مرگ و زندگی با گیتار
شرق: عکسهایی که در کنار گیتار گرفته شده باشند، دیگر از آن سوژههای پیشپاافتادهای هستند که خیلی از ما به آن عادت کردهایم. همین چند سال پیش بود که تبوتاب آموختن و نواختن گیتار به یکباره در میان جوانان رشد کرد و حتی آنها هم که سررشتهای از نواختن گیتار نداشتند، در کنار گیتار دوستانشان یا حتی در حال گیتارزدن عکس گرفتند. البته هیجان اولیه عکس یادگاری گرفتن با گیتار یا گیتارزدن در مقابل دوستان و آشنایان فروکش کرده اما لیلی افشار بهعنوان تنها هنرمند دارای درجه دکترا در رشته گیتار کلاسیک روایت دیگری در این مورد دارد. او که از 10سالگی آموختن گیتار را شروع کرد و اکنون استاد دانشگاه ممفیس آمریکاست، بدون گیتار عکس نمیگیرد. با آنکه سالهاست با گیتار سروکار دارد اما این نزدیکی، ذرهای از علاقهاش به این ساز را کم نکرده است. او در گفتوگوی پیشین با روزنامه «شرق» درباره اینکه همه عکسهایش با گیتار است، گفته بود: «من و گیتارم یکی هستیم و از بامداد تا شامگاه را با هم سپری میکنیم، بدون گیتار عکس نمیگیرم. برای من نبودن و بودن در کنار گیتارم درست مانند مرگ و زندگی است.»
اگر از رتبه دانشگاهی او بگذریم در بررسی فعالیتهای افشار با افتخارات زیادی روبهرو هستیم. او کنسرتهای زیادی در کشورهای مختلف مانند ایران، آمریکا، انگلستان، ایرلند، کانادا، فرانسه، دانمارک، ایتالیا، آفریقا، نیوزیلند، استرالیا و آمریکایجنوبی برگزار کرده و آوازه او در بسیاری از محافل هنری دنیا گسترده شده است تا آنجاکه روزنامه واشنگتنپست لیلی افشار را «فوقالعاده معصوم، عالی، بیعیب و نقص و قابل توجه» توصیف کرده است. همچنین آلبومهایی از او مانند مسخ، ساغر، گذر در نوا و... در ایران نیز منتشر شده است. او از زمان دانشجویی این آرزو را داشته است که روزی به ایران بیاید، در شهرستانها کنسرت برگزار کند و سراسر ایران را با گیتارش درنوردد، آرزویی که میتوان گفت این روزها به نوعی محقق شده است چراکه بهغیر از برگزاری کنسرت، این نوازنده گیتار هرسال تابستانها به ایران میآید و به هنرجویان ایرانی آموزش میدهد. البته شاید برای ما که ایرانی هستیم، خوشایند باشد که از یک نوازنده ایرانی، بیشتر آثاری از کشور خودش را بشنویم. این همان نکتهای است که در گذشته افشار به آن کمتر توجه کرده بود و در سالهای اخیر با اجرای برخی از آهنگهای محلی، فضایی برای ایجاد قطعات ایرانی با گیتار را فراهم کرده است. از دیگر نکاتی که میتوان درباره اجراهای او برشمرد، تکنوازیهای او هستند. او درباره دلیل این کار به «شرق» گفته بود: «در تکنوازی راحتتر هستم زیرا همه چیز در تکنوازی از ریتم تا تمپو در سیطره خودم است و نیازی به اتکا بر کسی ندارم. اگر قرار باشد در کنار کسی نوازندگی کنم، ترجیح میدهم خیلی ماهر باشد. من در خارج از کشور در برگزاری کنسرتهای مختلف در کنار نوازندگان بزرگ قرار میگیرم و با دو جلسه تمرین همه چیز برای اجرا آماده میشود اما با این وجود در گروهنوازیها چون من تنها نیستم و سازهای دیگر هم حضور دارند، من در راس نیستم.»
همه این ویژگیها باعث میشود، حضور یک ایرانی بهویژه که یک زن هم باشد در گیتار که مدعیان زیادی در دنیا دارد و بهعنوان یک ساز غیربومی برای ما قلمداد میشود را به فالنیک بگیریم.
