|

آقا سیدمهدی طباطبایی

غلامعلی رجایی

جنوب تهران بود و سید‌مهدی. امروز در تهران و قم باعظمت تشییع شد و این نوشته کمترین ادای دینی به خدمات بیش از 60 دهه مجاهدت‌های اوست.
اول، اواخر ماه مبارک سال قبل در معیت حاج‌علی آقای انسانی شاعر و ذاکر بی‌بدیل اهل بیت علیهم‌السلام ساعتی مانده به سحر به منزل سید رفتم. سید در لابه‌لای مطالب مفیدش گفت امام درباره یکی از علمای... که اکنون در قید حیات است و موقعیت مهمی دارد، نامه‌ای به او نوشته و از او خواسته ببیند وضعیت وی که سعی می‌کند در بین مردم خود را به امام منتسب کند، چگونه است. این امر بیانگر قدر و منزلت سید نزد امام خمینی و اطمینان وی به او بود. سید می‌فرمود اصل نامه را که به آیت‌الله هاشمی نشان دادم، به رسم عادت نامه را از من گرفت و با خود برد و من حیا کردم بگویم این نامه باید پیش من بماند.
سید نگران فاش‌شدن محتوای این نامه از هاشمی بود و از صحبت‌های نوه‌اش موقع بدرقه من معلوم بود مایل است دوباره این متن تاریخی مهم به وی بازگردانده شود.
روز بعد از ملاقات، این پیام را به مهندس محسن هاشمی رساندم که آقا سیدمهدی دنبال پس‌گرفتن این نامه است. نمی‌دانم بالاخره این نامه به او باز گردانده شد یا نه و به گمانم نه!
دوم، سال‌ها قبل به ابتکار مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی در کتابخانه ملی به همت برادر عزیزم، مورخ ارجمند تاریخ معاصر، دکترمحمدجواد مرادی‌نیا به همایشی برای بازخوانی حوادث و وقایع منتهی به قیام امام در اوایل دهه 40 دعوت شدم.
سید با تبحر تمام، سخنان نغز و ناشنیده‌ای در تحلیل حرکت سایر علما گفت و مشاهداتش را روایت نمود و منصفانه درباره اشخاص در حوادث این ایام داوری کرد و گفت هیچ‌کدام از مراجع در ابتدا در این امر در اعتراض به تحرکات ضددینی شاه کوتاهی نکردند و حتی گاه در مقام بیان، بعضی از آنها از امام تندتر هم ظاهر شدند، اما در ادامه این امام بود که از همه جلو افتاد و پرچمداری این نهضت و دفاع از دین مظلوم را از آن خود کرد.
کاش این متن روزی برای استفاده محققان حوزه تاریخ معاصر منتشر شود.
سوم، من سالی یک‌ بار برای مراسم شهادت حضرت زهرا سلام‌الله علیها به حسینیه لباس‌فروش‌ها در خیابان سعدی می‌روم و بسیار هم بهره می‌برم. امسال هم این توفیق نصیب شد و سید را در منبر عزای جده‌اش زیارت کردم. یک سال که ایام عاشورا در تهران ماندم و به دزفول طبق این رسم 40ساله نرفتم، روز تاسوعا به حسینیه رفتم. سخنران، آقا سیدمهدی بود که در منزلت علمدار باوفای کربلا عباس علیه‌السلام سخن گفت. صحبتش که به روضه منتهی شد؛ نکته‌ای بدیع گفت که من محقق تاریخ عاشورا در جایی نخوانده و حتی نشنیده بودم.
سید در چرایی و تعلیل اینکه چرا حضرت عباس به امام حسین گفت پیکر خونینش را به خیمه‌ها نبرد، فرمود: وقتی امام علت این تقاضا را پرسید، ابوالفضل(ع) عرض کرد، من علمدار سپاهت بودم، اگر دشمن تو را بااین‌حال ببیند که کشته مرا به دوش می‌کشی جرئتش در حمله به تو و بر تو بیشتر می‌شود. امام با شنیدن این سخنان، گریست و به عباس فرمود: خدای تو را بیشتر رحمت کند که در زنده‌بودن و حتی پس از مرگت این‌گونه ناصح و خیرخواه من هستی.
