|

سرمایه‌گذاری مکرون روی تیم فرانسه

روزنامه بریتانیایی گاردین در آستانه مسابقه فرانسه و بلژیک در مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی 2018، مقاله‌ای در مورد امیدهای امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور جوان فرانسه، برای بهره‌برداری سیاسی از پیروزی احتمالی تیم ملی این کشور در جام جهانی منتشر کرده بود. در این مقاله ‌با عنوان «فوتبال سیاسی: سرمایه‌گذاری مکرون روی موفقیت فرانسه در جام جهانی» آمده است: «هنگامی که امانوئل مکرون به سنت‌پترزبورگ سفر می‌کند تا بازی تیم فرانسه در نیمه‌نهایی جام جهانی فوتبال فرانسه را تماشا کند، خوب می‌داند که شیفتگی مردم فرانسه به فوتبال می‌تواند سرمایه سیاسی مهمی باشد. آخرین و تنها زمانی که فرانسه توانست پیروز جام جهانی باشد، 20 سال پیش در سال 1998 بود که سبب شد محبوبیت ژاک شیراک، رئیس‌جمهور دست‌راستی و آن‌موقع مسئله‌دار، با آنکه نام نیمی از اعضای تیم ملی فرانسه را نمی‌دانست، افزایش یابد.
مکرون، رئیس‌جمهور تمرکزگرای 40 ساله که تلاش می‌کند برچسب «رئیس‌جمهور اغنیا» را از خود بزداید، حتی قبل از بازی سه‌شنبه‌شب، خود را به‌عنوان یک طرفدار پروپاقرص فوتبال جا انداخته است. او در یک نمایش فوتبال تلویزیونی در حمایت از باشگاه المپیک مارسی ظاهر شد، از اعتماد و کار تیمی در دیدارش از تیم قبل از مسابقات اشاره کرد و از دوران کودکی خود سخن به میان آورد: «من مدافع چپ بازی می‌کردم. من تندوتیز بودم، ولی خیلی بلد نبودم. داخل زمین، از آن نوع بودم که نمی‌توانستم بی‌خیال باشم و به دیگران انگیزه می‌دادم». اگر فرانسه پیروز مسابقه فینال باشد، شعار مکرون طرفدار تجارت که «فرانسه بازمی‌گردد»، دست بالا را خواهد داشت، اما گذشته از سیاست، تیم جوان و از لحاظ قومی و نژادی متکثر فرانسه تا اینجا هم حس‌وحال خوبی به آن ملت داده است. مفسران ورزشی این تیم را که یکی از جوان‌ترین تیم‌های جام و «در دسترس، نجیب، خوب و فروتن» توصیف کرده‌اند.
درحالی‌که دولت فرانسه همچنان درصدد یافتن راه‌حل برای تبعیض نژادی و نابرابری در حومه‌های بلندمرتبه شهرهاست، تیم فوتبال فرانسه همچنان یک روحیه «حومه شهری» واقعی را نشان می‌دهد: نمایشی از جاه‌طلبی و دستاوردهای قابل‌توجه نسل جوان در حومه شهرها که از سوی خانواده‌ها حمایت می‌شوند.
تعدادی از بازیکنان برتر تیم ملی فرانسه از حومه پاریس آمده‌اند و زندگی ورزشی خود را در تیم‌های عالی جوانان محلی آغاز کرده‌اند که این نکته نشان می‌دهد چقدر زمینه برای بروز استعدادها نامناسب است. گلزن 19ساله و قهرمان ملی، کیلیان امباپه، از سن- دنی در شمال پاریس است؛ جایی که او ستاره باشگاه محلی بود. پدرش کامرونی‌تبار است و در همان تیم محلی بازی می‌کرد. مادرش اصالتا الجزایری و بازیکن هندبال حرفه‌ای بوده است. خانواده‌اش مشاوران اصلی او بوده و درآمدهای مسابقات بین‌المللی او را به مؤسسه خیریه‌ای که برای کودکان امکانات ورزشی فراهم می‌کند، اهدا کرده‌اند. پل پوگبا نیز از حومه پاریس آمده و نگولو کانته در پاریس متولد شده، ولی بازی را در یک باشگاه حومه شروع کرد. مکرون برای مسابقه یک‌چهارم نهایی مقابل اروگوئه، از بازیکنان نوجوان باشگاه‌ها و مدارس حومه دعوت کرد تا با او در باغ کاخ الیزه مسابقه را تماشا کنند.
