آن روزی که باران بیاید
«پس از باران» نمایشنامهای است از سرژی بِلبِل، نمایشنامهنویس معاصر اسپانیایی، که با ترجمه نگار یونسزاده در نشر نی منتشر شده است. «پس از باران» که در سال 1999 جایزه مولیر را که معتبرترین جایزه ملی فرانسه است برای بهترین نمایشنامه کمدی دریافت کرده نمایشنامهای است با هشت شخصیت. مکان رویدادهای این نمایشنامه تراسِ ساختمانی با دفاتر کاری مجلل است که کارکنان یک موسسه مالی از چهار یا پنج شرکت در آن حضور دارند. در پایان ترجمه فارسی «پس از باران» پسگفتاری آمده است در معرفی سرژی بِلبِل و آثارش. در بخشی از این پسگفتار درباره آثار بلبل میخوانیم: «آثار نغز بلبل، که اغلب در ردهی بهترین آثار قرار میگیرد، در قالبهایی نو خلق میشود که او در آنها به کندوکاو میپردازد؛ در این زمینه، او نمایشنامهنویسی را طبق ساختارهای آن و ماهیت کشمکش نمایشی بررسی میکند.»
سرژی بِلبِل در «پس از باران» بحرانهایی را عمده میکند که در آغاز شاید عادی تلقی شوند. در آغاز نمایشنامه مدیر اداری و مهندس کامپیوتری را میبینیم که به تراس میآیند تا مخفیانه سیگار بکشند. آنها دلواپساند. دلواپس اینکه لو بروند. ترس از چشمهای نامرئی مدیرانِ کنترلکننده، ترسِ لورفتن و همواره خود را در معرضِ تهدید دیدن، موضوعی است که در بخشهای دیگر نمایشنامه نیز حضوری ملموس دارد. دلواپسی و ترس شبحی است که گویی بر سراسر نمایشنامه سایه افکنده است بِلبِل به آرامی و از خلال مکالماتی گاه به ظاهر عادی و روزمره که در صحنههای مختلف نمایشنامه جاری است مخاطبش را گامبهگام به سمت فاجعه و بحران پیش میبرد. بحران و فاجعهای که بخشی از آن نیز زیستمحیطی است. گویی از آخرینباری که باران باریده زمان زیادی میگذرد و این بیبارانی، این بحران زیستمحیطی در نمایشنامه وجهی استعاری نیز یافته است. اما آنچه هراسناکی این کمدی را تشدید میکند نوعی بیاعتنایی آدمها به فاجعه است. در پایان صحنه اول نمایشنامه میبینیم که در همان حین که مدیر اداری و مهندس کامپیوتر در تراس صحبت میکنند، آن پایین، پایین برجِ چهلونهطبقهای که
آنها در تراس یکی از طبقات آن ایستادهاند، فاجعهای رخ میدهد که اینگونه توصیف میشود: «... مدیر اداری جعبهی نقرهاش را بیرون میآورد. بدون معطلی و با اضطرابی آنی، دو نخ سیگار برمیدارند و با هیجان روشن میکنند. از دور انفجاری دیده میشود. صدای شکستن شیشهها، تصادف، برخورد بدنههای فلزی، دادوفریادهایی که چندان شنیده نمیشود. بلافاصله از دور، صدای گوشخراش آژیرهایی که نزدیک میشود به گوش میرسد. برای دیدن اتفاقِ رخداده قدمی پیش نمیروند. سیگار میکشند.»
پیشگفتار نمایشنامه «پس از باران» شعری است از ژیلبر بِکو با ترجمه تینوش نظمجو؛ شعری که آرزویی را بیان میکند که خود نمود فقدان است. آنچه میخوانید سطرهایی است از این شعر: «آن روزی که باران بیاید/ من و تو، آن روز،/ ثروتمندترینِ دنیا میشویم/ ثروتمندترینِ دنیا میشویم/ و آن روز، آن روز، / درختانی که از شادی میگریند/ زیباترین بارهای جهان را/ زیباترین بارهای جهان را/ در آغوششان به ارمغان میآورند/ و آن زمین، آن زمینِ سرخِ محزون/ که تا بینهایت، تا بینهایت تَرَک میخورد/ و شاخههای برهنهای که تکان نمیخورند/ از آب، آبِ باران، سیراب سیراب میشوند...».
