ما قورباغه ميخورديم
پاک سول از پلکان پایین میآید و برای اولینبار در 19 سالگی پا به متروی سئول، پایتخت کره جنوبی، میگذارد که نقشه سیستم حملونقل آن از پیچیدگی به کاسه اسپاگتی شبیه است. وقتی نگاهی میاندازد، احساس اضطراب و دستپاچگی میکند و از خیر استفاده از آن میگذرد.
این از لحظههایی است که بسیاری از پناهندههای کره شمالی پس از ورود به جنوب تجربه میکنند. خرید، استفاده از دستگاه کارتخوان و حتی درک لهجه جنوبی که چاشنی کلمات عامیانه انگلیسی را دارد نیز از چالشهای عظیم برای آنهاست. پاک که اواخر سال 2016 وارد سئول شده است، میگوید: «چیزی که دیدم وقتی به کره جنوبی آمدم، گیجکننده بود. کره شمالی و کره جنوبی کاملا متفاوت هستند. من بههیچوجه نمیدانستم کارت اعتباری چیست؛ چیزی که هر روز اینجا از آن استفاده میشود».پاک، قاچاقی و از طریق چین از کره شمالی خارج شد و در نهایت از یک خانه امن در تایلند سر درآورد که آنجا برای اولینبار به وجود اینترنت پی برد و سریالهای تلویزیونی کره جنوبی را دید. این اولین مواجهه پاک با جامعه کره متفاوت از آنچه پیشتر میشناخت، بود و بلافاصله جذب آن شد. پاک یکی از دانشآموزان مدرسه یومیونگ در سئول است که حدود صد دانشآموز از کره شمالی دارد. این مکان برای آن طراحی شده است که به افراد تازهوارد به جامعه کره جنوبی آموزش بدهد. مأموریت مدرسه این است که هم طیفی از مسائل استاندارد را آموزش دهد و هم مشکلاتی را که در جذبشدن به جامعه جدید وجود
دارد، برطرف کند و همچنین مدرسه امیدوار است که دانشآموزانش پیشگامان اتحاد احتمالی دو همسایه باشند. لی هونگ- هون، مدیر مدرسه، میگوید: «ما میخواهیم پس از متحدشدن، مدلی برای آموزشوپرورش کره شمالی باشیم. همچنین از دانشآموزان خود میخواهیم به نیرویی برای اتحاد تبدیل شوند و فعالانه در جنبش شرکت و پیام آن را فراگیر کنند».
این مدرسه همچنین بیانگر تفاوت فضای ذهنی شهروندان عادی شمال و جنوب است که بیش از شش دهه از هم جدا هستند. در یک جلسه از کلاس زیستشناسی در مدرسه، غیر از مواد درسی، باید درباره اینکه چرا امتحان ورود به دانشگاه اهمیت دارد هم بحث میشد. لابهلای شوخیها و بازیگوشیهای نوجوانان لحظهای پیش آمد که گویای معضلاتی بود که آنان را به فرار واداشت. هنگامی که معلم انواع مختلف گونههای جانوری را توضیح میداد، عکسی از قورباغه روی پرده نمایش داده شد. دانشآموزی گفت: «ما قبلا این را میخوردیم، چون در کره شمالی خیلی گرسنه بودیم. فقط پاهای پشتیاش را نمیخوردیم، همهاش را میخوردیم، خیلی خوشمزه است». او جملهاش را بدون احساس خاصی بر زبان آورد، اما همین نکته افشاگر سختیهایی بود که همتایانش در کره جنوبی به عمرشان تجربه نکرده بودند.
هوانگ هویی-گان، معلم مدرسه، میگوید: «شاید آنها در طول روز لبخند بزنند و بخندند، ولی شبها کابوس رهایشان نمیکند. درعینحال نمیتوانند دربارهاش صحبت کنند، خیلی دردناك است».مدرسه پر است از پوسترهایی حاوی اشعار درباره اتحاد و همچنین جملههای مذهبی. بعضی از دانشجویان مجبور به ترک مدرسه و یافتن کار با هدف ارسال پول برای اعضای خانواده در کره شمالی یا تلاش برای آوردن آنها به جنوب هستند. به گفته مدیر مدرسه؛ «ساکنان کره جنوبی اغلب ناخواسته و از سر بیملاحظگی به دلیل درکنکردن مشکلات مردم کره شمالی به آنها توهین میکنند».
