|

در حاشیه جشنواره جهانی فجر

عکاسی سینما به روایت چچیلیا مانیینی

عکاسی فیلم یکی از مهم‌ترین ارکان ساخت و تولید و نمایش یک اثر سینمایی است؛ عنصری که بیش از هر چیز می‌تواند فیلمی را حین ساخت یا دیده‌شدنش به مخاطب معرفی کند. امسال در جشنواره جهانی فیلم فجر، بیش از سال‌های دیگر درباره عکاسی فیلم صحبت شد. علاوه بر برگزاری نمایشگاه عکس فیلم به مناسبت 120سالگی سینمای ایران در پردیس چارسو و نمایش 120 فریم برگزیده و ماندگار از فیلم‌های تاریخ سینمای ایران، جشنواره جهانی فیلم فجر امسال میزبان چچیلیا مانیینی، عکاس و مستندساز ایتالیایی، بود تا عکاسی فیلم را از نگاه او تحلیل کند. این عکاس و مستندساز که سال‌های بسیاری از زندگی‌اش را در پشت‌صحنه آثار سینمایی و ساخت فیلم‌های مستندی که در کارگاه چندساعته‌اش نمایش داد و درباره‌اش با حضار در سالن صحبت کرد، از دشواری‌های کار در زمانی گفت که در ایتالیا فیلم‌ساختن کاری بسیار دشوار برای زنان آن کشور محسوب می‌شد. قطعا شنیدن حرف‌های نخستین زنی که بعد از جنگ جهانی دوم، مستند ساخت و با کارگردان مشهور ایتالیایی پازولینی نیز همکاری داشت، خالی از لطف نبود. مانیینی عکاسی است که طبق گفته‌هایش از پازولینی تأثیر بسیاری گرفته است. او نخستین عکاسی صحنه را در فیلم قانون تجربه کرد، این فیلم در حاشیه شهر رم فیلم‌برداری شد و متن این فیلم به وسیله پازولینی نوشته شده بود. مانیینی در گفته‌هایش به روحیه این کارگردان شهیر اشاره و او را فردی خطاب کرد که نیاز داشت دیده و شنیده شود، اما بسیاری از اوقات از سوی اطرافیان بیشتر نهی شد و با او مخالفت شد، چراکه بیشتر به بچه‌هایی می‌پرداخت که گاهی از حاشیه‌ها می‌آمدند و داستان‌های خاص خودشان را داشتند و اغلب آن بچه‌ها افراد مهمی شدند و حتی دو تا از آنها کارگردان‌های بزرگ و مهمی شدند و درواقع این ظرفیت را در آنها ایجاد کرد که میل و اشتیاقشان را برای اینکه شخصیت‌های مهمی شوند در آنها بازآفرینی کرد.اما صحبت‌های این عکاس و مستندساز سال‌های دور سینمای ایتالیا فقط به تجربه‌هایش از عکاسی صحنه خلاصه نشد، او همراهش فیلم‌های مستندی که در این سال‌ها ساخته است را برای حضار به نمایش گذاشت. اما پیش از نمایش فیلم‌هایش از علاقه‌مندی‌اش به مستند‌سازی و علت حرکتش از عکاسی به سمت مستند‌سازی حرف زد و از جادوی فیلم‌ساختن برای علاقه‌مندان به عکاسی که در کارگاه آموزشی‌اش حضور داشتند، گفت. اینکه در فیلم‌ساختن یک شخص و یک گروه ایده‌هایی را محقق می‌کند که همه آنها در نهایت می‌تواند بازسازی یک حقیقت باشد، علاوه بر آن مستند‌سازی تیپ سخت فیلم‌سازی است.

عکاسی فیلم یکی از مهم‌ترین ارکان ساخت و تولید و نمایش یک اثر سینمایی است؛ عنصری که بیش از هر چیز می‌تواند فیلمی را حین ساخت یا دیده‌شدنش به مخاطب معرفی کند. امسال در جشنواره جهانی فیلم فجر، بیش از سال‌های دیگر درباره عکاسی فیلم صحبت شد. علاوه بر برگزاری نمایشگاه عکس فیلم به مناسبت 120سالگی سینمای ایران در پردیس چارسو و نمایش 120 فریم برگزیده و ماندگار از فیلم‌های تاریخ سینمای ایران، جشنواره جهانی فیلم فجر امسال میزبان چچیلیا مانیینی، عکاس و مستندساز ایتالیایی، بود تا عکاسی فیلم را از نگاه او تحلیل کند. این عکاس و مستندساز که سال‌های بسیاری از زندگی‌اش را در پشت‌صحنه آثار سینمایی و ساخت فیلم‌های مستندی که در کارگاه چندساعته‌اش نمایش داد و درباره‌اش با حضار در سالن صحبت کرد، از دشواری‌های کار در زمانی گفت که در ایتالیا فیلم‌ساختن کاری بسیار دشوار برای زنان آن کشور محسوب می‌شد. قطعا شنیدن حرف‌های نخستین زنی که بعد از جنگ جهانی دوم، مستند ساخت و با کارگردان مشهور ایتالیایی پازولینی نیز همکاری داشت، خالی از لطف نبود. مانیینی عکاسی است که طبق گفته‌هایش از پازولینی تأثیر بسیاری گرفته است. او نخستین عکاسی صحنه را در فیلم قانون تجربه کرد، این فیلم در حاشیه شهر رم فیلم‌برداری شد و متن این فیلم به وسیله پازولینی نوشته شده بود. مانیینی در گفته‌هایش به روحیه این کارگردان شهیر اشاره و او را فردی خطاب کرد که نیاز داشت دیده و شنیده شود، اما بسیاری از اوقات از سوی اطرافیان بیشتر نهی شد و با او مخالفت شد، چراکه بیشتر به بچه‌هایی می‌پرداخت که گاهی از حاشیه‌ها می‌آمدند و داستان‌های خاص خودشان را داشتند و اغلب آن بچه‌ها افراد مهمی شدند و حتی دو تا از آنها کارگردان‌های بزرگ و مهمی شدند و درواقع این ظرفیت را در آنها ایجاد کرد که میل و اشتیاقشان را برای اینکه شخصیت‌های مهمی شوند در آنها بازآفرینی کرد.اما صحبت‌های این عکاس و مستندساز سال‌های دور سینمای ایتالیا فقط به تجربه‌هایش از عکاسی صحنه خلاصه نشد، او همراهش فیلم‌های مستندی که در این سال‌ها ساخته است را برای حضار به نمایش گذاشت. اما پیش از نمایش فیلم‌هایش از علاقه‌مندی‌اش به مستند‌سازی و علت حرکتش از عکاسی به سمت مستند‌سازی حرف زد و از جادوی فیلم‌ساختن برای علاقه‌مندان به عکاسی که در کارگاه آموزشی‌اش حضور داشتند، گفت. اینکه در فیلم‌ساختن یک شخص و یک گروه ایده‌هایی را محقق می‌کند که همه آنها در نهایت می‌تواند بازسازی یک حقیقت باشد، علاوه بر آن مستند‌سازی تیپ سخت فیلم‌سازی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.