«پس از باران» نمایشنامهای است از سرژی بِلبِل، نمایشنامهنویس معاصر اسپانیایی، که با ترجمه نگار یونسزاده در نشر نی منتشر شده است. «پس از باران» که در سال 1999 جایزه مولیر را که معتبرترین جایزه ملی فرانسه است برای بهترین نمایشنامه کمدی دریافت کرده نمایشنامهای است با هشت شخصیت. مکان رویدادهای این نمایشنامه تراسِ ساختمانی با دفاتر کاری مجلل است که کارکنان یک موسسه مالی از چهار یا پنج شرکت در آن حضور دارند. در پایان ترجمه فارسی «پس از باران» پسگفتاری آمده است در معرفی سرژی بِلبِل و آثارش. در بخشی از این پسگفتار درباره آثار بلبل میخوانیم: «آثار نغز بلبل، که اغلب در ردهی بهترین آثار قرار میگیرد، در قالبهایی نو خلق میشود که او در آنها به کندوکاو میپردازد؛ در این زمینه، او نمایشنامهنویسی را طبق ساختارهای آن و ماهیت کشمکش نمایشی بررسی میکند.»
سرژی بِلبِل در «پس از باران» بحرانهایی را عمده میکند که در آغاز شاید عادی تلقی شوند. در آغاز نمایشنامه مدیر اداری و مهندس کامپیوتری را میبینیم که به تراس میآیند تا مخفیانه سیگار بکشند. آنها دلواپساند. دلواپس اینکه لو بروند. ترس از چشمهای نامرئی مدیرانِ کنترلکننده، ترسِ لورفتن و همواره خود را در معرضِ تهدید دیدن، موضوعی است که در بخشهای دیگر نمایشنامه نیز حضوری ملموس دارد. دلواپسی و ترس شبحی است که گویی بر سراسر نمایشنامه سایه افکنده است بِلبِل به آرامی و از خلال مکالماتی گاه به ظاهر عادی و روزمره که در صحنههای مختلف نمایشنامه جاری است مخاطبش را گامبهگام به سمت فاجعه و بحران پیش میبرد. بحران و فاجعهای که بخشی از آن نیز زیستمحیطی است. گویی از آخرینباری که باران باریده زمان زیادی میگذرد و این بیبارانی، این بحران زیستمحیطی در نمایشنامه وجهی استعاری نیز یافته است. اما آنچه هراسناکی این کمدی را تشدید میکند نوعی بیاعتنایی آدمها به فاجعه است. در پایان صحنه اول نمایشنامه میبینیم که در همان حین که مدیر اداری و مهندس کامپیوتر در تراس صحبت میکنند، آن پایین، پایین برجِ چهلونهطبقهای که
آنها در تراس یکی از طبقات آن ایستادهاند، فاجعهای رخ میدهد که اینگونه توصیف میشود: «... مدیر اداری جعبهی نقرهاش را بیرون میآورد. بدون معطلی و با اضطرابی آنی، دو نخ سیگار برمیدارند و با هیجان روشن میکنند. از دور انفجاری دیده میشود. صدای شکستن شیشهها، تصادف، برخورد بدنههای فلزی، دادوفریادهایی که چندان شنیده نمیشود. بلافاصله از دور، صدای گوشخراش آژیرهایی که نزدیک میشود به گوش میرسد. برای دیدن اتفاقِ رخداده قدمی پیش نمیروند. سیگار میکشند.»
پیشگفتار نمایشنامه «پس از باران» شعری است از ژیلبر بِکو با ترجمه تینوش نظمجو؛ شعری که آرزویی را بیان میکند که خود نمود فقدان است. آنچه میخوانید سطرهایی است از این شعر: «آن روزی که باران بیاید/ من و تو، آن روز،/ ثروتمندترینِ دنیا میشویم/ ثروتمندترینِ دنیا میشویم/ و آن روز، آن روز، / درختانی که از شادی میگریند/ زیباترین بارهای جهان را/ زیباترین بارهای جهان را/ در آغوششان به ارمغان میآورند/ و آن زمین، آن زمینِ سرخِ محزون/ که تا بینهایت، تا بینهایت تَرَک میخورد/ و شاخههای برهنهای که تکان نمیخورند/ از آب، آبِ باران، سیراب سیراب میشوند...».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.