یادی از «شیلا ویتکر»
علیرضا شجاعنوری
اواسط دهه60 که تازه بعد از دوسالی مکاتبه با جشنوارههای بینالمللی، متقاعد شده بودند که در ایران سینمای قابلاعتنایی وجود دارد و کمکم فیلمها را دعوت میکردند جشنواره جشنوارهها در شهر لندن به مدیریت «شیلا ویتکر»، فیلمهای «دستفروش» محسن مخملباف و «طلسم» داریوش فرهنگ را به نمایش گذاشت، که هر دو فیلم با استقبال درخشان شرکتکنندگان و منتقدان روبهرو شدند. اما این تمام ماجرا نبود بلکه رویداد مهم دیگر حمایتی بود که خانم ویتکر از فیلمهای ایرانی میکرد و هماو بود که قلم «جان گیلت» منتقد مشهور و تراز اول آن روز را به نوشتن راجع به سینمای ایران ترغیب کرد. از آن روز سینمای ایران یک حامی پروپا قرص پیدا کرد و همیشه در هر فرصتی و هر جمعی متعصبانه از سینمای ایران تعریف میکرد. امروز که آوازه سینمای ایران در همهجا پیچیده است و عظمت آن بر هیچکس پوشیده نیست، شاید تعریف از سینمای ایران امری عادی و بدیهی به نظر آید اما در آن روزگار که همه تبلیغات رسانهای علیه ایران بود و کسی در آنسوی مرزها باور نمیکرد که در ایران زندگی در جریان باشد تا چه رسد به سینما، صحبت کردن از سینمای ایران آنهم به تمجید، پایمردی میخواست که
خانم ویتکر این ابرام را داشت. کمکم دیگرانی هم به صف حامیان سینمای ایران پیوستند اما خانم ویتکر از اولین یاران سینمای ایران بود و اگر امروز نقش سینمای ایران روی نقشه سینمایجهان پررنگ است، بیشک خانم شیلا ویتکر در آن سهم بسزایی دارد. چند شب پیش سر صحنه تمرین یک نمایش در فرهنگسرای نیاوران خانم «معتمدآریا» را دیدم. پس از مدتها، خیلی خوشحال شدم. دقایقی پس از صحبت، از من پرسید که آیا از شیلا ویتکر خبر دارم، دلم فرو ریخت! دو هفتهای بود که از این جهان خداحافظی کرده بود. فکر کردم شاید بد نباشد کسانیکه از موفقیتهای بینالمللی سینمای ایران شاد میشوند بدانند یکی از دوستداران این سینما خانم شیلا ویتکر بود و الان که از میان ما به جشنواره جشنوارههای واقعی رفته، یادی از او بکنند.
اواسط دهه60 که تازه بعد از دوسالی مکاتبه با جشنوارههای بینالمللی، متقاعد شده بودند که در ایران سینمای قابلاعتنایی وجود دارد و کمکم فیلمها را دعوت میکردند جشنواره جشنوارهها در شهر لندن به مدیریت «شیلا ویتکر»، فیلمهای «دستفروش» محسن مخملباف و «طلسم» داریوش فرهنگ را به نمایش گذاشت، که هر دو فیلم با استقبال درخشان شرکتکنندگان و منتقدان روبهرو شدند. اما این تمام ماجرا نبود بلکه رویداد مهم دیگر حمایتی بود که خانم ویتکر از فیلمهای ایرانی میکرد و هماو بود که قلم «جان گیلت» منتقد مشهور و تراز اول آن روز را به نوشتن راجع به سینمای ایران ترغیب کرد. از آن روز سینمای ایران یک حامی پروپا قرص پیدا کرد و همیشه در هر فرصتی و هر جمعی متعصبانه از سینمای ایران تعریف میکرد. امروز که آوازه سینمای ایران در همهجا پیچیده است و عظمت آن بر هیچکس پوشیده نیست، شاید تعریف از سینمای ایران امری عادی و بدیهی به نظر آید اما در آن روزگار که همه تبلیغات رسانهای علیه ایران بود و کسی در آنسوی مرزها باور نمیکرد که در ایران زندگی در جریان باشد تا چه رسد به سینما، صحبت کردن از سینمای ایران آنهم به تمجید، پایمردی میخواست که
خانم ویتکر این ابرام را داشت. کمکم دیگرانی هم به صف حامیان سینمای ایران پیوستند اما خانم ویتکر از اولین یاران سینمای ایران بود و اگر امروز نقش سینمای ایران روی نقشه سینمایجهان پررنگ است، بیشک خانم شیلا ویتکر در آن سهم بسزایی دارد. چند شب پیش سر صحنه تمرین یک نمایش در فرهنگسرای نیاوران خانم «معتمدآریا» را دیدم. پس از مدتها، خیلی خوشحال شدم. دقایقی پس از صحبت، از من پرسید که آیا از شیلا ویتکر خبر دارم، دلم فرو ریخت! دو هفتهای بود که از این جهان خداحافظی کرده بود. فکر کردم شاید بد نباشد کسانیکه از موفقیتهای بینالمللی سینمای ایران شاد میشوند بدانند یکی از دوستداران این سینما خانم شیلا ویتکر بود و الان که از میان ما به جشنواره جشنوارههای واقعی رفته، یادی از او بکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.