|

فرانک پرتوآذر، بانوي تاريخ‌ساز دوچرخه‌سواري ايران

مي‌خواهم لژيونر شوم

سارا گودرزي : فرانک پرتوآذر را حالا ديگر بايد يکي از ستاره‌هاي ورزش زنان کشور دانست؛ دختري که در تلاش است تا در دوچرخه‌سواري بانوان ايران تاريخ‌سازي کند. اردوهاي تيم ملي دوچرخه‌سواري کوهستان بانوان درحالي از سال 93 تشکيل شد که فرانک از همان زمان عضو اين تيم شد. در تمرينات به‌قدري از هم‌تيمي‌هاي خود پيشي مي‌گرفت که در سه سال گذشته بدون رقيب و بافاصله برترين بانوي رکاب‌زن کوهستان در رقابت‌هاي کشورها بوده است. درخشش پرتوآذر خيلي زود به ميادين بين‌المللي هم رسيد. قهرماني در تورنمنت‌هاي ترکيه سرآغاز مدال‌آوري‌هاي اين دختر شيرازي بود تا اينکه نوبت به خودنمايي‌اش در مسابقات قهرماني آسيا رسید؛ پيکارهاي آسيايي 2017 چين جايي بود که پرتوآذر توانست اولين مدال را براي دوچرخه‌سواري زنان ايران به ارمغان بياورد. او توانست در ماده «رلي» در کنار محمدحسين اسکندري، سجاد طاهري، محمد پورشريف و فراز شکري به مدال برنز تيمي دست يابد؛ همين افتخارات کافي بود تا اتحاديه جهاني دوچرخه‌سواري نام نماينده ايران را به عنوان برترين رکاب‌زن کوهستان قاره معرفي کند. درست يک سال از موفقيت‌هاي پرتوآذر گذشته و او همچنان صدر آسيا را در اختيار دارد. به علاوه اينکه دست‌به‌کار بزرگ‌تري هم زده است؛ او اين‌‌بار توانسته در رقابت‌هاي آسيايي 2018 فيليپين به مدال انفرادي (برنز) دست يابد.
پارسال گفته بود که اگر حمايت شود مي‌تواند جايگاه خود را در صدر جدول رده‌بندي دوچرخه‌سواران کوهستان آسيا تثبيت کند. فرانک حمايت نشد اما با حداقل‌ترين امکانات کماکان نفر اول است. او به «شرق» مي‌گويد: «از پارسال تا به الان سختي‌هاي زيادي کشيدم. متأسفانه هيچ حمايتي از طرف مسئولان نشدم. با هزينه شخصي در پنج تورنمنت بين‌المللي شرکت کردم براي اينکه جايگاهم را در رده‌بندي آسيا از دست ندهم. تمام هدفم اين بود که بتوانم به بازي‌هاي آسيايي برسم. دلم مي‌خواهد اولين بانويي باشم که در اين رويداد بزرگ شرکت مي‌کند. نتايج نشان مي‌دهد که با فاصله از ساير اعضاي تيم ملي جلوتر هستم. برنامه من و مربي‌ام در يک سال گذشته اين بود که ابتدا خودمان را در رقابت‌هاي فيليپين ثابت کنيم و بعد از آن براي بازي‌هاي آسيايي 2018 جاکارتا تمرين کنيم».
