دروغگوها، رسانهها و رودخانهها
فریدون صدیقی
دروغگفتن راستترین حرف در روزگار دون و تنزلخواه است! آنگونه که باور میکنیم تغییر برخی مسائل در یک بخش کوچک و جزیرهای بدون تغییر مجموعه مسائل جامعه چارهجو و رهگشاست! این باور البته به علت تکرار بیپایان موضوعهای سطحی، حداقلی و شعاری است؛ موضوعهایی که فضای اغلب رسانهها یا بخشهایی از صورت و معنا و پیام رسانهها را دربر گرفته و عادتپذیر کرده است؛ یعنی اطلاعرسانی به مفهوم صحتگویی و راستنویسی در تکرار پیامهای واهی تبدیل به عادت و رویه ذاتی رسانهها شده است. چرا؟ چون باور کردهایم امواج پیوسته تغییر میکنند، نه رودخانهها. آیا چون نمیدانیم یا قرار است ندانیم رودخانه امروز رودخانه دیروز نیست، چون امروز دیروز نیست؟ آیا اینگونه از تأملات و تعاملات خبر از فرسودگی و تلاشی اخلاق عمومی میدهد؟ یعنی دروغ میگوییم چون میترسیم، چون سوداگریم و چون عادت کردهایم. به گمانم بخشهای قابلتأمل و درخور اعتنایی از جامعه از ترس یا از سودجویی و البته عادت دروغ میگویند؛ مثل من، چون سیاستورزی به شیوه رایج، بری از راستگویی با تدبیر و تعقل و تفکر شده است؛ یعنی دروغگویی آشکار و رودررو، قاعده بازی جامعه است. متأسفم. در چشم هم زل میزنیم و دروغ میگوییم. به من که گلهدارم، میگویند چوپان. به من که تاجرم، میگویند کاسب بقالی. به من که محتکر درجهیک هستم، میگویند انباردار.
رسانهها آیا از سر ترسِ عادتشده اغلب مخبر و مبشر و بازخوان راستنگفتن آقایان و خانمهای دروغگو شدهاند؟ متأسفم از سر جان، از سر خودسوزی و از سر خودمرگی بابت اینکه باید بگویم ما متأسفانه اغلب ناخواسته و عادتشده مخبر و ناشر دروغگویانی هستیم که برپاکنندگان کارناوال ناراستی هستند. نامشان میتواند من یا آن مسئول یا آن پاسخگو باشد و اینان چنان عرصه را بر کارکرد اصلی و عمده رسانهها تنگ کردهاند که روحیات، استعداد و آمال جامعه دستخوش تغییر ماهوی شده است؛ یعنی اکنون ما مردمانی هستیم و شدهایم که علیه ارزشهای اعتقادی، آیینی، قانونی و تاریخی خود قیام کردهایم و بهواقع راستگویی و راستکرداری را در چاله بیهویتی دفن کردهایم و میکنیم.
ما رسانهها قرار است راست بگوییم، راست بشنویم و راست برویم تا فضیلتهای انسانی و اجتماعی را پاس بداریم؛ تا بتوانیم به درستی بنویسیم و بخوانیم و بگوییم. چرا باید صد نفر از بام هستی بیفتند تا یکی ثروتمند شود؟ چرا چوببغلهای طلایی بهتر از پای سالم نیست؟ چرا و چگونه ثروت این آقا یا آن آقا مایه نابودی دیگران شده است؟
متأسفم که کار به جایی رسیده است تا رسانهها از ترس دود از لذت گرمای آتش محروم شدهاند و این راز تنزل جایگاه رسانههای دیداری و شنیداری ماست.
دروغگفتن راستترین حرف در روزگار دون و تنزلخواه است! آنگونه که باور میکنیم تغییر برخی مسائل در یک بخش کوچک و جزیرهای بدون تغییر مجموعه مسائل جامعه چارهجو و رهگشاست! این باور البته به علت تکرار بیپایان موضوعهای سطحی، حداقلی و شعاری است؛ موضوعهایی که فضای اغلب رسانهها یا بخشهایی از صورت و معنا و پیام رسانهها را دربر گرفته و عادتپذیر کرده است؛ یعنی اطلاعرسانی به مفهوم صحتگویی و راستنویسی در تکرار پیامهای واهی تبدیل به عادت و رویه ذاتی رسانهها شده است. چرا؟ چون باور کردهایم امواج پیوسته تغییر میکنند، نه رودخانهها. آیا چون نمیدانیم یا قرار است ندانیم رودخانه امروز رودخانه دیروز نیست، چون امروز دیروز نیست؟ آیا اینگونه از تأملات و تعاملات خبر از فرسودگی و تلاشی اخلاق عمومی میدهد؟ یعنی دروغ میگوییم چون میترسیم، چون سوداگریم و چون عادت کردهایم. به گمانم بخشهای قابلتأمل و درخور اعتنایی از جامعه از ترس یا از سودجویی و البته عادت دروغ میگویند؛ مثل من، چون سیاستورزی به شیوه رایج، بری از راستگویی با تدبیر و تعقل و تفکر شده است؛ یعنی دروغگویی آشکار و رودررو، قاعده بازی جامعه است. متأسفم. در چشم هم زل میزنیم و دروغ میگوییم. به من که گلهدارم، میگویند چوپان. به من که تاجرم، میگویند کاسب بقالی. به من که محتکر درجهیک هستم، میگویند انباردار.
رسانهها آیا از سر ترسِ عادتشده اغلب مخبر و مبشر و بازخوان راستنگفتن آقایان و خانمهای دروغگو شدهاند؟ متأسفم از سر جان، از سر خودسوزی و از سر خودمرگی بابت اینکه باید بگویم ما متأسفانه اغلب ناخواسته و عادتشده مخبر و ناشر دروغگویانی هستیم که برپاکنندگان کارناوال ناراستی هستند. نامشان میتواند من یا آن مسئول یا آن پاسخگو باشد و اینان چنان عرصه را بر کارکرد اصلی و عمده رسانهها تنگ کردهاند که روحیات، استعداد و آمال جامعه دستخوش تغییر ماهوی شده است؛ یعنی اکنون ما مردمانی هستیم و شدهایم که علیه ارزشهای اعتقادی، آیینی، قانونی و تاریخی خود قیام کردهایم و بهواقع راستگویی و راستکرداری را در چاله بیهویتی دفن کردهایم و میکنیم.
ما رسانهها قرار است راست بگوییم، راست بشنویم و راست برویم تا فضیلتهای انسانی و اجتماعی را پاس بداریم؛ تا بتوانیم به درستی بنویسیم و بخوانیم و بگوییم. چرا باید صد نفر از بام هستی بیفتند تا یکی ثروتمند شود؟ چرا چوببغلهای طلایی بهتر از پای سالم نیست؟ چرا و چگونه ثروت این آقا یا آن آقا مایه نابودی دیگران شده است؟
متأسفم که کار به جایی رسیده است تا رسانهها از ترس دود از لذت گرمای آتش محروم شدهاند و این راز تنزل جایگاه رسانههای دیداری و شنیداری ماست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.