|

نجات لژیونر رایان

ساسان گلفر

اوضاع کارلوس کی‌روش این روزها دراماتیک‌تر از خیلی از شاهکارهای هنرهای دراماتیک است. یک بازی علیه تیم ملی کشور خودش در روز دوشنبه برایش در نظر گرفته شده است در حد نمایش‌نامه «سید» (Le Cid) پی‌یر کرنی؛ از نوع انتخاب ناگزیر میان عشق و وظیفه. یا باید تیمی که وظیفه مربیگری آن را برعهده داشته و سال‌ها برای بالاکشیدنش زحمت کشیده به دور دوم برود و تیم هم‌وطنانش حذف شود یا برعکس؛ خیلی هم بعید و تقریبا غیرممکن است که هر دو تیم بالا بروند و اسپانیا -همان کشور «ال سید»- دربماند، اما نمایش‌نامه فرانسوی‌ای که از آن یاد شد تنها اثر دراماتیکی نیست که سرمربی پرتغالی در هفته اخیر با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند. ظاهرا کی‌روش الان مدام با آثار دراماتیک، مخصوصا فیلم‌های سینمایی فیلم‌سازان آمریکایی سر و کار دارد؛ از «نجات سرباز رایان» استیون اسپیلبرگ گرفته تا آثار مارتین اسکورسیزی و حتی «امتیاز نهایی» وودی آلن. کی‌روش البته خود معتقد است که «بازی با پرتغال ربطی به وطن‌پرستی ندارد» یا لااقل این را در کنفرانس مطبوعاتی روز جمعه‌اش بر زبان آورده است تا خیال خود را راحت کند، ولی اوضاع دراماتیک‌تر از این حرف‌هاست. او در گفت‌وگویش از اسکورسیزی هم یاد کرده و اعتراف کرده که حتی این درام‌پرداز زبردست سینما هم نمی‌توانست چنین فیلم‌نامه‌ای بنویسد. جمله‌ای که او گفت این بود: «تصور کنید بازی ما مقابل پرتغال برای ما حکم یک «مچ‌پوینت» را دارد. این یک فیلم سینمایی است که حتی مارتین اسکورسیزی هم نمی‌توانست فیلم‌نامه‌ای را این‌گونه برای من بنویسد. البته که بازی خاصی است، اما این یک بازی فوتبال است و ربطی به وطن‌پرستی یا ملی‌گرایی ندارد. این ورزش است و ما حرفه‌ای هستیم و همه، بهترین کارمان را برای تیم‌هایمان انجام می‌دهیم. مطمئنا من سربلند خواهم شد به‌خاطر اینکه در آخر تنها رنگ‌های سبز و قرمز در استادیوم خواهند بود». البته «مچ‌پوینت» یا «امتیاز نهایی» که کی‌روش در صحبت بر زبان آورد، اصطلاحی ورزشی به معنای تک‌امتیازی تعیین‌کننده است که یک ورزشکار یا تیم را برنده یا احتمالا قهرمان می‌کند، ولی نام فیلمی به‌شدت تیره‌وتار و دراماتیک هم هست و به اعتقاد بسیاری بهترین فیلم وودی آلن. «امتیاز نهایی» اصرار دارد که دست بخت و اقبال را حتی در زندگی و مرگ و برقراری عدالت به رخ تماشاگر بکشد و با هنرمندی تمام موفق هم می‌شود.
فیلم دیگری که مشهور است این روزها کی‌روش خیلی به آن علاقه‌مند شده و حتی قبل از بازی با مراکش چندبار به بازیکنان تیم ملی ایران نشان داده، «نجات سرباز رایان» اسپیلبرگ است. این داستان ازخودگذشتگی «همه برای یکی» اثری جنگی و حماسی و بسیار تأثیرگذار و بسیار واقع‌نماست که قطعا نمایش آن به بازیکنان تیم ملی که این روزها همه لژیونرهایی مطرح در سطح جهانی هستند، بسیار در روحیه جنگنده آنها در دو بازی اول تأثیرگذار بود، ولی گل‌به‌خودی بازیکن تیم مراکش را باید بیش از فیلم اسپیلبرگ به حساب «امتیاز نهایی» وودی آلن گذاشت. باید دید در بازی سوم با پرتغال کدام می‌‌چربد: ازخودگذشتگی در جدال عشق و وظیفه پی‌یر کرنی، شور حماسی اسپیلبرگ، معنویت و معرفت و فلسفه اسکورسیزی یا بخت و اقبال وودی آلن.