فرانک آنقدر اميدوارانه و باانگيزه حرف مي‌زند که مي‌گويد مي‌تواند اين مدال برنز را در بازي‌هاي آسيايي هم تکرار کند: «مسئولان فدراسيون به ما قول داده بودند که اگر در رقابت‌هاي آسيايي نتيجه بگيريم ما را به بازي‌هاي آسيايي اعزام مي‌کنند. من و مربي‌ام خودمان را ثابت کرديم. اميدواريم که ديگر هيچ عذر و بهانه‌اي نباشد. من هم نتيجه را بدون هيچ حمايت مالي گرفتم. عملکردم را اگر کارشناسان و مسئولان بررسي کنند مي‌بينند که در‌مقايسه‌با رقابت‌هاي آسيايي سال گذشته خيلي پيشرفت داشته‌ام. دوچرخه‌سواري کوهستان رشته سختي است و در هر مسابقه آن ورزشکار بايد يک‌ساعت‌و‌نيم رکاب بزند تا به خط پايان برسد. اختلاف زماني من با نفر دوم 20 ثانيه بود. اين زمان اندک نشان مي‌دهد که اختلاف سطح من با نفر دوم خيلي کم بوده است. ضمن اينکه بايد به اين نکته اشاره کنم اگر شرايط فراهم بود تا ما زودتر به فيليپين مي‌رفتيم و با آب‌و‌هوا و مسير مسابقه آشنا مي‌شديم و زمان بيشتري براي تمرين قبل از مسابقات داشتيم، حتما مي‌توانستم نتيجه بهتري بگيرم. ما اميدواريم که بتوانيم در بازي‌هاي آسيايي هم مدال بگيريم. حتي آن را خوش‌رنگ‌تر هم بکنيم. رقباي اصلي من دو چيني هستند که در فيليپين حضور داشتند و اول و دوم شدند. من و مربي‌ام به‌خوبي از رقيبانم شناخت داريم».
دوچرخه‌سوار کوهستان برتر آسيا در حالي اتفاقات مهمي را در تاريخ دوچرخه‌سواري بانوان ايران رقم زده که از مسئولان و مقامات ارشد کشور مي‌خواهد موانع را از پيش پاي او و ساير بانوان دوچرخه‌سوار بردارند تا آنها هم بتوانند خودشان را بيشتر از اين، به دنيا بشناسانند: «متأسفانه هنوز فعاليت بانوان دوچرخه‌سوار در کشور با مشکل مواجه است. با وجود تشکيل تيم‌هاي ملي براي خانم‌ها، رسما جايي براي تمرين‌کردن آنها وجود ندارد. خود من ساکن شيراز هستم و تمريناتم را در مسيرهايي که تپه و کوه باشد، انجام مي‌دهم. اصلا پيستي براي دوچرخه‌سوار کوهستان در کشور وجود ندارد. ما بايد در همان مسيري که کوهنوردان کوهنوردي مي‌کنند، تمرين کنيم. باز جاي شکرش باقي است که شرايط براي تمرين‌کردن در تهران و شيراز خوب است؛ اما در بقيه استان‌ها اصلا اين‌طور نيست. اصلا هيچ اطلاع‌رساني‌اي درباره دوچرخه‌سواري بانوان در استان‌ها نمي‌کنند؛ چون با راه‌اندازي آن مخالف‌اند. همين نبود اطلاع‌رساني باعث شده تا خيلي‌ها از فعاليت در اين ورزش محروم شوند و هيچ استعدادي در اين رشته شناسايي نشود؛ وگرنه دختران هم به‌اندازه آقايان دوچرخه‌سواري را دوست دارند و فرقي بين آنها نيست. من از آبان سال گذشته که تمرينات را شروع کردم، کلا در شيراز بودم و چند روزي هم به کيش رفتم. از خانم مولاوردي که از تصميم‌گيرندگان امور بانوان در دولت هستند مي‌خواهم با کمک معاونت بانوان وزارت ورزش بيشتر به حوزه ورزش زنان رسيدگي کنند تا قدم‌هاي رو به جلوتري را داشته باشيم».
عضو تيم ملي دوچرخه‌سواري کوهستان زنان کشور با نتايج موفقيت‌آميزي که به‌دست آورده در آستانه لژيونرشدن هم قرار گرفته است: «تا به الان چند باشگاه خارجي به من پيشنهاد داده‌‌اند که بروم و براي آنها مسابقه بدهم. هنوز به هيچ‌کدام از آنها جواب نداده‌ام چون فکر مي‌کنم اين باشگاه‌ها در حد و اندازه‌اي نبودند که بتوانند من را راضي کنند. من به‌دنبال پيشرفت و مدال‌گرفتن هستم. مطمئنا در آينده اگر پيشنهاد تازه‌اي مطرح شود حتما استقبال خواهم کرد».