اگر از رتبه دانشگاهی او بگذریم در بررسی فعالیتهای افشار با افتخارات زیادی روبهرو هستیم. او کنسرتهای زیادی در کشورهای مختلف مانند ایران، آمریکا، انگلستان، ایرلند، کانادا، فرانسه، دانمارک، ایتالیا، آفریقا، نیوزیلند، استرالیا و آمریکایجنوبی برگزار کرده و آوازه او در بسیاری از محافل هنری دنیا گسترده شده است تا آنجاکه روزنامه واشنگتنپست لیلی افشار را «فوقالعاده معصوم، عالی، بیعیب و نقص و قابل توجه» توصیف کرده است. همچنین آلبومهایی از او مانند مسخ، ساغر، گذر در نوا و... در ایران نیز منتشر شده است. او از زمان دانشجویی این آرزو را داشته است که روزی به ایران بیاید، در شهرستانها کنسرت برگزار کند و سراسر ایران را با گیتارش درنوردد، آرزویی که میتوان گفت این روزها به نوعی محقق شده است چراکه بهغیر از برگزاری کنسرت، این نوازنده گیتار هرسال تابستانها به ایران میآید و به هنرجویان ایرانی آموزش میدهد. البته شاید برای ما که ایرانی هستیم، خوشایند باشد که از یک نوازنده ایرانی، بیشتر آثاری از کشور خودش را بشنویم. این همان نکتهای است که در گذشته افشار به آن کمتر توجه کرده بود و در سالهای اخیر با اجرای برخی از آهنگهای محلی، فضایی برای ایجاد قطعات ایرانی با گیتار را فراهم کرده است. از دیگر نکاتی که میتوان درباره اجراهای او برشمرد، تکنوازیهای او هستند. او درباره دلیل این کار به «شرق» گفته بود: «در تکنوازی راحتتر هستم زیرا همه چیز در تکنوازی از ریتم تا تمپو در سیطره خودم است و نیازی به اتکا بر کسی ندارم. اگر قرار باشد در کنار کسی نوازندگی کنم، ترجیح میدهم خیلی ماهر باشد. من در خارج از کشور در برگزاری کنسرتهای مختلف در کنار نوازندگان بزرگ قرار میگیرم و با دو جلسه تمرین همه چیز برای اجرا آماده میشود اما با این وجود در گروهنوازیها چون من تنها نیستم و سازهای دیگر هم حضور دارند، من در راس نیستم.»
همه این ویژگیها باعث میشود، حضور یک ایرانی بهویژه که یک زن هم باشد در گیتار که مدعیان زیادی در دنیا دارد و بهعنوان یک ساز غیربومی برای ما قلمداد میشود را به فالنیک بگیریم.
شرق: عکسهایی که در کنار گیتار گرفته شده باشند، دیگر از آن سوژههای پیشپاافتادهای هستند که خیلی از ما به آن عادت کردهایم. همین چند سال پیش بود که تبوتاب آموختن و نواختن گیتار به یکباره در میان جوانان رشد کرد و حتی آنها هم که سررشتهای از نواختن گیتار نداشتند، در کنار گیتار دوستانشان یا حتی در حال گیتارزدن عکس گرفتند. البته هیجان اولیه عکس یادگاری گرفتن با گیتار یا گیتارزدن در مقابل دوستان و آشنایان فروکش کرده اما لیلی افشار بهعنوان تنها هنرمند دارای درجه دکترا در رشته گیتار کلاسیک روایت دیگری در این مورد دارد. او که از 10سالگی آموختن گیتار را شروع کرد و اکنون استاد دانشگاه ممفیس آمریکاست، بدون گیتار عکس نمیگیرد. با آنکه سالهاست با گیتار سروکار دارد اما این نزدیکی، ذرهای از علاقهاش به این ساز را کم نکرده است. او در گفتوگوی پیشین با روزنامه «شرق» درباره اینکه همه عکسهایش با گیتار است، گفته بود: «من و گیتارم یکی هستیم و از بامداد تا شامگاه را با هم سپری میکنیم، بدون گیتار عکس نمیگیرم. برای من نبودن و بودن در کنار گیتارم درست مانند مرگ و زندگی است.»
