|

آقای وزیر در‌خانه را باز‌کن!

مرجان لقایی

سال 1873 ژاکوب دیویس و لوی استراوس شلوار جین را به‌عنوان مهم‌ترین تولیدات صنعت پوشاک آمریکا به بازار ارائه دادند. جین نام نوعی پارچه کتانی با بافت راه‌راه و ضخیم است که به پارچه ‌دِنیم (Denim) نیز شناخته می‌شود. این شلوار در واقع ابتدا برای ملوانان و کارگران تولید شد؛ چراکه ملوانی در آن سال‌ها شغلی بسیار سخت بود. ملوانان برای مدت‌ها از خانه دور می‌ماندند، به همین دلیل امکان اینکه لباس‌ها را تعویض یا تمیز کنند، وجود نداشت. شلوارهای جین دوام بسیاری داشتند و نیازی به صاف‌کردن هم نداشتند؛ این شلوارها به سرعت میان کارگرهای دیگر ازجمله کارگران معدن طرفدار پیدا کرد و تبدیل به یک لباس کارگری تمام‌عیار شد. شلوار جین تا سال‌ها لباس قشر پایین جامعه بود؛ لباس کارگران، ملوانان، دانشجویان و سایر افرادی که درآمد آن‌چنانی نداشتند .شاید درحال‌حاضر طرفداران شلوار جین ندانند چه تفکری پشت تولید این شلوار بوده و هست اما قطعا تولید‌کنندگان آن می‌دانند این شلوارها حالا تبدیل به نماد نظام کارگری شده ‌است. شلوار جین به‌ویژه وقتی در طبقه اشرافی آمریکا و به‌طور خاص در میان نوجوانان نفوذ کرد، به نماد یاغی‌گری تبدیل شد. بنابراین هرچند شلوار جین یک شلوار کارگری و راحت و بدون دغدغه است؛ اما همین شلوار به دلیل تبدیل‌شدن به یک نماد، دیگر نمی‌تواند شلواری معمولی باشد؛ آن‌هم زمانی که یک وزیر از آن استفاده می‌کند. کاری که وزیر ارتباطات کرد. اینکه تقدیر از کیمیا علیزاده، دختر لایق و رزمی‌کار ایرانی، می‌تواند در حوزه کاری وزیر ارتباطات باشد یا خیر، امری جداست که به اندازه خود جای بحث دارد؛ اما اینکه یک وزیر در مراسم تقدیر از یک دختر جوان رزمی‌کار از شلوار جین و تیپ اسپرت استفاده کند، چه معنایی می‌تواند داشته‌ باشد؟
آذری‌جهرمی، وزیری جوان با عملکردی مثبت در کار خود بوده ‌است؛ وزیری که پرچم‌دار خوبی در حوزه مدیریت برای جوانان هم‌نسل خود است و لیاقت آنها برای تصدی پست‌های مهم و استراتژیک را نشان داده ‌است؛ اما قصور او در استفاده‌نکردن از لباس رسمی در دفتر کارش را نمی‌توان نادیده گرفت. یکی از مهم‌ترین شاخصه‌های وزارت این است که فرد کاندیدا برای وزارت با جامعه خود به‌ خوبی آشنایی داشته‌ باشد و بداند وقتی لباسی خاص می‌پوشد، چه پیامی را به مخاطبش ارسال می‌کند. آیا باید ‌پذیرفت وزیری باهوش و مقتدر مانند آذری‌جهرمی اهمیت اتاق کارش را نمی‌داند؟ آیا باید پذیرفت او نمی‌داند اتاق کار یک وزیر پارک، محل جمع‌شدن دوستان و به‌اصطلاح پاتوق و دورهمی نیست که با شلوار جین و تی‌شرت در محل کارش حاضر می‌شود و تقدر می‌کند و عکس می‌گیرد؟ توقع از وزیر جوان ارتباطات این است که برعکس سایر وزرا که همگی در سن بازنشستگی هستند، جامعه خود را بشناسد نیازهای جوانانی را که به وزارت او می‌بالند، بداند و به این نکته که دیگر شلوار جین نمی‌تواند یک ساختارشکنی منطقی باشد و جوان‌ها دنبال نوع دیگری از ساختارشکنی هستند، آگاه باشد؛ بایدهای شغلی‌اش را بداند و برای مردمی که وزارتخانه‌اش با پول مالیات آنها اداره می‌شود، احترام قائل باشد و بداند لباس بخشی از گفتار غیرکلامی افراد است. می‌توان تلاش برای به‌اصطلاح خودمانی‌شدن را در رفتار آقای وزیر دید؛ اما او باید بداند برای مخاطب بیرونی، او آذری‌جهرمی نیست وزیر ارتباطات است. بنابراین باید اهمیت جایگاه و موقعیتش با گفتار غیرکلامی‌ همراه باشد. او می‌توانست این صمیمیت و بی‌آلایش‌بودنش را با انتشار عکس‌هایی از زندگی خصوصی‌اش مانند بازی‌کردن با فرزندانش یا عکسی کنار همسرش نشان دهد. می‌توانست عکسی از همین جین حاشیه‌ساز در یک دورهمی منتشر کند. اگر آقای وزیر قصد دارد با رفتارش به جوانان نشان دهد نیازهای آنها را می‌شناسد و در کنار مردم است، پس بهتر است درِ گنجه را باز کند، همسرش را دوشادوش خودش نشان دهد و عکس‌های او را فقط هنگام در آغوش‌گرفتن فرزندشان یا قدم‌زدن کنار شوهرش آن‌هم به رسم سنت یک قدم‌ عقب‌تر از همسر، به نمایش نگذارد.
