|

نمادی از ریاست‌های انتصابی

احمد شیرزاد . دانشیار دانشگاه صنعتی اصفهان

اگر در یک جمله بخواهم وضعیت مدیریت پیشین دانشگاه صنعتی اصفهان را توصیف کنم، باید بگویم «کاردی بود که به استخوان رسیده بود». صبر استادان و دلسوزان این دانشگاه به انتها رسیده و ماجراجویی‌های رییس سابق، دانشگاه را تا آستانه اعتراض به پیش برده بود. آنها مظلومانه و خیرخواهانه به هر دری زدند تا صدای اعتراض خود را به گوش مسوولان برسانند، و فریادرسی نبود! دکتر همدانی‌گلشن، رییس پیشین دانشگاه صنعتی اصفهان، توسط کامران دانشجو وزیر سابق علوم نصب شده بود. وی در دوره ریاست رییس اسبق دانشگاه، معاون آموزشی بود و رفتار تحکم‌آمیزش نسبت به استادان و دانشجویان کمترین حمایت‌کننده‌ای برای وی باقی نگذاشته بود. به این ترتیب وزیر وقت در شرایطی ایشان را به ریاست دانشگاه گمارد که عمده اعضای هیات‌علمی از هر گرایش سیاسی و فکری و حتی بسیاری از کسانی که اصولا سیاسی نبودند و نیستند، با انتصاب وی مخالف بودند. مشکلات ناشی از ریاست دکتر همدانی‌‌گلشن چند ماهی بعد از انتصاب رخ نشان داد و همکاران دانشگاهی را به نگرانی انداخت وی از سویی با دست گذاشتن بر روند استخدام‌ها تلاش کرد مجموعه‌ای از نیروهای همفکر با خویش را با وجود فقدان شرایط علمی مدنظر دانشکده‌ها به کار بگمارد و از دیگر سو به هر طریق ممکن به تصفیه برخی همکاران که مخالف با این رفتارها بودند، بپردازد. نادیده‌گرفتن نهادهای اجماعی دانشگاه و شوراهای دانشگاهی در تصمیمات و گرفتن تصمیم‌هایی که در آن اغراض شخصی دخیل بود، از ابتدا فضایی از نگرانی در دانشگاه صنعتی اصفهان ایجاد کرد.
این فضا سبب شد قاطبه استادان این دانشگاه از طیف‌های متضاد فکری با هم همدل و از مسوولان کشور عزل ایشان را خواستار شوند. نامه‌ها و بیانیه‌های متعددی با تعداد قابل توجهی امضا تهیه و به مسوولان محترم کشور ارسال شد. از نمایندگان مجلس گرفته تا مسوولان مختلف استان، ریاست‌جمهوری و وزارت علوم در جریان مشکلات مدیریت دانشگاه صنعتی اصفهان قرار گرفتند و بسیاری از آنها بر سوءعملکرد رییس دانشگاه واقف بودند. در تمام این مدت تلاش نمایندگان منتخب استادان معترض آن بود که حرکتشان سیاسی نشود یا تعبیر سیاسی از آن نشود. درست به همین دلیل بود که همکارانی که پیش از این چهره سیاسی‌تری داشتند، (نظیر این نگارنده) سعی کردند کمتر در این قضایا دخیل شوند تا بهانه‌ای برای مخدوش‌کردن اعتراضات صنفی و حرفه‌ای همکاران فراهم نشود.
