اولین گام اجتماعیشدن کودک
عمادالدین احمدی.کاندیدای دکترای روانشناسی تربیتی- آلمان
امروزه حتی قبل از بهدنیاآمدن کودک، والدین در ذهن خودشان مشغول تدارک و ثبتنام کودک در بهترین مهدکودکها یا دورههای آموزشی برای «خلاقتر»، «باهوشتر» یا «ترین»شدنهای مشابه هستند. اینجا صحبت از کارآمدبودن آموزشهای اضافی پیش از دبستان نیست که خود جای بحث و نقد بسیار دارد. سؤال اینجاست که والدین بهجز تأمین معاش و نیازهای اولیه کودک، چقدر برای تربیت یک انسان سالم دغدغه دارند؟ والدین بهعنوان اولین عامل اجتماعیکردن فرزندان، نقش مهمی در ارضای نیازهای روانشناختی و تحولات مثبت آینده آنان دارند. به بیانی دیگر، خانواده اولین واحد اجتماعی است که کودک تجربه میکند. شما میتوانید اصلیترین و مؤثرترین معلم کودک در راستای یادگیری ارزشها، فرهنگ، نحوه ابراز هیجان و بسیاری دیگر از مهارتها و توانمندیهای پنهان، اما ضروری برای او باشید. کودکان قادر به تحلیل میزان علاقه والدین صرفا از روی هزینههایی که برای آنها میکنید نیستند، بلکه نیازمند دریافت عشق مستقیم از جانب آنان هستند. با توجه به سرعت زیاد رشد شناختی کودک در دنیای امروز، والدین برای هماهنگشدن با دنیای روانی او و شناخت آن، نیاز به تعامل نزدیکتر و بیشتر از
گذشته با کودک دارند. معمولا شکایات والدین زمانی شروع میشود که کودک به سن نوجوانی میرسد. والدین زیادی را در اطرافمان میبینیم که از نبود ارتباط دوستانه یا اعتماد بین خود و فرزند نوجوانشان ناراضی هستند. رابطه محکم و صمیمانه بین والدین نوجوان، نتیجه یک دوره کودکی همراه با عشق، امنیت و حس ارزشمندی برای کودک است. یکی از شروط اولیه و اساسی به منظور داشتن رابطه مؤثر با کودک، گذران وقت مفید با اوست. وقتگذاشتن برای کودک، این پیام را به او میرساند که ارزشمند است و این یعنی تأمین یکی از مهمترین نیازهای روانی کودک. یادمان نرود که خاطرات کودکانمان با ما گنجینهای دائمی برای آنها محسوب میشود و قسمتی از شخصیت کودک بر مبنای همین خاطرات و روابط شکل میگیرد. والدین باید فعالیتهای موردعلاقه کودک خود را بشناسند و به آن توجه نشان دهند و فعالانه در آن شرکت کنند. گاهی والدین تعریف صحیحی از وقتگذرانی با کودک ندارند. بعضی از والدین کودکان را با خود همراه میکنند تا به علایق یا کارهای شخصی خود برسند و صرفا کنار کودکبودن را وقتگذرانی با او محسوب میکنند. فعالیت موردنظر باید مطلوب کودک نیز باشد. توجه شما در طول انجام
فعالیت باید معطوف به کودک باشد. فعالیتهای موردعلاقه کودک با رشد شناختی و عقلی او تغییر میکنند، بنابراین والدین دائما باید به انجام فعالیتهای جدید به همراه کودکانشان فکر کنند. گاهی بگذارید کودکان تصمیم بگیرند، برای تصمیمات آنها ارزش قائل شوید و به آنها فرصت حل مسائل را بدهید. یادمان باشد که نهتنها ما نمیتوانیم کودکی نابغه پرورش دهیم، بلکه اصلا لزومی به این کار نیست، اما هرچه وقت بیشتری برای کودکمان داشته باشیم، هرچه بیشتر با او بازی کنیم یا حرف بزنیم، میتوانیم دید جامعتری نسبت به استعدادها یا علایق او داشته باشیم که این مهم میتواند بستری برای موفقیت کودک در آینده باشد.