وزیر ارتباطات که نماد جوان امروزی ماست، قطعا می‌داند تصور وزیر حتی در شلوارک هم چندان دور از ذهن نیست، چه رسد به شلوار جین که با کمک آن افکار عمومی را درگیر کند. حالا و در زمانه کنونی وزیری می‌تواند افکار عمومی را به چالشی جدید و احترامی ساختارشکن میهمان کند که زندگی خانوادگی‌اش را به نمایش بگذارد و از رفتارهایی که با همسر و فرزندانش دارد، صحبت کند. آقای وزیر درِ خانه را باز کن با همان کت‌و‌شلوار و لباس فاخر و رسمی که لایق پوشیدن در برابر مردم ایران است، بیرون بیا و برایمان از همسرت بگو؛ از شریک زندگی‌ات که چقدر در فعالیت‌های اجتماعی و موفقیتت شریک بوده ‌است، از زنی بگو که سعی می‌کند بخشی از بار این جامعه را به دوش بکشد. از فرزندانت که ژن خوب نیستند، آماده می‌شوند تا سربازی برای وطن باشند مانند سایر جوانان ایران. یک کنش اجتماعی با شلوار جین و تی‌شرتی آستین‌کوتاه به وجود نمی‌آید، با دغدغه‌هایی از جنس واقعیت به وجود می‌آید.
سال 1873 ژاکوب دیویس و لوی استراوس شلوار جین را به‌عنوان مهم‌ترین تولیدات صنعت پوشاک آمریکا به بازار ارائه دادند. جین نام نوعی پارچه کتانی با بافت راه‌راه و ضخیم است که به پارچه ‌دِنیم (Denim) نیز شناخته می‌شود. این شلوار در واقع ابتدا برای ملوانان و کارگران تولید شد؛ چراکه ملوانی در آن سال‌ها شغلی بسیار سخت بود. ملوانان برای مدت‌ها از خانه دور می‌ماندند، به همین دلیل امکان اینکه لباس‌ها را تعویض یا تمیز کنند، وجود نداشت. شلوارهای جین دوام بسیاری داشتند و نیازی به صاف‌کردن هم نداشتند؛ این شلوارها به سرعت میان کارگرهای دیگر ازجمله کارگران معدن طرفدار پیدا کرد و تبدیل به یک لباس کارگری تمام‌عیار شد. شلوار جین تا سال‌ها لباس قشر پایین جامعه بود؛ لباس کارگران، ملوانان، دانشجویان و سایر افرادی که درآمد آن‌چنانی نداشتند .شاید درحال‌حاضر طرفداران شلوار جین ندانند چه تفکری پشت تولید این شلوار بوده و هست اما قطعا تولید‌کنندگان آن می‌دانند این شلوارها حالا تبدیل به نماد نظام کارگری شده ‌است. شلوار جین به‌ویژه وقتی در طبقه اشرافی آمریکا و به‌طور خاص در میان نوجوانان نفوذ کرد، به نماد یاغی‌گری تبدیل شد. بنابراین هرچند شلوار جین یک شلوار کارگری و راحت و بدون دغدغه است؛ اما همین شلوار به دلیل تبدیل‌شدن به یک نماد، دیگر نمی‌تواند شلواری معمولی باشد؛ آن‌هم زمانی که یک وزیر از آن استفاده می‌کند. کاری که وزیر ارتباطات کرد. اینکه تقدیر از کیمیا علیزاده، دختر لایق و رزمی‌کار ایرانی، می‌تواند در حوزه کاری وزیر ارتباطات باشد یا خیر، امری جداست که به اندازه خود جای بحث دارد؛ اما اینکه یک وزیر در مراسم تقدیر از یک دختر جوان رزمی‌کار از شلوار جین و تیپ اسپرت استفاده کند، چه معنایی می‌تواند داشته‌ باشد؟