سارا گودرزي : فرانک پرتوآذر را حالا ديگر بايد يکي از ستاره‌هاي ورزش زنان کشور دانست؛ دختري که در تلاش است تا در دوچرخه‌سواري بانوان ايران تاريخ‌سازي کند. اردوهاي تيم ملي دوچرخه‌سواري کوهستان بانوان درحالي از سال 93 تشکيل شد که فرانک از همان زمان عضو اين تيم شد. در تمرينات به‌قدري از هم‌تيمي‌هاي خود پيشي مي‌گرفت که در سه سال گذشته بدون رقيب و بافاصله برترين بانوي رکاب‌زن کوهستان در رقابت‌هاي کشورها بوده است. درخشش پرتوآذر خيلي زود به ميادين بين‌المللي هم رسيد. قهرماني در تورنمنت‌هاي ترکيه سرآغاز مدال‌آوري‌هاي اين دختر شيرازي بود تا اينکه نوبت به خودنمايي‌اش در مسابقات قهرماني آسيا رسید؛ پيکارهاي آسيايي 2017 چين جايي بود که پرتوآذر توانست اولين مدال را براي دوچرخه‌سواري زنان ايران به ارمغان بياورد. او توانست در ماده «رلي» در کنار محمدحسين اسکندري، سجاد طاهري، محمد پورشريف و فراز شکري به مدال برنز تيمي دست يابد؛ همين افتخارات کافي بود تا اتحاديه جهاني دوچرخه‌سواري نام نماينده ايران را به عنوان برترين رکاب‌زن کوهستان قاره معرفي کند. درست يک سال از موفقيت‌هاي پرتوآذر گذشته و او همچنان صدر آسيا را در اختيار دارد. به علاوه اينکه دست‌به‌کار بزرگ‌تري هم زده است؛ او اين‌‌بار توانسته در رقابت‌هاي آسيايي 2018 فيليپين به مدال انفرادي (برنز) دست يابد.
پارسال گفته بود که اگر حمايت شود مي‌تواند جايگاه خود را در صدر جدول رده‌بندي دوچرخه‌سواران کوهستان آسيا تثبيت کند. فرانک حمايت نشد اما با حداقل‌ترين امکانات کماکان نفر اول است. او به «شرق» مي‌گويد: «از پارسال تا به الان سختي‌هاي زيادي کشيدم. متأسفانه هيچ حمايتي از طرف مسئولان نشدم. با هزينه شخصي در پنج تورنمنت بين‌المللي شرکت کردم براي اينکه جايگاهم را در رده‌بندي آسيا از دست ندهم. تمام هدفم اين بود که بتوانم به بازي‌هاي آسيايي برسم. دلم مي‌خواهد اولين بانويي باشم که در اين رويداد بزرگ شرکت مي‌کند. نتايج نشان مي‌دهد که با فاصله از ساير اعضاي تيم ملي جلوتر هستم. برنامه من و مربي‌ام در يک سال گذشته اين بود که ابتدا خودمان را در رقابت‌هاي فيليپين ثابت کنيم و بعد از آن براي بازي‌هاي آسيايي 2018 جاکارتا تمرين کنيم».