متاسفانه با وجود تایید بسیاری از مسوولان استانی و کشوری نسبت به بر حق بودن اعتراضات، وزیر پیشین علوم، آقای کامران دانشجو، در برابر درخواست مسالمت‌آمیز اعضای هیات‌علمی ایستاد و تا آخرین روز حاضر به تغییر رییس دانشگاه نشد. حرکت صنفی - اعتراضی استادان دانشگاه صنعتی اصفهان که در آخرین روزهای سال 91 به اوج رسیده بود، با شروع فضای انتخاباتی در سال 92 به انتظار نشست تا در شرایط جدید نحوه پیگیری خواسته‌هایش را تعیین کند؛ امری که با انتخاب دکتر حسن روحانی از سوی مردم ایران و انتصاب دکتر جعفر توفیقی به سرپرستی وزارت علوم، شکلی متفاوت به‌خود گرفت.خوشبختانه دکتر توفیقی که از زمان فعالیت انتخاباتی در جریان فضای ملتهب دانشگاه صنعتی اصفهان قرار داشت، این دانشگاه را در اولویت قرار داد و تغییر مدیریت این دانشگاه را حتی بر دانشگاه علامه‌طباطبایی مقدم دانست؛ اقدامی که در این دو، سه روز با پیام‌های متعدد تبریک دانشگاهیان به یکدیگر همراه بوده است.
به‌هرحال امید می‌رود که در فضای مدیریت جدید دوره‌ای از دوستی‌ها و همکاری‌ها برای ساختن کشوری آباد شکل گیرد. تجربه مدیریت دکتر همدانی‌گلشن بر دانشگاه صنعتی اصفهان چهره‌ای روشن از مدیریت توام با خودرایی یک وزیر بر دانشگاه‌ها و نمادی از ریاست‌های انتصابی دانشگاه‌هاست که بدون کمترین وقعی به نظرات دلسوزانه و منصفانه دانشگاهیانی که صاحبان واقعی دانشگاه هستند صرفا با اعمال سلیقه سیاسی و فرهنگی وزیر وقت بر دانشگاه‌ها تحمیل شدند.اکنون با پشت‌سر گذاشتن این تجربه، این سوال مطرح است که اگر روزی‌روزگاری وزیری از سر خودرایی رییسی را بر دانشگاهی منصوب کرد و آن رییس با استفاده از اختیارات گسترده‌ای که برخی آیین‌نامه‌ها و دستورالعمل‌ها برایش فراهم کرده اغراض شخصی و جناحی‌اش را بر مصالح دانشگاه ترجیح داد، کدام دستاویزی برای نیروهای دلسوز دانشگاهی وجود دارد تا بتواند ارابه ازخط‌خارج شده دانشگاه را به مسیر طبیعی خویش برگرداند؟

اگر در یک جمله بخواهم وضعیت مدیریت پیشین دانشگاه صنعتی اصفهان را توصیف کنم، باید بگویم «کاردی بود که به استخوان رسیده بود». صبر استادان و دلسوزان این دانشگاه به انتها رسیده و ماجراجویی‌های رییس سابق، دانشگاه را تا آستانه اعتراض به پیش برده بود. آنها مظلومانه و خیرخواهانه به هر دری زدند تا صدای اعتراض خود را به گوش مسوولان برسانند، و فریادرسی نبود! دکتر همدانی‌گلشن، رییس پیشین دانشگاه صنعتی اصفهان، توسط کامران دانشجو وزیر سابق علوم نصب شده بود. وی در دوره ریاست رییس اسبق دانشگاه، معاون آموزشی بود و رفتار تحکم‌آمیزش نسبت به استادان و دانشجویان کمترین حمایت‌کننده‌ای برای وی باقی نگذاشته بود. به این ترتیب وزیر وقت در شرایطی ایشان را به ریاست دانشگاه گمارد که عمده اعضای هیات‌علمی از هر گرایش سیاسی و فکری و حتی بسیاری از کسانی که اصولا سیاسی نبودند و نیستند، با انتصاب وی مخالف بودند. مشکلات ناشی از ریاست دکتر همدانی‌‌گلشن چند ماهی بعد از انتصاب رخ نشان داد و همکاران دانشگاهی را به نگرانی انداخت وی از سویی با دست گذاشتن بر روند استخدام‌ها تلاش کرد مجموعه‌ای از نیروهای همفکر با خویش را با وجود فقدان شرایط علمی مدنظر دانشکده‌ها به کار بگمارد و از دیگر سو به هر طریق ممکن به تصفیه برخی همکاران که مخالف با این رفتارها بودند، بپردازد. نادیده‌گرفتن نهادهای اجماعی دانشگاه و شوراهای دانشگاهی در تصمیمات و گرفتن تصمیم‌هایی که در آن اغراض شخصی دخیل بود، از ابتدا فضایی از نگرانی در دانشگاه صنعتی اصفهان ایجاد کرد.