چهارم، جملات به‌یادماندنی سید، در شب ارتحال آیت‌الله هاشمی عزیز در شبکه یک سیمای جمهوری اسلامی، هنوز بی‌تکرار است. در همان ساعات اولیه این فاجعه تلخ، از بدخواهان و بدگویان هاشمی خواست توبه کنند و فرمود البته دیگر از هاشمی توقع بخششی نداشته باشند چون حسب روایت اگر کسی پس از مرگ شخصی درباره او بدگویی کند، امکان حلالیت‌طلبی از او گرفته می‌شود و برای شخص درگذشته هم این بخشش میسور نخواهد بود. سید در آن شب از هاشمی به عنوان شهید نام برد و حتی گفت به نظر من، وی نه یک شهید که چند شهید است. اخیرا که این مصاحبه را از او دیدم با خود گفتم، حیف این مرد آزاده که این روزها با مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کند و عن‌قریب مادر همه ما نوع بنی‌بشر، یعنی خاک، وی را در آغوش خواهد کشید.
با خود گفتم کاش سلول، سلول این آقاسید دوست‌داشتنی را، در بین دنیازدگان ساکت مصلحت‌اندیش عافیت‌طلب، از هم‌لباسی‌ها و غیرهم‌لباسی‌هایش تقسیم کنند تا در برابر ستم به قیمت و قدر زندگی و بودن! ساکت ننشینند و بدانند آدمی به ایستادگی‌اش در دفاع از حق و مظلومین است که در دل‌ها می‌ماند، نه پیام‌های تسلیت و تقدیری که پس از رفتنش در شأنش داده شود یا نشود!
سلام خدا و همیشه ما بر او که با عزت و شرف و مردانگی و جوانمردی زیست و عمر به پایان برد و هرگز و هرگز برای بودن و به قیمت‌ماندن، حقیقت را در پای مصلحت قربانی نکرد.
عاش سعیدا و مات سعیدا
و فی ذلک فلیتنافس المتنافسون!

جنوب تهران بود و سید‌مهدی. امروز در تهران و قم باعظمت تشییع شد و این نوشته کمترین ادای دینی به خدمات بیش از 60 دهه مجاهدت‌های اوست.
اول، اواخر ماه مبارک سال قبل در معیت حاج‌علی آقای انسانی شاعر و ذاکر بی‌بدیل اهل بیت علیهم‌السلام ساعتی مانده به سحر به منزل سید رفتم. سید در لابه‌لای مطالب مفیدش گفت امام درباره یکی از علمای... که اکنون در قید حیات است و موقعیت مهمی دارد، نامه‌ای به او نوشته و از او خواسته ببیند وضعیت وی که سعی می‌کند در بین مردم خود را به امام منتسب کند، چگونه است. این امر بیانگر قدر و منزلت سید نزد امام خمینی و اطمینان وی به او بود. سید می‌فرمود اصل نامه را که به آیت‌الله هاشمی نشان دادم، به رسم عادت نامه را از من گرفت و با خود برد و من حیا کردم بگویم این نامه باید پیش من بماند.
سید نگران فاش‌شدن محتوای این نامه از هاشمی بود و از صحبت‌های نوه‌اش موقع بدرقه من معلوم بود مایل است دوباره این متن تاریخی مهم به وی بازگردانده شود.
روز بعد از ملاقات، این پیام را به مهندس محسن هاشمی رساندم که آقا سیدمهدی دنبال پس‌گرفتن این نامه است. نمی‌دانم بالاخره این نامه به او باز گردانده شد یا نه و به گمانم نه!
دوم، سال‌ها قبل به ابتکار مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی در کتابخانه ملی به همت برادر عزیزم، مورخ ارجمند تاریخ معاصر، دکترمحمدجواد مرادی‌نیا به همایشی برای بازخوانی حوادث و وقایع منتهی به قیام امام در اوایل دهه 40 دعوت شدم.
