|

داعش به وقت کوروش

ابراهیم عمران

از جمله ایرادها و نقدهای طیف مخالف دولت «تدبیر و امید» که امید است کماکان با تدبیر و امید کارها را به سامان برسانند آن بود که با «جنگ‌هراسی» در کارزار انتخاباتی، به‌گونه‌ای ساختار، تعریف می‌شد که اگر «ما» نباشیم و «آنان» باشند، چنین می‌شود و چنان و کشور به «عقب» خواهد رفت. این‌گونه حرف‌زدن در گاه انتخابات بود و عملی بود که در آن دوره از دیدگاه سیاسی، می‌شد به آن تعبیر شود که زمان انتخابات است و هرچه خواهد دل تنگت بگو...، ولی کرداری که دوستان تیم تبلیغاتی فیلم «به وقت شام» در مجتمع پر از رفت‌وآمد «کوروش» انجام دادند و بازیگران داعشی را در کسوت آن جانیان شمشیربه‌دست، روانه آسایش مردم کردند، بیشتر به جنگ‌هراسی شبیه بود تا نشان‌دادن رشادت و پایمردی آنانی که در جغرافیای دیگر، سینه ستبر کردند. به‌راستی نمی‌شد با کمی دید بهتر داعشیان را آنچنان که در سطح و ظاهر قضیه، هستند، نشان نمی‌دادند؟ این همه فکت و موتیف است که بشود برای این فیلم و نگاه بخصوص آن تبلیغ کرد. بر‌فرض مثال اگر با خانواده چندتا از شهدای حرم در فرش‌قرمزی راه می‌رفتند یا اینکه نقش‌آفرینان داعشی با شکل‌وشمایل خودشان و به نشانه احترام به خانواده‌های جوان و عزیز ازدست‌داده، با حالتی تأثرگونه وارد می‌شدند، به صواب و ثواب نزدیک‌تر نبود؟ ایجاد هراس در هر شکل و گونه‌ای که رفاه و آرامش فکری اجتماع را از بین ببرد امری است نکوهیده و به‌حتم جناب حاتمی‌کیایی که گستردگی اندیشه‌شان در «ایکس‌ری»‌های امنیتی سبب شده نگارش این فیلم را برعهده گیرند، از این نوع تبلیغ خرسند نیستند. چه که در جهان‌بینی ایشان خشونت به معنای مصطلح کلمه، جایگاهی ندارد و از بستر فیلم‌سازی است که در پی آن هستند تا خطر و مشکل را نشان دهند. هرچند در چنین مباحثی (تبلیغات سینمایی) در ابتدای راه هستیم و آزمون‌وخطا هم در آن مباح، ولی امید است نگره‌ای خاص در پس این شوهای پسامدرن نباشد که دیالوگ «چطوری ایرانی» در لابه‌لای این مفاهیم انتزاعی، لوث شود و نقض غرض حاصل شود که برای پیام‌رسانی فیلمی در حد به وقت شام، مناسب نیست. حال مقایسه شود تیم تبلیغاتی فیلم مصادره نیز خوانندگان قبل از انقلاب را با همان شکل‌وشمایل وارد سینما می‌کرد؛ نتیجه چه می‌شد؟! که جای بحث آن اینجا نیست. ایجاد ذهنیت در هر شکل و شمایی که وجود خارجی آن درحال‌حاضر مهیا نیست، بیشتر از آنکه ثمری داشته باشد، موجد موضع‌گرفتن می‌شود که اقناع مخاطب بعد از آن کاری است بس مشکل و غامض... .

از جمله ایرادها و نقدهای طیف مخالف دولت «تدبیر و امید» که امید است کماکان با تدبیر و امید کارها را به سامان برسانند آن بود که با «جنگ‌هراسی» در کارزار انتخاباتی، به‌گونه‌ای ساختار، تعریف می‌شد که اگر «ما» نباشیم و «آنان» باشند، چنین می‌شود و چنان و کشور به «عقب» خواهد رفت. این‌گونه حرف‌زدن در گاه انتخابات بود و عملی بود که در آن دوره از دیدگاه سیاسی، می‌شد به آن تعبیر شود که زمان انتخابات است و هرچه خواهد دل تنگت بگو...، ولی کرداری که دوستان تیم تبلیغاتی فیلم «به وقت شام» در مجتمع پر از رفت‌وآمد «کوروش» انجام دادند و بازیگران داعشی را در کسوت آن جانیان شمشیربه‌دست، روانه آسایش مردم کردند، بیشتر به جنگ‌هراسی شبیه بود تا نشان‌دادن رشادت و پایمردی آنانی که در جغرافیای دیگر، سینه ستبر کردند. به‌راستی نمی‌شد با کمی دید بهتر داعشیان را آنچنان که در سطح و ظاهر قضیه، هستند، نشان نمی‌دادند؟ این همه فکت و موتیف است که بشود برای این فیلم و نگاه بخصوص آن تبلیغ کرد. بر‌فرض مثال اگر با خانواده چندتا از شهدای حرم در فرش‌قرمزی راه می‌رفتند یا اینکه نقش‌آفرینان داعشی با شکل‌وشمایل خودشان و به نشانه احترام به خانواده‌های جوان و عزیز ازدست‌داده، با حالتی تأثرگونه وارد می‌شدند، به صواب و ثواب نزدیک‌تر نبود؟ ایجاد هراس در هر شکل و گونه‌ای که رفاه و آرامش فکری اجتماع را از بین ببرد امری است نکوهیده و به‌حتم جناب حاتمی‌کیایی که گستردگی اندیشه‌شان در «ایکس‌ری»‌های امنیتی سبب شده نگارش این فیلم را برعهده گیرند، از این نوع تبلیغ خرسند نیستند. چه که در جهان‌بینی ایشان خشونت به معنای مصطلح کلمه، جایگاهی ندارد و از بستر فیلم‌سازی است که در پی آن هستند تا خطر و مشکل را نشان دهند. هرچند در چنین مباحثی (تبلیغات سینمایی) در ابتدای راه هستیم و آزمون‌وخطا هم در آن مباح، ولی امید است نگره‌ای خاص در پس این شوهای پسامدرن نباشد که دیالوگ «چطوری ایرانی» در لابه‌لای این مفاهیم انتزاعی، لوث شود و نقض غرض حاصل شود که برای پیام‌رسانی فیلمی در حد به وقت شام، مناسب نیست. حال مقایسه شود تیم تبلیغاتی فیلم مصادره نیز خوانندگان قبل از انقلاب را با همان شکل‌وشمایل وارد سینما می‌کرد؛ نتیجه چه می‌شد؟! که جای بحث آن اینجا نیست. ایجاد ذهنیت در هر شکل و شمایی که وجود خارجی آن درحال‌حاضر مهیا نیست، بیشتر از آنکه ثمری داشته باشد، موجد موضع‌گرفتن می‌شود که اقناع مخاطب بعد از آن کاری است بس مشکل و غامض... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.