«حمایت از کالای ایرانی» در حوزه نیروی انسانی
امید شاهد، مدرس دانشگاه: سال جاری مزین است به شعار بجای «حمایت از کالای ایرانی» که رسانههای جمعی هم به انحای مختلف به آن میپردازند. توجه به این نکته ضروری است که «کالای ایرانی» صرفا منحصر به امتعه و اجناس مصرفی و مایحتاج روزمره نیست و اگر نیک و عمیق بنگریم، همه آنچه در محدوده اقلیم و دامنه جغرافیای فیزیکی و معنوی ایران بزرگ قابل تصور و احصاست، بهنوعی «کالا» و «جنس» ایرانی محسوب میشود. با این نگاه و از این منظر علاوه بر انبوه وسایل و لوازم مصرفی روزمره اعم از اقلام خوراکی، پوشاک، خودرو، مسکن و... منابع زیستی و حیاتی مانند آب، خاک، هوا، نور و در رأس همه اینها، نیروی انسانی و عوامل کار و تولید، همه و همه «کالای ایرانی» به شمار میآیند و مستحق «حمایت» جدی هستند. به تعبیر روشنتر خودِ هر «فرد ایرانی» و «شهروند مقیم این مملکت» به حکم «اشرف مخلوقات»بودن پیشوبیش از هر«جنس» و «کالا»ی دیگری نیازمند حمایت جدی و همهجانبه مسئولان فرادست و سیاستگذار و البته سایر همنوعان است. این حمایت بهلحاظ معنوی و حقوقی میتواند همه آنچه را که امروز با عنوان «حقوق شهروندی» خوانده میشود دربر بگیرد (شاید بهعنوان مشتی نمونه
خروار بتوان به استیفای حق سپنتا نیکنام بهعنوان نماینده مردم در شورای شهر و امثالهم اشاره کرد). اما آنچه مشخصا مدنظر است، عنایت و توجه جدی به وضعیت حال حاضر میلیونها جوان بیکار ایرانی است. جوانانی که بسیاری از آنها مدارج عالی تحصیلات را هم طی کردهاند، اما به سبب برنامهریزی غلط، غفلت و کوتاهی و مهمتر از همه نگاه نادرست و «باورنشدن» از جانب دستاندرکاران ارشد با بیکاری مزمن، درآمد ناکافی، فقدان مسکن و جانپناه، بحران ازدواج و گاهی یأس و نومیدی قابلتوجه نسبت به آینده
روزگار میگذرانند.
توجه به این امر خطیر سؤالهای بسیاری را در ذهن دلمشغولان آینده ایران عزیز پدیدار میکند، از جمله چند پرسش ساده زیر:
1- با توجه به اصل عقلانی «چراغی که به خانه رواست...»، آیا پذیرش و اقامت تعداد زیادی از مهاجران مختلف و اشتغال رسمی و غیررسمی ایشان بهویژه در سطوح کارگری و خدماتی ناقض و ازبینبرنده موقعیت شغلی انبوه «نیروی کار معطل ایرانی» نیست؟
2- به این بیندیشیم که اشکال کار کجاست که مثلا امروز در حوزه ورزش، از سرمربی تیم ملی تا اغلب سرمربیان تیمهای بزرگ لیگ ما باید بهاجبار غیربومی باشند و در مواردی همراه خودشان چندین نیروی انسانی غیرایرانی را هم از سفره در مضیقه ورزش ما مرتزق کنند؟ آیا ایرانی در جاهایی واقعا نمیتواند؟! و اگر چنین است، چرا؟
3- آیا اشتغال انبوه پیرسالان در مصادر مختلف اجرائی مملکت و جایگزیننکردن ایشان با نیروهای جوانتر به معنای نداشتن باور و اعتقاد به «نیروی جوان ایرانی» و بالمآل دامنزدن به بحران بیکاری فزاینده نیست؟
بینی و بینالله عزیزان و بزرگواران ابوالمشاغلی که هرکدام تصدی چندین و چند (و به روایتی دهها) شغل و منصب اجرائی (هرچند بدون دریافت دستمزد در برخی حوزهها) را بر عهده دارند، آیا بر این باورند که بهواسطه قحطالرجالی، در هیچکدام از حیطههای تحت تصدی، بدیل و جایگزین مناسبی ندارند؟! مگر نه این است که تصدی مثلا 10 منصب اجرائی مختلف توسط یک نفر به معنای کنارنشستن و بیکاری دستکم 9جوان مستعد و لایق این مملکت است؟ تردیدی نمیتوان داشت که نظام اسلامی با قدمت چهار دهه زمامداری، امروز نسل و بلکه نسلهای زیادی را باید پرورش داده باشد که جملگی استحقاق دردستگرفتن امور و مصادر گوناگون را داشته باشند. اما در این میان معضل عمده شوربختانه همان شائبه نداشتن اعتماد و باور به «نیروی جوان ایرانی» است که شاید یکی از شواهد این مدعا، بالابودن میانگین سنی مجریان امور مملکت باشد که ضرورت دارد در سال «حمایت از کالای ایرانی»، به طریق اولی «حمایت از جوان ایرانی» نیز به دلایل پیشگفته سرلوحه کارها قرار گیرد.