اوضاع کارلوس کی‌روش این روزها دراماتیک‌تر از خیلی از شاهکارهای هنرهای دراماتیک است. یک بازی علیه تیم ملی کشور خودش در روز دوشنبه برایش در نظر گرفته شده است در حد نمایش‌نامه «سید» (Le Cid) پی‌یر کرنی؛ از نوع انتخاب ناگزیر میان عشق و وظیفه. یا باید تیمی که وظیفه مربیگری آن را برعهده داشته و سال‌ها برای بالاکشیدنش زحمت کشیده به دور دوم برود و تیم هم‌وطنانش حذف شود یا برعکس؛ خیلی هم بعید و تقریبا غیرممکن است که هر دو تیم بالا بروند و اسپانیا -همان کشور «ال سید»- دربماند، اما نمایش‌نامه فرانسوی‌ای که از آن یاد شد تنها اثر دراماتیکی نیست که سرمربی پرتغالی در هفته اخیر با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند. ظاهرا کی‌روش الان مدام با آثار دراماتیک، مخصوصا فیلم‌های سینمایی فیلم‌سازان آمریکایی سر و کار دارد؛ از «نجات سرباز رایان» استیون اسپیلبرگ گرفته تا آثار مارتین اسکورسیزی و حتی «امتیاز نهایی» وودی آلن. کی‌روش البته خود معتقد است که «بازی با پرتغال ربطی به وطن‌پرستی ندارد» یا لااقل این را در کنفرانس مطبوعاتی روز جمعه‌اش بر زبان آورده است تا خیال خود را راحت کند، ولی اوضاع دراماتیک‌تر از این حرف‌هاست. او در گفت‌وگویش از اسکورسیزی هم یاد کرده و اعتراف کرده که حتی این درام‌پرداز زبردست سینما هم نمی‌توانست چنین فیلم‌نامه‌ای بنویسد. جمله‌ای که او گفت این بود: «تصور کنید بازی ما مقابل پرتغال برای ما حکم یک «مچ‌پوینت» را دارد. این یک فیلم سینمایی است که حتی مارتین اسکورسیزی هم نمی‌توانست فیلم‌نامه‌ای را این‌گونه برای من بنویسد. البته که بازی خاصی است، اما این یک بازی فوتبال است و ربطی به وطن‌پرستی یا ملی‌گرایی ندارد. این ورزش است و ما حرفه‌ای هستیم و همه، بهترین کارمان را برای تیم‌هایمان انجام می‌دهیم. مطمئنا من سربلند خواهم شد به‌خاطر اینکه در آخر تنها رنگ‌های سبز و قرمز در استادیوم خواهند بود». البته «مچ‌پوینت» یا «امتیاز نهایی» که کی‌روش در صحبت بر زبان آورد، اصطلاحی ورزشی به معنای تک‌امتیازی تعیین‌کننده است که یک ورزشکار یا تیم را برنده یا احتمالا قهرمان می‌کند، ولی نام فیلمی به‌شدت تیره‌وتار و دراماتیک هم هست و به اعتقاد بسیاری بهترین فیلم وودی آلن. «امتیاز نهایی» اصرار دارد که دست بخت و اقبال را حتی در زندگی و مرگ و برقراری عدالت به رخ تماشاگر بکشد و با هنرمندی تمام موفق هم می‌شود.
فیلم دیگری که مشهور است این روزها کی‌روش خیلی به آن علاقه‌مند شده و حتی قبل از بازی با مراکش چندبار به بازیکنان تیم ملی ایران نشان داده، «نجات سرباز رایان» اسپیلبرگ است. این داستان ازخودگذشتگی «همه برای یکی» اثری جنگی و حماسی و بسیار تأثیرگذار و بسیار واقع‌نماست که قطعا نمایش آن به بازیکنان تیم ملی که این روزها همه لژیونرهایی مطرح در سطح جهانی هستند، بسیار در روحیه جنگنده آنها در دو بازی اول تأثیرگذار بود، ولی گل‌به‌خودی بازیکن تیم مراکش را باید بیش از فیلم اسپیلبرگ به حساب «امتیاز نهایی» وودی آلن گذاشت. باید دید در بازی سوم با پرتغال کدام می‌‌چربد: ازخودگذشتگی در جدال عشق و وظیفه پی‌یر کرنی، شور حماسی اسپیلبرگ، معنویت و معرفت و فلسفه اسکورسیزی یا بخت و اقبال وودی آلن.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.