|

درباره فیلم «پاپ» به کارگردانی احسان عبدی‌پور

انزجار از عشق‌های کاذب

عماد افروغ

امروز سه‌شنبه 21/1/97 است... ساعت هفت شب نیز به منظور تماشای فیلم هنری- تجربی «پاپ» و با دعوت شخصی عازم موزه سینما شدم. ساعت هشت شب این فیلم به نمایش درآمد؛ فیلمی با سه اپیزود پیوسته و با مضمون مهاجرت و توهم‌های مرتبط و انزجار از جایگاه خود به‌عنوان یک سیاه‌پوست و البته آرزوهای خیالی و ناموجه گره‌خورده با آن. اینکه سیاه‌پوست‌بودن در ایران همراه با نوعی احساس طردشدگی باشد را نمی‌پذیرم، واقعیات و نگاه‌های مردم این را تأیید نمی‌کند، اما متأسفانه فضاهای خیالی نسبت به آن‌طرف آب واقعیتی است انکارناپذیر که باید برای آن چاره‌اندیشی کرد.
این فیلم پایان بسیار امیدبخش و واقع‌گرایانه‌ای در قالب فراموش‌کردن مهاجرت، انزجار از عشق‌های کاذب و صرف وقت و انرژی و اهتمام نسبت به عشق‌های واقعی دارد. فیلم، پایانی متعصبانه و غیرتمندانه نسبت به جایگاه فرهنگ و حتی رنگ پوست خود دارد. این فیلم به‌گونه‌ای ساخته شده است که از شروعش نمی‌توان پایانش را تشخیص داد و این یکی از نقاط قوت آن است. ظرافت‌ها و پیچیدگی‌های این فیلم تا حدودی تسلی‌بخش بیننده در مقایسه با فیلم‌های سطحی و لوده است؛ فیلمی که در عین توجه به این ظرافت‌ها و لایه‌لایه‌بودن‌ها، مضمون و خاستگاه واقعی اجتماعی خود را فراموش نکرده است. در این فیلم نسبت دیالکتیک بین سینما و جامعه با رویکردی ترمیمی نسبت به آسیب‌های اجتماعی کاملا مشهود است. تماشاگر این فیلم با اتصال و علقه نسبت به داشته‌های فرهنگی و تاریخی خود سینما را ترک می‌کند.
امروز سه‌شنبه 21/1/97 است... ساعت هفت شب نیز به منظور تماشای فیلم هنری- تجربی «پاپ» و با دعوت شخصی عازم موزه سینما شدم. ساعت هشت شب این فیلم به نمایش درآمد؛ فیلمی با سه اپیزود پیوسته و با مضمون مهاجرت و توهم‌های مرتبط و انزجار از جایگاه خود به‌عنوان یک سیاه‌پوست و البته آرزوهای خیالی و ناموجه گره‌خورده با آن. اینکه سیاه‌پوست‌بودن در ایران همراه با نوعی احساس طردشدگی باشد را نمی‌پذیرم، واقعیات و نگاه‌های مردم این را تأیید نمی‌کند، اما متأسفانه فضاهای خیالی نسبت به آن‌طرف آب واقعیتی است انکارناپذیر که باید برای آن چاره‌اندیشی کرد.
این فیلم پایان بسیار امیدبخش و واقع‌گرایانه‌ای در قالب فراموش‌کردن مهاجرت، انزجار از عشق‌های کاذب و صرف وقت و انرژی و اهتمام نسبت به عشق‌های واقعی دارد. فیلم، پایانی متعصبانه و غیرتمندانه نسبت به جایگاه فرهنگ و حتی رنگ پوست خود دارد. این فیلم به‌گونه‌ای ساخته شده است که از شروعش نمی‌توان پایانش را تشخیص داد و این یکی از نقاط قوت آن است. ظرافت‌ها و پیچیدگی‌های این فیلم تا حدودی تسلی‌بخش بیننده در مقایسه با فیلم‌های سطحی و لوده است؛ فیلمی که در عین توجه به این ظرافت‌ها و لایه‌لایه‌بودن‌ها، مضمون و خاستگاه واقعی اجتماعی خود را فراموش نکرده است. در این فیلم نسبت دیالکتیک بین سینما و جامعه با رویکردی ترمیمی نسبت به آسیب‌های اجتماعی کاملا مشهود است. تماشاگر این فیلم با اتصال و علقه نسبت به داشته‌های فرهنگی و تاریخی خود سینما را ترک می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.