مسئله تنوع قومی و یک تیم فوتبال که آینه جامعه فرانسه باشد، در فرانسه به لحاظ تاریخی مهم است. اما 20 سال پیش در سال 1998، زمانی که تیم متکثر فرانسه با کاپیتانش، زین‌الدین زیدان، عنوان «سیاه و سفید، بور» را گرفت و به‌عنوان پاسخ به تمام مشکلات جامعه فرانسه مطرح شد، هیچ راه‌حل معجزه‌آسایی برای مشکلات عمیق نژادی در آن کشور، تبعیض و مسائل هویتی در آستین نداشت. چهار سال پس از پیروزی آن تیم، ژان ماری لوپن راست‌گرای افراطی که از وجود تعداد زیادی از سیاه‌پوستان در آن تیم شاکی بود، به دور نهایی انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2002 راه یافت و در سال 2005 بدترین شورش‌های نژادی 40 سال گذشته در فرانسه فوران کرد. در سال 2011، فوتبال بحران‌زده فرانسه درصدد محدودکردن شمار بازیکنان سیاه و عرب بود و تلاش برای سفیدکردن تیم فرانسه.
فرانسوا اولاند، رئیس‌جمهور سوسیالیست سابق فرانسه، ماه گذشته به سیاست‌مداران هشدار داد که که از ورزش بهره‌برداری سیاسی نکنند. او در مورد پیروزی 1998 گفت: «می‌خواستیم نتیجه‌گیری کنیم که این پیروزی، جامعه فرانسه را تغییر خواهد داد، اما جامعه را تغییر نداد. سیاست‌مداران باید آن را تغییر دهند».
روزنامه بریتانیایی گاردین در آستانه مسابقه فرانسه و بلژیک در مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی 2018، مقاله‌ای در مورد امیدهای امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور جوان فرانسه، برای بهره‌برداری سیاسی از پیروزی احتمالی تیم ملی این کشور در جام جهانی منتشر کرده بود. در این مقاله ‌با عنوان «فوتبال سیاسی: سرمایه‌گذاری مکرون روی موفقیت فرانسه در جام جهانی» آمده است: «هنگامی که امانوئل مکرون به سنت‌پترزبورگ سفر می‌کند تا بازی تیم فرانسه در نیمه‌نهایی جام جهانی فوتبال فرانسه را تماشا کند، خوب می‌داند که شیفتگی مردم فرانسه به فوتبال می‌تواند سرمایه سیاسی مهمی باشد. آخرین و تنها زمانی که فرانسه توانست پیروز جام جهانی باشد، 20 سال پیش در سال 1998 بود که سبب شد محبوبیت ژاک شیراک، رئیس‌جمهور دست‌راستی و آن‌موقع مسئله‌دار، با آنکه نام نیمی از اعضای تیم ملی فرانسه را نمی‌دانست، افزایش یابد.
مکرون، رئیس‌جمهور تمرکزگرای 40 ساله که تلاش می‌کند برچسب «رئیس‌جمهور اغنیا» را از خود بزداید، حتی قبل از بازی سه‌شنبه‌شب، خود را به‌عنوان یک طرفدار پروپاقرص فوتبال جا انداخته است. او در یک نمایش فوتبال تلویزیونی در حمایت از باشگاه المپیک مارسی ظاهر شد، از اعتماد و کار تیمی در دیدارش از تیم قبل از مسابقات اشاره کرد و از دوران کودکی خود سخن به میان آورد: «من مدافع چپ بازی می‌کردم. من تندوتیز بودم، ولی خیلی بلد نبودم. داخل زمین، از آن نوع بودم که نمی‌توانستم بی‌خیال باشم و به دیگران انگیزه می‌دادم». اگر فرانسه پیروز مسابقه فینال باشد، شعار مکرون طرفدار تجارت که «فرانسه بازمی‌گردد»، دست بالا را خواهد داشت، اما گذشته از سیاست، تیم جوان و از لحاظ قومی و نژادی متکثر فرانسه تا اینجا هم حس‌وحال خوبی به آن ملت داده است. مفسران ورزشی این تیم را که یکی از جوان‌ترین تیم‌های جام و «در دسترس، نجیب، خوب و فروتن» توصیف کرده‌اند.
