|

درباره نمایش «ترس‌ولرز»

هدیه‌ای است برای آینده

محمد صادقی. روزنامه‌نگار

1. بیان رنج و فلاکت و نشان‌دادن پلشتی‌ها و اعتراض به آن، در تک‌گویی‌ها (مونولوگ‌های طولانی) اگر بر اساس یک متن سنجیده و ساختاری مناسب ارائه شوند، از شکل یک بیانیه و چیزی شبیه به آن درآمده و باورپذیر می‌شوند. این روزها نمایشی با نام «ترس‌ولرز» در تالار مولوی در حال اجراست که صدای نیمی از جامعه است. مریم زرینی (نویسنده و کارگردان این اثر) شکنندگی و آشفتگی جسم و جان را در سایه جهل و وحشت روایت کرده و از ستم به شکل عریان سخن می‌گوید، چیزی را پنهان نکرده و اگر قرار است «علامت» بدهد، این کار را با ظرافت تمام انجام می‌دهد. کاری که زرینی و همکاران او روی صحنه برده‌اند، سرآغازی نیک برای آنهاست. برای رهایی از وضعیت‌ تلخ موجود و رسیدن به فضایی بهتر، اجرای کارهای هوشمندانه و بیان هنرمندانه مسائل گامی مؤثر و رو به جلو است؛ چنانچه زرینی و همکاران او با اراده قوی و ستودنی ایستاده و با وجود موانع و دشواری‌ها نمایش خود را روی صحنه برده‌اند. بی‌تردید، چرخش «دور گردون» سرانجام به ترس‌ولرزها پایان خواهد داد و آنچه با کار مداوم، عشق، همدلی و پایداری پیگیری شود، به نتیجه خواهد رسید.

2. آلبر کامو در گفت‌وگویی با نام «هنرمند و زمان او» که با ترجمه دکتر مصطفی رحیمی (در سال 1345) منتشر شده، می‌گوید: «رسالت هنرمند در برابر بیداد، بازکردن درهای زندان‌ها و سخن‌گفتن از شوربختی و نیک‌بختی همگان است... بی‌گمان تجدیدحیات عدالت و آزادی را تنها با هنر نمی‌توان تضمین کرد. اما با نبودن هنر، این تجدیدحیات بی‌شکل و بی‌قواره است و بنابراین هیچ نیست. بی‌وجود فرهنگ و آزادی نسبی، که لازمه فرهنگ است، اجتماع هرچند تکامل‌یافته باشد جز جنگلی نیست. چنین است که هر اثر هنری اصیلی که آفریده می‌شود، هدیه‌ای است برای آینده».

1. بیان رنج و فلاکت و نشان‌دادن پلشتی‌ها و اعتراض به آن، در تک‌گویی‌ها (مونولوگ‌های طولانی) اگر بر اساس یک متن سنجیده و ساختاری مناسب ارائه شوند، از شکل یک بیانیه و چیزی شبیه به آن درآمده و باورپذیر می‌شوند. این روزها نمایشی با نام «ترس‌ولرز» در تالار مولوی در حال اجراست که صدای نیمی از جامعه است. مریم زرینی (نویسنده و کارگردان این اثر) شکنندگی و آشفتگی جسم و جان را در سایه جهل و وحشت روایت کرده و از ستم به شکل عریان سخن می‌گوید، چیزی را پنهان نکرده و اگر قرار است «علامت» بدهد، این کار را با ظرافت تمام انجام می‌دهد. کاری که زرینی و همکاران او روی صحنه برده‌اند، سرآغازی نیک برای آنهاست. برای رهایی از وضعیت‌ تلخ موجود و رسیدن به فضایی بهتر، اجرای کارهای هوشمندانه و بیان هنرمندانه مسائل گامی مؤثر و رو به جلو است؛ چنانچه زرینی و همکاران او با اراده قوی و ستودنی ایستاده و با وجود موانع و دشواری‌ها نمایش خود را روی صحنه برده‌اند. بی‌تردید، چرخش «دور گردون» سرانجام به ترس‌ولرزها پایان خواهد داد و آنچه با کار مداوم، عشق، همدلی و پایداری پیگیری شود، به نتیجه خواهد رسید.

2. آلبر کامو در گفت‌وگویی با نام «هنرمند و زمان او» که با ترجمه دکتر مصطفی رحیمی (در سال 1345) منتشر شده، می‌گوید: «رسالت هنرمند در برابر بیداد، بازکردن درهای زندان‌ها و سخن‌گفتن از شوربختی و نیک‌بختی همگان است... بی‌گمان تجدیدحیات عدالت و آزادی را تنها با هنر نمی‌توان تضمین کرد. اما با نبودن هنر، این تجدیدحیات بی‌شکل و بی‌قواره است و بنابراین هیچ نیست. بی‌وجود فرهنگ و آزادی نسبی، که لازمه فرهنگ است، اجتماع هرچند تکامل‌یافته باشد جز جنگلی نیست. چنین است که هر اثر هنری اصیلی که آفریده می‌شود، هدیه‌ای است برای آینده».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.