|

به نگاهم خوش آمدی

گیتی صفرزاده

نزدیک 20 سال پیش در چنین روزهایی پرویز شاپور در قطعه هنرمندان آرام گرفت. برای کسانی که احیانا شاپور را نمی‌شناسند می‌توان گفت که او طنزنویس و مبدع کاریکلماتور بود؛ برای آنهایی که اهل تهران قدیم و محلاتش هستند می‌شود گفت او همان مردی با انبوه مو و ریش بود که عصرها عصابه‌دست در کوچه‌ها و خیابان‌های محله آشیخ هادی گشت می‌زد؛ برای افرادی که به اطلاعات قلقلکی احتیاج دارند می‌توان گفت که پرویز شاپور همسر جداشده فروغ فرخزاد بود و برای آنها که اخبار روزانه را رصد می‌کنند یادآوری می‌کنم که کامیار شاپور که ماه گذشته رخ در نقاب خاک کشید و بسیاری در اندوهش نوشتند و سرانجام به فروغ پیوست، پسر پرویز شاپور بود که تا پایان عمر کنارش زندگی کرد. اینکه پرویز شاپور که بود و چه کرد و رابطه‌اش با فروغ فرخزاد به چه شکل بود و چه شد که آن ازدواج عاشقانه و آتشین به جدایی کشید، از آن ماجراهایی است که تا پایان جهان هر اهل نظر و منظوری درباره‌اش حرف خواهد زد.

خود من بار اولی که پرویز شاپور را دیدم، انتظارم این بود که با مردی مواجه شوم بسیار تلخ و عبوس و با نگاهی مردسالارانه و خشن. درعوض مردی را دیدم به‌غایت شوخ‌طبع و مهربان و دل‌نازک، مردی که از همان دیدار اول احساس کردم برای خود دنیای دیوانگی شیرینی خلق کرده و در آن نفس می‌کشد. قطعا منظورم از دیوانگی، اختلال روانی نیست، بلکه نوعی نگاه بهلول‌وار به زندگی است که آدم‌هایی به دلایلی در برهه‌هایی از زندگی انتخاب می‌کنند. همچنین مطمئن هستم آن شاپوری که من در سال‌های پایانی عمر دیدم، همان شاپور ایام جوانی نبوده. به کنجکاوی جوانی سرک کشیدم تا ببینم آن شاپور تا این شاپور بعد از جدایی از همسر - با آن‌همه قیل‌وقال و ماجرا- و بعدها؛ چه زمان مرگ فروغ و چه بعد از آن، درباره همسر سابقش چه گفته؟ چیزی پیدا نکردم. از افرادی که به او نزدیک‌تر بودند پرس‌وجو کردم، باز هم جواب دندان‌گیری به دستم نیامد. در نهایت فهمیدم هیچ‌وقت درباره کسی که روزگاری شریک زندگی‌اش بوده و به تلخی از او جدا شده کلمه‌ای نامحترمانه یا غیراخلاقی به زبان نیاورده. لابد خواهید گفت همین که بچه‌ای را از مادرش جدا کرده به اندازه کافی عملی غیراخلاقی نبوده؟ قضاوت این ماجرا در حد توان من نیست، فقط این را می‌فهمم در روزگاری که ما برای متهم‌کردن و نقدکردن یکدیگر از هیچ‌گونه کلمات سخیف و عجولانه و غیرانسانی‌ای خودداری نمی‌کنیم، یادآوری چنین رفتاری شیرینی عجیبی دارد، مثل یک لبخند غمناک،
درست مثل کاریکلماتور.
راستی تا یادم نرفته اگر کسی هست که نمی‌داند کاریکلماتور چیست، تیتر این مطلب کاریکلماتور پرویز شاپور است: به نگاهم خوش آمدی.

نزدیک 20 سال پیش در چنین روزهایی پرویز شاپور در قطعه هنرمندان آرام گرفت. برای کسانی که احیانا شاپور را نمی‌شناسند می‌توان گفت که او طنزنویس و مبدع کاریکلماتور بود؛ برای آنهایی که اهل تهران قدیم و محلاتش هستند می‌شود گفت او همان مردی با انبوه مو و ریش بود که عصرها عصابه‌دست در کوچه‌ها و خیابان‌های محله آشیخ هادی گشت می‌زد؛ برای افرادی که به اطلاعات قلقلکی احتیاج دارند می‌توان گفت که پرویز شاپور همسر جداشده فروغ فرخزاد بود و برای آنها که اخبار روزانه را رصد می‌کنند یادآوری می‌کنم که کامیار شاپور که ماه گذشته رخ در نقاب خاک کشید و بسیاری در اندوهش نوشتند و سرانجام به فروغ پیوست، پسر پرویز شاپور بود که تا پایان عمر کنارش زندگی کرد. اینکه پرویز شاپور که بود و چه کرد و رابطه‌اش با فروغ فرخزاد به چه شکل بود و چه شد که آن ازدواج عاشقانه و آتشین به جدایی کشید، از آن ماجراهایی است که تا پایان جهان هر اهل نظر و منظوری درباره‌اش حرف خواهد زد.

خود من بار اولی که پرویز شاپور را دیدم، انتظارم این بود که با مردی مواجه شوم بسیار تلخ و عبوس و با نگاهی مردسالارانه و خشن. درعوض مردی را دیدم به‌غایت شوخ‌طبع و مهربان و دل‌نازک، مردی که از همان دیدار اول احساس کردم برای خود دنیای دیوانگی شیرینی خلق کرده و در آن نفس می‌کشد. قطعا منظورم از دیوانگی، اختلال روانی نیست، بلکه نوعی نگاه بهلول‌وار به زندگی است که آدم‌هایی به دلایلی در برهه‌هایی از زندگی انتخاب می‌کنند. همچنین مطمئن هستم آن شاپوری که من در سال‌های پایانی عمر دیدم، همان شاپور ایام جوانی نبوده. به کنجکاوی جوانی سرک کشیدم تا ببینم آن شاپور تا این شاپور بعد از جدایی از همسر - با آن‌همه قیل‌وقال و ماجرا- و بعدها؛ چه زمان مرگ فروغ و چه بعد از آن، درباره همسر سابقش چه گفته؟ چیزی پیدا نکردم. از افرادی که به او نزدیک‌تر بودند پرس‌وجو کردم، باز هم جواب دندان‌گیری به دستم نیامد. در نهایت فهمیدم هیچ‌وقت درباره کسی که روزگاری شریک زندگی‌اش بوده و به تلخی از او جدا شده کلمه‌ای نامحترمانه یا غیراخلاقی به زبان نیاورده. لابد خواهید گفت همین که بچه‌ای را از مادرش جدا کرده به اندازه کافی عملی غیراخلاقی نبوده؟ قضاوت این ماجرا در حد توان من نیست، فقط این را می‌فهمم در روزگاری که ما برای متهم‌کردن و نقدکردن یکدیگر از هیچ‌گونه کلمات سخیف و عجولانه و غیرانسانی‌ای خودداری نمی‌کنیم، یادآوری چنین رفتاری شیرینی عجیبی دارد، مثل یک لبخند غمناک،
درست مثل کاریکلماتور.
راستی تا یادم نرفته اگر کسی هست که نمی‌داند کاریکلماتور چیست، تیتر این مطلب کاریکلماتور پرویز شاپور است: به نگاهم خوش آمدی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.