درحالی‌که دولت فرانسه همچنان درصدد یافتن راه‌حل برای تبعیض نژادی و نابرابری در حومه‌های بلندمرتبه شهرهاست، تیم فوتبال فرانسه همچنان یک روحیه «حومه شهری» واقعی را نشان می‌دهد: نمایشی از جاه‌طلبی و دستاوردهای قابل‌توجه نسل جوان در حومه شهرها که از سوی خانواده‌ها حمایت می‌شوند.
تعدادی از بازیکنان برتر تیم ملی فرانسه از حومه پاریس آمده‌اند و زندگی ورزشی خود را در تیم‌های عالی جوانان محلی آغاز کرده‌اند که این نکته نشان می‌دهد چقدر زمینه برای بروز استعدادها نامناسب است. گلزن 19ساله و قهرمان ملی، کیلیان امباپه، از سن- دنی در شمال پاریس است؛ جایی که او ستاره باشگاه محلی بود. پدرش کامرونی‌تبار است و در همان تیم محلی بازی می‌کرد. مادرش اصالتا الجزایری و بازیکن هندبال حرفه‌ای بوده است. خانواده‌اش مشاوران اصلی او بوده و درآمدهای مسابقات بین‌المللی او را به مؤسسه خیریه‌ای که برای کودکان امکانات ورزشی فراهم می‌کند، اهدا کرده‌اند. پل پوگبا نیز از حومه پاریس آمده و نگولو کانته در پاریس متولد شده، ولی بازی را در یک باشگاه حومه شروع کرد. مکرون برای مسابقه یک‌چهارم نهایی مقابل اروگوئه، از بازیکنان نوجوان باشگاه‌ها و مدارس حومه دعوت کرد تا با او در باغ کاخ الیزه مسابقه را تماشا کنند.
مسئله تنوع قومی و یک تیم فوتبال که آینه جامعه فرانسه باشد، در فرانسه به لحاظ تاریخی مهم است. اما 20 سال پیش در سال 1998، زمانی که تیم متکثر فرانسه با کاپیتانش، زین‌الدین زیدان، عنوان «سیاه و سفید، بور» را گرفت و به‌عنوان پاسخ به تمام مشکلات جامعه فرانسه مطرح شد، هیچ راه‌حل معجزه‌آسایی برای مشکلات عمیق نژادی در آن کشور، تبعیض و مسائل هویتی در آستین نداشت. چهار سال پس از پیروزی آن تیم، ژان ماری لوپن راست‌گرای افراطی که از وجود تعداد زیادی از سیاه‌پوستان در آن تیم شاکی بود، به دور نهایی انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2002 راه یافت و در سال 2005 بدترین شورش‌های نژادی 40 سال گذشته در فرانسه فوران کرد. در سال 2011، فوتبال بحران‌زده فرانسه درصدد محدودکردن شمار بازیکنان سیاه و عرب بود و تلاش برای سفیدکردن تیم فرانسه.
فرانسوا اولاند، رئیس‌جمهور سوسیالیست سابق فرانسه، ماه گذشته به سیاست‌مداران هشدار داد که که از ورزش بهره‌برداری سیاسی نکنند. او در مورد پیروزی 1998 گفت: «می‌خواستیم نتیجه‌گیری کنیم که این پیروزی، جامعه فرانسه را تغییر خواهد داد، اما جامعه را تغییر نداد. سیاست‌مداران باید آن را تغییر دهند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.