این فضا سبب شد قاطبه استادان این دانشگاه از طیف‌های متضاد فکری با هم همدل و از مسوولان کشور عزل ایشان را خواستار شوند. نامه‌ها و بیانیه‌های متعددی با تعداد قابل توجهی امضا تهیه و به مسوولان محترم کشور ارسال شد. از نمایندگان مجلس گرفته تا مسوولان مختلف استان، ریاست‌جمهوری و وزارت علوم در جریان مشکلات مدیریت دانشگاه صنعتی اصفهان قرار گرفتند و بسیاری از آنها بر سوءعملکرد رییس دانشگاه واقف بودند. در تمام این مدت تلاش نمایندگان منتخب استادان معترض آن بود که حرکتشان سیاسی نشود یا تعبیر سیاسی از آن نشود. درست به همین دلیل بود که همکارانی که پیش از این چهره سیاسی‌تری داشتند، (نظیر این نگارنده) سعی کردند کمتر در این قضایا دخیل شوند تا بهانه‌ای برای مخدوش‌کردن اعتراضات صنفی و حرفه‌ای همکاران فراهم نشود.
متاسفانه با وجود تایید بسیاری از مسوولان استانی و کشوری نسبت به بر حق بودن اعتراضات، وزیر پیشین علوم، آقای کامران دانشجو، در برابر درخواست مسالمت‌آمیز اعضای هیات‌علمی ایستاد و تا آخرین روز حاضر به تغییر رییس دانشگاه نشد. حرکت صنفی - اعتراضی استادان دانشگاه صنعتی اصفهان که در آخرین روزهای سال 91 به اوج رسیده بود، با شروع فضای انتخاباتی در سال 92 به انتظار نشست تا در شرایط جدید نحوه پیگیری خواسته‌هایش را تعیین کند؛ امری که با انتخاب دکتر حسن روحانی از سوی مردم ایران و انتصاب دکتر جعفر توفیقی به سرپرستی وزارت علوم، شکلی متفاوت به‌خود گرفت.خوشبختانه دکتر توفیقی که از زمان فعالیت انتخاباتی در جریان فضای ملتهب دانشگاه صنعتی اصفهان قرار داشت، این دانشگاه را در اولویت قرار داد و تغییر مدیریت این دانشگاه را حتی بر دانشگاه علامه‌طباطبایی مقدم دانست؛ اقدامی که در این دو، سه روز با پیام‌های متعدد تبریک دانشگاهیان به یکدیگر همراه بوده است.
به‌هرحال امید می‌رود که در فضای مدیریت جدید دوره‌ای از دوستی‌ها و همکاری‌ها برای ساختن کشوری آباد شکل گیرد. تجربه مدیریت دکتر همدانی‌گلشن بر دانشگاه صنعتی اصفهان چهره‌ای روشن از مدیریت توام با خودرایی یک وزیر بر دانشگاه‌ها و نمادی از ریاست‌های انتصابی دانشگاه‌هاست که بدون کمترین وقعی به نظرات دلسوزانه و منصفانه دانشگاهیانی که صاحبان واقعی دانشگاه هستند صرفا با اعمال سلیقه سیاسی و فرهنگی وزیر وقت بر دانشگاه‌ها تحمیل شدند.اکنون با پشت‌سر گذاشتن این تجربه، این سوال مطرح است که اگر روزی‌روزگاری وزیری از سر خودرایی رییسی را بر دانشگاهی منصوب کرد و آن رییس با استفاده از اختیارات گسترده‌ای که برخی آیین‌نامه‌ها و دستورالعمل‌ها برایش فراهم کرده اغراض شخصی و جناحی‌اش را بر مصالح دانشگاه ترجیح داد، کدام دستاویزی برای نیروهای دلسوز دانشگاهی وجود دارد تا بتواند ارابه ازخط‌خارج شده دانشگاه را به مسیر طبیعی خویش برگرداند؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.