده است؛ چه تدبیری در اتخاذ این تصمیم وجود دارد که مردم به شهروندان درجهیک و درجهدو تقسیم شدهاند؟ قطعا استفاده از نیروهای درمانی با دانش و مهارت کمتر بهجای دندانپزشک در مناطق محروم به بهانه کمبود اعتبارات یا بهانه واهی عدم حضور دندانپزشک در آن مناطق، با اصل مترقی عدالت اجتماعی و حقوق شهروندی در تضاد است. آیا از نظر وزارت بهداشت، ارائه خدمات درمانی دندانپزشکی ازجمله جرمگیری، ترمیمهای ساده دندانی، ساخت پروتزهای متحرک و خصوصا بیرونآوردن دندانهای ساده و... نیارمند دانش و مهارت کافی در حد دندانپزشک نیست؟ لطفا بهجای سیاستهای همراه با توهین به کرامت انسانی محرومان، نسبت به اجرای طرح نیروی انسانی تجدیدنظر کنید و مقرراتی در مورد اجبار به خدمترسانی دندانپزشکانی که از شرایط خاصی برای دندانپزشکشدن بهره بردهاند برای خدمترسانی طولانیتر در مناطق محروم صادر نمایید».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.