سید با تبحر تمام، سخنان نغز و ناشنیده‌ای در تحلیل حرکت سایر علما گفت و مشاهداتش را روایت نمود و منصفانه درباره اشخاص در حوادث این ایام داوری کرد و گفت هیچ‌کدام از مراجع در ابتدا در این امر در اعتراض به تحرکات ضددینی شاه کوتاهی نکردند و حتی گاه در مقام بیان، بعضی از آنها از امام تندتر هم ظاهر شدند، اما در ادامه این امام بود که از همه جلو افتاد و پرچمداری این نهضت و دفاع از دین مظلوم را از آن خود کرد.
کاش این متن روزی برای استفاده محققان حوزه تاریخ معاصر منتشر شود.
سوم، من سالی یک‌ بار برای مراسم شهادت حضرت زهرا سلام‌الله علیها به حسینیه لباس‌فروش‌ها در خیابان سعدی می‌روم و بسیار هم بهره می‌برم. امسال هم این توفیق نصیب شد و سید را در منبر عزای جده‌اش زیارت کردم. یک سال که ایام عاشورا در تهران ماندم و به دزفول طبق این رسم 40ساله نرفتم، روز تاسوعا به حسینیه رفتم. سخنران، آقا سیدمهدی بود که در منزلت علمدار باوفای کربلا عباس علیه‌السلام سخن گفت. صحبتش که به روضه منتهی شد؛ نکته‌ای بدیع گفت که من محقق تاریخ عاشورا در جایی نخوانده و حتی نشنیده بودم.
سید در چرایی و تعلیل اینکه چرا حضرت عباس به امام حسین گفت پیکر خونینش را به خیمه‌ها نبرد، فرمود: وقتی امام علت این تقاضا را پرسید، ابوالفضل(ع) عرض کرد، من علمدار سپاهت بودم، اگر دشمن تو را بااین‌حال ببیند که کشته مرا به دوش می‌کشی جرئتش در حمله به تو و بر تو بیشتر می‌شود. امام با شنیدن این سخنان، گریست و به عباس فرمود: خدای تو را بیشتر رحمت کند که در زنده‌بودن و حتی پس از مرگت این‌گونه ناصح و خیرخواه من هستی.
چهارم، جملات به‌یادماندنی سید، در شب ارتحال آیت‌الله هاشمی عزیز در شبکه یک سیمای جمهوری اسلامی، هنوز بی‌تکرار است. در همان ساعات اولیه این فاجعه تلخ، از بدخواهان و بدگویان هاشمی خواست توبه کنند و فرمود البته دیگر از هاشمی توقع بخششی نداشته باشند چون حسب روایت اگر کسی پس از مرگ شخصی درباره او بدگویی کند، امکان حلالیت‌طلبی از او گرفته می‌شود و برای شخص درگذشته هم این بخشش میسور نخواهد بود. سید در آن شب از هاشمی به عنوان شهید نام برد و حتی گفت به نظر من، وی نه یک شهید که چند شهید است. اخیرا که این مصاحبه را از او دیدم با خود گفتم، حیف این مرد آزاده که این روزها با مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کند و عن‌قریب مادر همه ما نوع بنی‌بشر، یعنی خاک، وی را در آغوش خواهد کشید.
با خود گفتم کاش سلول، سلول این آقاسید دوست‌داشتنی را، در بین دنیازدگان ساکت مصلحت‌اندیش عافیت‌طلب، از هم‌لباسی‌ها و غیرهم‌لباسی‌هایش تقسیم کنند تا در برابر ستم به قیمت و قدر زندگی و بودن! ساکت ننشینند و بدانند آدمی به ایستادگی‌اش در دفاع از حق و مظلومین است که در دل‌ها می‌ماند، نه پیام‌های تسلیت و تقدیری که پس از رفتنش در شأنش داده شود یا نشود!
سلام خدا و همیشه ما بر او که با عزت و شرف و مردانگی و جوانمردی زیست و عمر به پایان برد و هرگز و هرگز برای بودن و به قیمت‌ماندن، حقیقت را در پای مصلحت قربانی نکرد.
عاش سعیدا و مات سعیدا
و فی ذلک فلیتنافس المتنافسون!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.