امروزه حتی قبل از بهدنیاآمدن کودک، والدین در ذهن خودشان مشغول تدارک و ثبتنام کودک در بهترین مهدکودکها یا دورههای آموزشی برای «خلاقتر»، «باهوشتر» یا «ترین»شدنهای مشابه هستند. اینجا صحبت از کارآمدبودن آموزشهای اضافی پیش از دبستان نیست که خود جای بحث و نقد بسیار دارد. سؤال اینجاست که والدین بهجز تأمین معاش و نیازهای اولیه کودک، چقدر برای تربیت یک انسان سالم دغدغه دارند؟ والدین بهعنوان اولین عامل اجتماعیکردن فرزندان، نقش مهمی در ارضای نیازهای روانشناختی و تحولات مثبت آینده آنان دارند. به بیانی دیگر، خانواده اولین واحد اجتماعی است که کودک تجربه میکند. شما میتوانید اصلیترین و مؤثرترین معلم کودک در راستای یادگیری ارزشها، فرهنگ، نحوه ابراز هیجان و بسیاری دیگر از مهارتها و توانمندیهای پنهان، اما ضروری برای او باشید. کودکان قادر به تحلیل میزان علاقه والدین صرفا از روی هزینههایی که برای آنها میکنید نیستند، بلکه نیازمند دریافت عشق مستقیم از جانب آنان هستند. با توجه به سرعت زیاد رشد شناختی کودک در دنیای امروز، والدین برای هماهنگشدن با دنیای روانی او و شناخت آن، نیاز به تعامل نزدیکتر و بیشتر از
گذشته با کودک دارند. معمولا شکایات والدین زمانی شروع میشود که کودک به سن نوجوانی میرسد. والدین زیادی را در اطرافمان میبینیم که از نبود ارتباط دوستانه یا اعتماد بین خود و فرزند نوجوانشان ناراضی هستند. رابطه محکم و صمیمانه بین والدین نوجوان، نتیجه یک دوره کودکی همراه با عشق، امنیت و حس ارزشمندی برای کودک است. یکی از شروط اولیه و اساسی به منظور داشتن رابطه مؤثر با کودک، گذران وقت مفید با اوست. وقتگذاشتن برای کودک، این پیام را به او میرساند که ارزشمند است و این یعنی تأمین یکی از مهمترین نیازهای روانی کودک. یادمان نرود که خاطرات کودکانمان با ما گنجینهای دائمی برای آنها محسوب میشود و قسمتی از شخصیت کودک بر مبنای همین خاطرات و روابط شکل میگیرد. والدین باید فعالیتهای موردعلاقه کودک خود را بشناسند و به آن توجه نشان دهند و فعالانه در آن شرکت کنند. گاهی والدین تعریف صحیحی از وقتگذرانی با کودک ندارند. بعضی از والدین کودکان را با خود همراه میکنند تا به علایق یا کارهای شخصی خود برسند و صرفا کنار کودکبودن را وقتگذرانی با او محسوب میکنند. فعالیت موردنظر باید مطلوب کودک نیز باشد. توجه شما در طول انجام
فعالیت باید معطوف به کودک باشد. فعالیتهای موردعلاقه کودک با رشد شناختی و عقلی او تغییر میکنند، بنابراین والدین دائما باید به انجام فعالیتهای جدید به همراه کودکانشان فکر کنند. گاهی بگذارید کودکان تصمیم بگیرند، برای تصمیمات آنها ارزش قائل شوید و به آنها فرصت حل مسائل را بدهید. یادمان باشد که نهتنها ما نمیتوانیم کودکی نابغه پرورش دهیم، بلکه اصلا لزومی به این کار نیست، اما هرچه وقت بیشتری برای کودکمان داشته باشیم، هرچه بیشتر با او بازی کنیم یا حرف بزنیم، میتوانیم دید جامعتری نسبت به استعدادها یا علایق او داشته باشیم که این مهم میتواند بستری برای موفقیت کودک در آینده باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.