معجزه كلمه و لبخند
بهاره رهنما
اینروزها آخرین روزهای اجرای كار سیامك صفری است همان «پسران آفتاب» كه من نقش كوچكی كنار دوستانم داشتم. از سیامك صفری و این كار آنقدر چیزهای خوب یاد گرفتم كه بعد از مدتها حالا از تمامشدن كاری دلم حسابی میگیرد. ساعت اجرا 9شب بود و ساعت حضور من در این نمایش 10:10شب. هفته آخر كار، همزمان شده بود با اجرای دوباره نمایش «چشمها» كه ساعت 19:30 بود و من باید باعجله و ریسك زمان و ترافیك، خودم را از خیابان فرشته به انقلاب میرساندم. عادت كردهام به تلفنهای ساعت 21:30 دستیارمان كه «بهار رسیدی؟» به مهربانیهای دختركی كه برای بهموقع آمادهشدن من، هرشب لباسهایم را روی نیمكتی آماده میچید و میپرسید «چیزی نمیخواین؟» به خوشوبشهای فرزین صابونی و جواد عزتی، وقتی خیس و عرقكرده، پس از یکساعت اجرا، تازه مرا پشتصحنه میدیدند و كلی میخندیدیم. به دیدن هرشب پیرمردی از مسوولان فنی تئاترشهر كه هرشب همزمان با ورود من به صحنه، برای دیدن نمایش از پشت صحنه وارد میشود؛ او را میبینم و سلام میدهم. عادت كردهام به اینكه بیاستثنا هرشب، سیامك صفری به من یادآوری كند كه چقدر از این همكاری خوشحال است، به اینكه هرشب موقع خروجم از
صحنه، مدیرصحنه جوانمان پرده را كنار بزند تا خوب ببینم راه را و بگوید: «خستهنباشی بهارهجان». از این كار، با این همه عادتهای خوب كه برایم ایجاد كرد، یاد گرفتم كه زندگی از همین جزییات كوچك ساخته میشود؛ از همین جملههای ساده: «خوبی؟»، «تشنه نیستی؟»، «چیزی نمیخوای؟» «رسیدی؟»، «نگران نباش!» زندگی با همینچیزها شكل میگیرد و چقدر معجزه میكنند این جملههای کوتاه! بیخود نیست كه خداوند به حرمت كلمه در كتابش قسم میخورد. عادتهای خوبی كه توسط همكارانم در «پسران آفتاب» نصیبم شد را با خودم به كارهای دیگر خواهم برد و بیشتر از همیشه باور دارم كه كلام و لبخند، زندگی همه ما را زیرورو میكند. شما هم وسط خستگیهای روزانه محیط كارتان، امتحان كنید كلمه و لبخند را و معجزههایش را ببینید.
اینروزها آخرین روزهای اجرای كار سیامك صفری است همان «پسران آفتاب» كه من نقش كوچكی كنار دوستانم داشتم. از سیامك صفری و این كار آنقدر چیزهای خوب یاد گرفتم كه بعد از مدتها حالا از تمامشدن كاری دلم حسابی میگیرد. ساعت اجرا 9شب بود و ساعت حضور من در این نمایش 10:10شب. هفته آخر كار، همزمان شده بود با اجرای دوباره نمایش «چشمها» كه ساعت 19:30 بود و من باید باعجله و ریسك زمان و ترافیك، خودم را از خیابان فرشته به انقلاب میرساندم. عادت كردهام به تلفنهای ساعت 21:30 دستیارمان كه «بهار رسیدی؟» به مهربانیهای دختركی كه برای بهموقع آمادهشدن من، هرشب لباسهایم را روی نیمكتی آماده میچید و میپرسید «چیزی نمیخواین؟» به خوشوبشهای فرزین صابونی و جواد عزتی، وقتی خیس و عرقكرده، پس از یکساعت اجرا، تازه مرا پشتصحنه میدیدند و كلی میخندیدیم. به دیدن هرشب پیرمردی از مسوولان فنی تئاترشهر كه هرشب همزمان با ورود من به صحنه، برای دیدن نمایش از پشت صحنه وارد میشود؛ او را میبینم و سلام میدهم. عادت كردهام به اینكه بیاستثنا هرشب، سیامك صفری به من یادآوری كند كه چقدر از این همكاری خوشحال است، به اینكه هرشب موقع خروجم از
صحنه، مدیرصحنه جوانمان پرده را كنار بزند تا خوب ببینم راه را و بگوید: «خستهنباشی بهارهجان». از این كار، با این همه عادتهای خوب كه برایم ایجاد كرد، یاد گرفتم كه زندگی از همین جزییات كوچك ساخته میشود؛ از همین جملههای ساده: «خوبی؟»، «تشنه نیستی؟»، «چیزی نمیخوای؟» «رسیدی؟»، «نگران نباش!» زندگی با همینچیزها شكل میگیرد و چقدر معجزه میكنند این جملههای کوتاه! بیخود نیست كه خداوند به حرمت كلمه در كتابش قسم میخورد. عادتهای خوبی كه توسط همكارانم در «پسران آفتاب» نصیبم شد را با خودم به كارهای دیگر خواهم برد و بیشتر از همیشه باور دارم كه كلام و لبخند، زندگی همه ما را زیرورو میكند. شما هم وسط خستگیهای روزانه محیط كارتان، امتحان كنید كلمه و لبخند را و معجزههایش را ببینید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.