درباره نمايش «چشمهايي که مال توست» كار ی از بهاره رهنما
جادوگري که از نو متولد شد...
ايليا آلخميس
«چشمهايي که مال توست» از زن ميگويد و از عشق و از رنج؛ رنجي که مثل يوغي بر گردن ظريف زنان اين سرزمين از ديرباز تاکنون آويخته شده است. نثري روان با طنزي تلخ و گزنده در درون که خود طغياني است بر خشونت و سنگدلي مردانه اين روزهاي جهان... بانو بهاره رهنما مانند خنياگري، از عميقترين احساسات زنانه، روايتي امروزي از مفهوم عشق بهمسلخرفته را داستانسرايي ميکند و بحق که داستانسرايي يکي از خاستگاههاي تئاتر است. بازيگر هنرمندي که در اين قرن صنعتي و سرعت در اتفاقات که تنها مختص کشور ما نيست و جهان را فراگرفته، بنا دارد عشق گمشده را فرياد کند... تئاتر واژهاي يوناني به معناي به چيزي نگاهکردن است و بانو بهاره رهنما تماشاگر را خارج از زمان و جغرافيا به نگاهکردن واقعيتي تلخ از زندگي امروز انسان و روح حساس و ظريف زنانه فراميخواند. يکي از عناصر اصلي تئاتر شايد اين باشد که انسان دوست دارد به اتفاقاتي که خارج از ميل و اراده اوست تسلط داشته باشد و زن مونولوگگوي نمايش نيز در چنين تلاشي است، با يادداشتها و احساسات روزمره خويش که مخاطب را به ياد احساسات دروني سيمون دوبووار و مارگريت دوراس مياندازد. با وجود آثار گوناگون نمايشي که اين روزها، دارای ضعف؛ چه در محتوا و چه در فرم هستند و از غلامحسين ساعدي، بهرام بيضايي و اکبر رادي که بگذريم، نمايشنويس مطرحي غير از اينان نداريم. هرچند تلاش داوود ميرباقري، محمد رحمانيان و محمد چرمشير چشمگير است، اما بهاره رهنما در اين نمايشنامه، بهمثابه زن بازيگر هنرمند، نقطه عطفي بر حضور زنان در نمايش ايراني؛ از آزاده رومي، خنياگر دوره ساساني و گرديه تاکنون است. گويي او نمايش را براي تربيت توده و آشناکردن مردان جامعه با دردها و احساسات زنانه و شرايط بغرنج زن در جامعه و خانواده و منزلت اجتماعي زن در نظر گرفته است و در اين دنياي خشونت عليه زنان احقاق حقوق زنان را دنبال ميکند. هرچند مخاطبي که آثار بانو رهنما را دنبال ميکند، محتوا و شکل اثر را واقعگرا ميداند، اما اثر «چشمهايي که مال توست»، در مکتب مدرن با گستره متنوعي از سبکهاي نمايشي نوشته شده است که توضيح آن خارج از اين مقال است، اما هر اثري عاری از نقص نيست و به نظر نگارنده، طراحي صحنه ميتوانست مانند تسلسل عشق در قصه، دايرهوار طراحي شود و از آينه و سايه، در اين چرخش روزهاي تلخ زن استفاده کرد، اما بدونشک بعد از رابعه و اعتصامي و فروغ، بانو بهاره رهنما نقطه عطفي بر حضور زن در جامعه ايران امروز است که تاريخ در آينده بيشتر درباره او خواهد گفت... .
«چشمهايي که مال توست» از زن ميگويد و از عشق و از رنج؛ رنجي که مثل يوغي بر گردن ظريف زنان اين سرزمين از ديرباز تاکنون آويخته شده است. نثري روان با طنزي تلخ و گزنده در درون که خود طغياني است بر خشونت و سنگدلي مردانه اين روزهاي جهان... بانو بهاره رهنما مانند خنياگري، از عميقترين احساسات زنانه، روايتي امروزي از مفهوم عشق بهمسلخرفته را داستانسرايي ميکند و بحق که داستانسرايي يکي از خاستگاههاي تئاتر است. بازيگر هنرمندي که در اين قرن صنعتي و سرعت در اتفاقات که تنها مختص کشور ما نيست و جهان را فراگرفته، بنا دارد عشق گمشده را فرياد کند... تئاتر واژهاي يوناني به معناي به چيزي نگاهکردن است و بانو بهاره رهنما تماشاگر را خارج از زمان و جغرافيا به نگاهکردن واقعيتي تلخ از زندگي امروز انسان و روح حساس و ظريف زنانه فراميخواند. يکي از عناصر اصلي تئاتر شايد اين باشد که انسان دوست دارد به اتفاقاتي که خارج از ميل و اراده اوست تسلط داشته باشد و زن مونولوگگوي نمايش نيز در چنين تلاشي است، با يادداشتها و احساسات روزمره خويش که مخاطب را به ياد احساسات دروني سيمون دوبووار و مارگريت دوراس مياندازد. با وجود آثار گوناگون نمايشي که اين روزها، دارای ضعف؛ چه در محتوا و چه در فرم هستند و از غلامحسين ساعدي، بهرام بيضايي و اکبر رادي که بگذريم، نمايشنويس مطرحي غير از اينان نداريم. هرچند تلاش داوود ميرباقري، محمد رحمانيان و محمد چرمشير چشمگير است، اما بهاره رهنما در اين نمايشنامه، بهمثابه زن بازيگر هنرمند، نقطه عطفي بر حضور زنان در نمايش ايراني؛ از آزاده رومي، خنياگر دوره ساساني و گرديه تاکنون است. گويي او نمايش را براي تربيت توده و آشناکردن مردان جامعه با دردها و احساسات زنانه و شرايط بغرنج زن در جامعه و خانواده و منزلت اجتماعي زن در نظر گرفته است و در اين دنياي خشونت عليه زنان احقاق حقوق زنان را دنبال ميکند. هرچند مخاطبي که آثار بانو رهنما را دنبال ميکند، محتوا و شکل اثر را واقعگرا ميداند، اما اثر «چشمهايي که مال توست»، در مکتب مدرن با گستره متنوعي از سبکهاي نمايشي نوشته شده است که توضيح آن خارج از اين مقال است، اما هر اثري عاری از نقص نيست و به نظر نگارنده، طراحي صحنه ميتوانست مانند تسلسل عشق در قصه، دايرهوار طراحي شود و از آينه و سايه، در اين چرخش روزهاي تلخ زن استفاده کرد، اما بدونشک بعد از رابعه و اعتصامي و فروغ، بانو بهاره رهنما نقطه عطفي بر حضور زن در جامعه ايران امروز است که تاريخ در آينده بيشتر درباره او خواهد گفت... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.