فرانک آنقدر اميدوارانه و باانگيزه حرف مي‌زند که مي‌گويد مي‌تواند اين مدال برنز را در بازي‌هاي آسيايي هم تکرار کند: «مسئولان فدراسيون به ما قول داده بودند که اگر در رقابت‌هاي آسيايي نتيجه بگيريم ما را به بازي‌هاي آسيايي اعزام مي‌کنند. من و مربي‌ام خودمان را ثابت کرديم. اميدواريم که ديگر هيچ عذر و بهانه‌اي نباشد. من هم نتيجه را بدون هيچ حمايت مالي گرفتم. عملکردم را اگر کارشناسان و مسئولان بررسي کنند مي‌بينند که در‌مقايسه‌با رقابت‌هاي آسيايي سال گذشته خيلي پيشرفت داشته‌ام. دوچرخه‌سواري کوهستان رشته سختي است و در هر مسابقه آن ورزشکار بايد يک‌ساعت‌و‌نيم رکاب بزند تا به خط پايان برسد. اختلاف زماني من با نفر دوم 20 ثانيه بود. اين زمان اندک نشان مي‌دهد که اختلاف سطح من با نفر دوم خيلي کم بوده است. ضمن اينکه بايد به اين نکته اشاره کنم اگر شرايط فراهم بود تا ما زودتر به فيليپين مي‌رفتيم و با آب‌و‌هوا و مسير مسابقه آشنا مي‌شديم و زمان بيشتري براي تمرين قبل از مسابقات داشتيم، حتما مي‌توانستم نتيجه بهتري بگيرم. ما اميدواريم که بتوانيم در بازي‌هاي آسيايي هم مدال بگيريم. حتي آن را خوش‌رنگ‌تر هم بکنيم. رقباي اصلي من دو چيني هستند که در فيليپين حضور داشتند و اول و دوم شدند. من و مربي‌ام به‌خوبي از رقيبانم شناخت داريم».
دوچرخه‌سوار کوهستان برتر آسيا در حالي اتفاقات مهمي را در تاريخ دوچرخه‌سواري بانوان ايران رقم زده که از مسئولان و مقامات ارشد کشور مي‌خواهد موانع را از پيش پاي او و ساير بانوان دوچرخه‌سوار بردارند تا آنها هم بتوانند خودشان را بيشتر از اين، به دنيا بشناسانند: «متأسفانه هنوز فعاليت بانوان دوچرخه‌سوار در کشور با مشکل مواجه است. با وجود تشکيل تيم‌هاي ملي براي خانم‌ها، رسما جايي براي تمرين‌کردن آنها وجود ندارد. خود من ساکن شيراز هستم و تمريناتم را در مسيرهايي که تپه و کوه باشد، انجام مي‌دهم. اصلا پيستي براي دوچرخه‌سوار کوهستان در کشور وجود ندارد. ما بايد در همان مسيري که کوهنوردان کوهنوردي مي‌کنند، تمرين کنيم. باز جاي شکرش باقي است که شرايط براي تمرين‌کردن در تهران و شيراز خوب است؛ اما در بقيه استان‌ها اصلا اين‌طور نيست. اصلا هيچ اطلاع‌رساني‌اي درباره دوچرخه‌سواري بانوان در استان‌ها نمي‌کنند؛ چون با راه‌اندازي آن مخالف‌اند. همين نبود اطلاع‌رساني باعث شده تا خيلي‌ها از فعاليت در اين ورزش محروم شوند و هيچ استعدادي در اين رشته شناسايي نشود؛ وگرنه دختران هم به‌اندازه آقايان دوچرخه‌سواري را دوست دارند و فرقي بين آنها نيست. من از آبان سال گذشته که تمرينات را شروع کردم، کلا در شيراز بودم و چند روزي هم به کيش رفتم. از خانم مولاوردي که از تصميم‌گيرندگان امور بانوان در دولت هستند مي‌خواهم با کمک معاونت بانوان وزارت ورزش بيشتر به حوزه ورزش زنان رسيدگي کنند تا قدم‌هاي رو به جلوتري را داشته باشيم».
عضو تيم ملي دوچرخه‌سواري کوهستان زنان کشور با نتايج موفقيت‌آميزي که به‌دست آورده در آستانه لژيونرشدن هم قرار گرفته است: «تا به الان چند باشگاه خارجي به من پيشنهاد داده‌‌اند که بروم و براي آنها مسابقه بدهم. هنوز به هيچ‌کدام از آنها جواب نداده‌ام چون فکر مي‌کنم اين باشگاه‌ها در حد و اندازه‌اي نبودند که بتوانند من را راضي کنند. من به‌دنبال پيشرفت و مدال‌گرفتن هستم. مطمئنا در آينده اگر پيشنهاد تازه‌اي مطرح شود حتما استقبال خواهم کرد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.