آذری‌جهرمی، وزیری جوان با عملکردی مثبت در کار خود بوده ‌است؛ وزیری که پرچم‌دار خوبی در حوزه مدیریت برای جوانان هم‌نسل خود است و لیاقت آنها برای تصدی پست‌های مهم و استراتژیک را نشان داده ‌است؛ اما قصور او در استفاده‌نکردن از لباس رسمی در دفتر کارش را نمی‌توان نادیده گرفت. یکی از مهم‌ترین شاخصه‌های وزارت این است که فرد کاندیدا برای وزارت با جامعه خود به‌ خوبی آشنایی داشته‌ باشد و بداند وقتی لباسی خاص می‌پوشد، چه پیامی را به مخاطبش ارسال می‌کند. آیا باید ‌پذیرفت وزیری باهوش و مقتدر مانند آذری‌جهرمی اهمیت اتاق کارش را نمی‌داند؟ آیا باید پذیرفت او نمی‌داند اتاق کار یک وزیر پارک، محل جمع‌شدن دوستان و به‌اصطلاح پاتوق و دورهمی نیست که با شلوار جین و تی‌شرت در محل کارش حاضر می‌شود و تقدر می‌کند و عکس می‌گیرد؟ توقع از وزیر جوان ارتباطات این است که برعکس سایر وزرا که همگی در سن بازنشستگی هستند، جامعه خود را بشناسد نیازهای جوانانی را که به وزارت او می‌بالند، بداند و به این نکته که دیگر شلوار جین نمی‌تواند یک ساختارشکنی منطقی باشد و جوان‌ها دنبال نوع دیگری از ساختارشکنی هستند، آگاه باشد؛ بایدهای شغلی‌اش را بداند و برای مردمی که وزارتخانه‌اش با پول مالیات آنها اداره می‌شود، احترام قائل باشد و بداند لباس بخشی از گفتار غیرکلامی افراد است. می‌توان تلاش برای به‌اصطلاح خودمانی‌شدن را در رفتار آقای وزیر دید؛ اما او باید بداند برای مخاطب بیرونی، او آذری‌جهرمی نیست وزیر ارتباطات است. بنابراین باید اهمیت جایگاه و موقعیتش با گفتار غیرکلامی‌ همراه باشد. او می‌توانست این صمیمیت و بی‌آلایش‌بودنش را با انتشار عکس‌هایی از زندگی خصوصی‌اش مانند بازی‌کردن با فرزندانش یا عکسی کنار همسرش نشان دهد. می‌توانست عکسی از همین جین حاشیه‌ساز در یک دورهمی منتشر کند. اگر آقای وزیر قصد دارد با رفتارش به جوانان نشان دهد نیازهای آنها را می‌شناسد و در کنار مردم است، پس بهتر است درِ گنجه را باز کند، همسرش را دوشادوش خودش نشان دهد و عکس‌های او را فقط هنگام در آغوش‌گرفتن فرزندشان یا قدم‌زدن کنار شوهرش آن‌هم به رسم سنت یک قدم‌ عقب‌تر از همسر، به نمایش نگذارد.
وزیر ارتباطات که نماد جوان امروزی ماست، قطعا می‌داند تصور وزیر حتی در شلوارک هم چندان دور از ذهن نیست، چه رسد به شلوار جین که با کمک آن افکار عمومی را درگیر کند. حالا و در زمانه کنونی وزیری می‌تواند افکار عمومی را به چالشی جدید و احترامی ساختارشکن میهمان کند که زندگی خانوادگی‌اش را به نمایش بگذارد و از رفتارهایی که با همسر و فرزندانش دارد، صحبت کند. آقای وزیر درِ خانه را باز کن با همان کت‌و‌شلوار و لباس فاخر و رسمی که لایق پوشیدن در برابر مردم ایران است، بیرون بیا و برایمان از همسرت بگو؛ از شریک زندگی‌ات که چقدر در فعالیت‌های اجتماعی و موفقیتت شریک بوده ‌است، از زنی بگو که سعی می‌کند بخشی از بار این جامعه را به دوش بکشد. از فرزندانت که ژن خوب نیستند، آماده می‌شوند تا سربازی برای وطن باشند مانند سایر جوانان ایران. یک کنش اجتماعی با شلوار جین و تی‌شرتی آستین‌کوتاه به وجود نمی‌آید، با دغدغه‌هایی از جنس واقعیت به وجود می‌آید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.