امید شاهد، مدرس دانشگاه: سال جاری مزین است به شعار بجای «حمایت از کالای ایرانی» که رسانههای جمعی هم به انحای مختلف به آن میپردازند. توجه به این نکته ضروری است که «کالای ایرانی» صرفا منحصر به امتعه و اجناس مصرفی و مایحتاج روزمره نیست و اگر نیک و عمیق بنگریم، همه آنچه در محدوده اقلیم و دامنه جغرافیای فیزیکی و معنوی ایران بزرگ قابل تصور و احصاست، بهنوعی «کالا» و «جنس» ایرانی محسوب میشود. با این نگاه و از این منظر علاوه بر انبوه وسایل و لوازم مصرفی روزمره اعم از اقلام خوراکی، پوشاک، خودرو، مسکن و... منابع زیستی و حیاتی مانند آب، خاک، هوا، نور و در رأس همه اینها، نیروی انسانی و عوامل کار و تولید، همه و همه «کالای ایرانی» به شمار میآیند و مستحق «حمایت» جدی هستند. به تعبیر روشنتر خودِ هر «فرد ایرانی» و «شهروند مقیم این مملکت» به حکم «اشرف مخلوقات»بودن پیشوبیش از هر«جنس» و «کالا»ی دیگری نیازمند حمایت جدی و همهجانبه مسئولان فرادست و سیاستگذار و البته سایر همنوعان است. این حمایت بهلحاظ معنوی و حقوقی میتواند همه آنچه را که امروز با عنوان «حقوق شهروندی» خوانده میشود دربر بگیرد (شاید بهعنوان مشتی نمونه
خروار بتوان به استیفای حق سپنتا نیکنام بهعنوان نماینده مردم در شورای شهر و امثالهم اشاره کرد). اما آنچه مشخصا مدنظر است، عنایت و توجه جدی به وضعیت حال حاضر میلیونها جوان بیکار ایرانی است. جوانانی که بسیاری از آنها مدارج عالی تحصیلات را هم طی کردهاند، اما به سبب برنامهریزی غلط، غفلت و کوتاهی و مهمتر از همه نگاه نادرست و «باورنشدن» از جانب دستاندرکاران ارشد با بیکاری مزمن، درآمد ناکافی، فقدان مسکن و جانپناه، بحران ازدواج و گاهی یأس و نومیدی قابلتوجه نسبت به آینده
روزگار میگذرانند.
توجه به این امر خطیر سؤالهای بسیاری را در ذهن دلمشغولان آینده ایران عزیز پدیدار میکند، از جمله چند پرسش ساده زیر:
1- با توجه به اصل عقلانی «چراغی که به خانه رواست...»، آیا پذیرش و اقامت تعداد زیادی از مهاجران مختلف و اشتغال رسمی و غیررسمی ایشان بهویژه در سطوح کارگری و خدماتی ناقض و ازبینبرنده موقعیت شغلی انبوه «نیروی کار معطل ایرانی» نیست؟
2- به این بیندیشیم که اشکال کار کجاست که مثلا امروز در حوزه ورزش، از سرمربی تیم ملی تا اغلب سرمربیان تیمهای بزرگ لیگ ما باید بهاجبار غیربومی باشند و در مواردی همراه خودشان چندین نیروی انسانی غیرایرانی را هم از سفره در مضیقه ورزش ما مرتزق کنند؟ آیا ایرانی در جاهایی واقعا نمیتواند؟! و اگر چنین است، چرا؟
3- آیا اشتغال انبوه پیرسالان در مصادر مختلف اجرائی مملکت و جایگزیننکردن ایشان با نیروهای جوانتر به معنای نداشتن باور و اعتقاد به «نیروی جوان ایرانی» و بالمآل دامنزدن به بحران بیکاری فزاینده نیست؟
بینی و بینالله عزیزان و بزرگواران ابوالمشاغلی که هرکدام تصدی چندین و چند (و به روایتی دهها) شغل و منصب اجرائی (هرچند بدون دریافت دستمزد در برخی حوزهها) را بر عهده دارند، آیا بر این باورند که بهواسطه قحطالرجالی، در هیچکدام از حیطههای تحت تصدی، بدیل و جایگزین مناسبی ندارند؟! مگر نه این است که تصدی مثلا 10 منصب اجرائی مختلف توسط یک نفر به معنای کنارنشستن و بیکاری دستکم 9جوان مستعد و لایق این مملکت است؟ تردیدی نمیتوان داشت که نظام اسلامی با قدمت چهار دهه زمامداری، امروز نسل و بلکه نسلهای زیادی را باید پرورش داده باشد که جملگی استحقاق دردستگرفتن امور و مصادر گوناگون را داشته باشند. اما در این میان معضل عمده شوربختانه همان شائبه نداشتن اعتماد و باور به «نیروی جوان ایرانی» است که شاید یکی از شواهد این مدعا، بالابودن میانگین سنی مجریان امور مملکت باشد که ضرورت دارد در سال «حمایت از کالای ایرانی»، به طریق اولی «حمایت از جوان ایرانی» نیز به دلایل پیشگفته سرلوحه کارها قرار گیرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.