اگر از رتبه دانشگاهی او بگذریم در بررسی فعالیتهای افشار با افتخارات زیادی روبهرو هستیم. او کنسرتهای زیادی در کشورهای مختلف مانند ایران، آمریکا، انگلستان، ایرلند، کانادا، فرانسه، دانمارک، ایتالیا، آفریقا، نیوزیلند، استرالیا و آمریکایجنوبی برگزار کرده و آوازه او در بسیاری از محافل هنری دنیا گسترده شده است تا آنجاکه روزنامه واشنگتنپست لیلی افشار را «فوقالعاده معصوم، عالی، بیعیب و نقص و قابل توجه» توصیف کرده است. همچنین آلبومهایی از او مانند مسخ، ساغر، گذر در نوا و... در ایران نیز منتشر شده است. او از زمان دانشجویی این آرزو را داشته است که روزی به ایران بیاید، در شهرستانها کنسرت برگزار کند و سراسر ایران را با گیتارش درنوردد، آرزویی که میتوان گفت این روزها به نوعی محقق شده است چراکه بهغیر از برگزاری کنسرت، این نوازنده گیتار هرسال تابستانها به ایران میآید و به هنرجویان ایرانی آموزش میدهد. البته شاید برای ما که ایرانی هستیم، خوشایند باشد که از یک نوازنده ایرانی، بیشتر آثاری از کشور خودش را بشنویم. این همان نکتهای است که در گذشته افشار به آن کمتر توجه کرده بود و در سالهای اخیر با اجرای برخی از آهنگهای محلی، فضایی برای ایجاد قطعات ایرانی با گیتار را فراهم کرده است. از دیگر نکاتی که میتوان درباره اجراهای او برشمرد، تکنوازیهای او هستند. او درباره دلیل این کار به «شرق» گفته بود: «در تکنوازی راحتتر هستم زیرا همه چیز در تکنوازی از ریتم تا تمپو در سیطره خودم است و نیازی به اتکا بر کسی ندارم. اگر قرار باشد در کنار کسی نوازندگی کنم، ترجیح میدهم خیلی ماهر باشد. من در خارج از کشور در برگزاری کنسرتهای مختلف در کنار نوازندگان بزرگ قرار میگیرم و با دو جلسه تمرین همه چیز برای اجرا آماده میشود اما با این وجود در گروهنوازیها چون من تنها نیستم و سازهای دیگر هم حضور دارند، من در راس نیستم.»
همه این ویژگیها باعث میشود، حضور یک ایرانی بهویژه که یک زن هم باشد در گیتار که مدعیان زیادی در دنیا دارد و بهعنوان یک ساز غیربومی برای ما قلمداد میشود را به فالنیک بگیریم.
اگر از رتبه دانشگاهی او بگذریم در بررسی فعالیتهای افشار با افتخارات زیادی روبهرو هستیم. او کنسرتهای زیادی در کشورهای مختلف مانند ایران، آمریکا، انگلستان، ایرلند، کانادا، فرانسه، دانمارک، ایتالیا، آفریقا، نیوزیلند، استرالیا و آمریکایجنوبی برگزار کرده و آوازه او در بسیاری از محافل هنری دنیا گسترده شده است تا آنجاکه روزنامه واشنگتنپست لیلی افشار را «فوقالعاده معصوم، عالی، بیعیب و نقص و قابل توجه» توصیف کرده است. همچنین آلبومهایی از او مانند مسخ، ساغر، گذر در نوا و... در ایران نیز منتشر شده است. او از زمان دانشجویی این آرزو را داشته است که روزی به ایران بیاید، در شهرستانها کنسرت برگزار کند و سراسر ایران را با گیتارش درنوردد، آرزویی که میتوان گفت این روزها به نوعی محقق شده است چراکه بهغیر از برگزاری کنسرت، این نوازنده گیتار هرسال تابستانها به ایران میآید و به هنرجویان ایرانی آموزش میدهد. البته شاید برای ما که ایرانی هستیم، خوشایند باشد که از یک نوازنده ایرانی، بیشتر آثاری از کشور خودش را بشنویم. این همان نکتهای است که در گذشته افشار به آن کمتر توجه کرده بود و در سالهای اخیر با اجرای برخی از آهنگهای محلی، فضایی برای ایجاد قطعات ایرانی با گیتار را فراهم کرده است. از دیگر نکاتی که میتوان درباره اجراهای او برشمرد، تکنوازیهای او هستند. او درباره دلیل این کار به «شرق» گفته بود: «در تکنوازی راحتتر هستم زیرا همه چیز در تکنوازی از ریتم تا تمپو در سیطره خودم است و نیازی به اتکا بر کسی ندارم. اگر قرار باشد در کنار کسی نوازندگی کنم، ترجیح میدهم خیلی ماهر باشد. من در خارج از کشور در برگزاری کنسرتهای مختلف در کنار نوازندگان بزرگ قرار میگیرم و با دو جلسه تمرین همه چیز برای اجرا آماده میشود اما با این وجود در گروهنوازیها چون من تنها نیستم و سازهای دیگر هم حضور دارند، من در راس نیستم.»
همه این ویژگیها باعث میشود، حضور یک ایرانی بهویژه که یک زن هم باشد در گیتار که مدعیان زیادی در دنیا دارد و بهعنوان یک ساز غیربومی برای ما قلمداد میشود را به فالنیک بگیریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.