پاک سول از پلکان پایین میآید و برای اولینبار در 19 سالگی پا به متروی سئول، پایتخت کره جنوبی، میگذارد که نقشه سیستم حملونقل آن از پیچیدگی به کاسه اسپاگتی شبیه است. وقتی نگاهی میاندازد، احساس اضطراب و دستپاچگی میکند و از خیر استفاده از آن میگذرد.
این از لحظههایی است که بسیاری از پناهندههای کره شمالی پس از ورود به جنوب تجربه میکنند. خرید، استفاده از دستگاه کارتخوان و حتی درک لهجه جنوبی که چاشنی کلمات عامیانه انگلیسی را دارد نیز از چالشهای عظیم برای آنهاست. پاک که اواخر سال 2016 وارد سئول شده است، میگوید: «چیزی که دیدم وقتی به کره جنوبی آمدم، گیجکننده بود. کره شمالی و کره جنوبی کاملا متفاوت هستند. من بههیچوجه نمیدانستم کارت اعتباری چیست؛ چیزی که هر روز اینجا از آن استفاده میشود».پاک، قاچاقی و از طریق چین از کره شمالی خارج شد و در نهایت از یک خانه امن در تایلند سر درآورد که آنجا برای اولینبار به وجود اینترنت پی برد و سریالهای تلویزیونی کره جنوبی را دید. این اولین مواجهه پاک با جامعه کره متفاوت از آنچه پیشتر میشناخت، بود و بلافاصله جذب آن شد. پاک یکی از دانشآموزان مدرسه یومیونگ در سئول است که حدود صد دانشآموز از کره شمالی دارد. این مکان برای آن طراحی شده است که به افراد تازهوارد به جامعه کره جنوبی آموزش بدهد. مأموریت مدرسه این است که هم طیفی از مسائل استاندارد را آموزش دهد و هم مشکلاتی را که در جذبشدن به جامعه جدید وجود
دارد، برطرف کند و همچنین مدرسه امیدوار است که دانشآموزانش پیشگامان اتحاد احتمالی دو همسایه باشند. لی هونگ- هون، مدیر مدرسه، میگوید: «ما میخواهیم پس از متحدشدن، مدلی برای آموزشوپرورش کره شمالی باشیم. همچنین از دانشآموزان خود میخواهیم به نیرویی برای اتحاد تبدیل شوند و فعالانه در جنبش شرکت و پیام آن را فراگیر کنند».
این مدرسه همچنین بیانگر تفاوت فضای ذهنی شهروندان عادی شمال و جنوب است که بیش از شش دهه از هم جدا هستند. در یک جلسه از کلاس زیستشناسی در مدرسه، غیر از مواد درسی، باید درباره اینکه چرا امتحان ورود به دانشگاه اهمیت دارد هم بحث میشد. لابهلای شوخیها و بازیگوشیهای نوجوانان لحظهای پیش آمد که گویای معضلاتی بود که آنان را به فرار واداشت. هنگامی که معلم انواع مختلف گونههای جانوری را توضیح میداد، عکسی از قورباغه روی پرده نمایش داده شد. دانشآموزی گفت: «ما قبلا این را میخوردیم، چون در کره شمالی خیلی گرسنه بودیم. فقط پاهای پشتیاش را نمیخوردیم، همهاش را میخوردیم، خیلی خوشمزه است». او جملهاش را بدون احساس خاصی بر زبان آورد، اما همین نکته افشاگر سختیهایی بود که همتایانش در کره جنوبی به عمرشان تجربه نکرده بودند.
هوانگ هویی-گان، معلم مدرسه، میگوید: «شاید آنها در طول روز لبخند بزنند و بخندند، ولی شبها کابوس رهایشان نمیکند. درعینحال نمیتوانند دربارهاش صحبت کنند، خیلی دردناك است».مدرسه پر است از پوسترهایی حاوی اشعار درباره اتحاد و همچنین جملههای مذهبی. بعضی از دانشجویان مجبور به ترک مدرسه و یافتن کار با هدف ارسال پول برای اعضای خانواده در کره شمالی یا تلاش برای آوردن آنها به جنوب هستند. به گفته مدیر مدرسه؛ «ساکنان کره جنوبی اغلب ناخواسته و از سر بیملاحظگی به دلیل درکنکردن مشکلات مردم کره شمالی به آنها توهین میکنند».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.