|

وزیر ارشاد و «تشکل‌های مردم‌نهاد»

علی فرامرزی . نقاش و مدرس هنر

یکی از پیچیدگی‌های سر راه سیاستمداران و تئوریسین‌های اجتماعی و سیاسی، تفسیر و تفهیم مسایل سیاسی برای عموم است. به‌گونه‌ای که بتوانند سیر فرآیندهای سیاسی را در زندگی روزمره و عینی، درک و حس کنند. به نظر می‌رسد این موضوع در شرایط فعلی جامعه ما از ضروریات است؛ چرا که در نبود احزاب فعال و فراگیر، مردم دقیقا نمی‌دانند باید به‌دنبال چه بروند و مهم‌تر اینکه چگونه باید مطالباتشان را پیگیری کنند. «فضای باز سیاسی» و «دموکراسی» از جمله کلماتی هستند که باید به‌گونه‌ای ساده و قابل درک، ابعاد و تاثیرشان بر لحظه‌های کنونی مردم توضیح داده شود تا مردم عملکرد مثبت آن را بنابر اصطلاحی که این‌روزها متداول است سرسفره خود ببینند. جریان‌های سیاسی که به‌این مساله نپرداخته و نتوانسته‌اند آن را به‌گونه‌ای قابل فهم، برای مردم توضیح دهند، به‌رغم موفقیت‌هایی که کسب کرده‌اند ولی درمجموع حمایت بخش زیادی از جامعه را به‌تدریج از دست داده‌اند. شکی نیست که بخش‌های فرهنگی ازجمله هنرمندان زودتر از سطوح دیگر جامعه این مسایل را درمی‌یابند و راهکارهای آن را پیدا می‌کنند ولی به‌طور معمول پس از هر انبساط اجتماعی، مطالبات مردم به شکل‌های مختلف خود را نشان می‌دهد و فضای بروز می‌یابد. این حرکت‌ها می‌تواند خواسته‌های مغفول‌مانده را به مسوولان نشان دهد و گوشزد کند ولی از آنجاکه این نیازها ممکن است سازماندهی نشده باشند، معمولا بدون پیگیری باقی می‌مانند و نتیجه موردنظر به دست نمی‌آید. معمولا در چنین شرایطی یادداشت‌ها و نامه‌هایی نوشته و در آن از مسوولان ذی‌ربط خواسته می‌شود به فلان خواسته یا مجموعه‌ای از مطالبات توجه و آنها را برطرف کنند ولی در امور فرهنگی موضوع تا حد زیادی متفاوت است. در زمینه‌های فرهنگی دیده شده است که حمایت‌های دولتی اکثرا کارساز نبوده و اگر در ابتدا با حسن‌نیت هم شروع شده باشد پس از چندی تبدیل به دخالت‌های بازدارنده خواهد شد. در گفته‌های رییس‌جمهور منتخب، بخشی هست که اگر - آنگونه که ایشان قولش را داده‌اند - اجرایی شود به نظر می‌رسد گره از بسیاری مشکلات جامعه فرهنگی از جمله تجسمی ما برداشته خواهد شد. ایشان قول داده‌اند که امور فرهنگی را به تشکل‌های مردم‌نهاد بسپارند و دخالت مسوولان دولتی را به حداقل ممکن برسانند. شکی نیست که چنانچه این امر تحقق یابد این گروه‌ها هرچه بیشتر به خود متکی خواهند شد، ظرفیت‌های موجود در آنها به منصه‌ظهور خواهد رسید و پیگیری مطالبات از طرق قانونی ممکن می‌شود. خوشبختانه انجمن‌های هنری در سال‌های گذشته شکل گرفته‌اند از‌جمله انجمن نقاشان ایران که نزدیک به یک دهه از تشکیل آن می‌گذرد. شکی نیست که منظور از انجمن نقاشان همین کیفیتی نیست که اکنون شاهد آن هستیم زیرا این خود، میوه مهجور و نارسی است که محصول بسیاری از مسایل قابل طرح از جمله ترس از تعطیل‌شدن، نبودن و بسیاری از مشکلات دیگر است که اگر بخواهد در شرایط اکنون و آینده جوابگوی نیازهای جامعه نقاشان ایران باشد، باید تحولات و بازنگری‌های زیادی را از سر بگذراند. خوشبختانه نقاشی ایران در سال‌های گذشته توانسته است تا حد زیادی مجموعه به‌هم‌پیوسته و منسجمی را به‌وجود آورد که تا حد قابل‌قبولی به خود متکی باشد و امروز می‌توان گفت چرخه تولید عرضه و خریدار آن شکل گرفته است ولی آنچه در این بین غایب است نقش انجمن نقاشان است که معلوم نیست در کجای این مجموعه قرار دارد و نقش آن چیست!؟ در کجا بنا بر مفاد آیین‌نامه خود از حقوق اعضای خود دفاع می‌کند؟ البته همچنانکه گفته شد مساله گسترده‌تر از این تک‌جملات است. گرچه در گذشته کم گفته یا نوشته نشده است ولی مانند بسیاری از نوشته‌ها، خوانده نمی‌شد یا کسی را امیدی به بهبود و تغییر نبود.
یکی از پیچیدگی‌های سر راه سیاستمداران و تئوریسین‌های اجتماعی و سیاسی، تفسیر و تفهیم مسایل سیاسی برای عموم است. به‌گونه‌ای که بتوانند سیر فرآیندهای سیاسی را در زندگی روزمره و عینی، درک و حس کنند. به نظر می‌رسد این موضوع در شرایط فعلی جامعه ما از ضروریات است؛ چرا که در نبود احزاب فعال و فراگیر، مردم دقیقا نمی‌دانند باید به‌دنبال چه بروند و مهم‌تر اینکه چگونه باید مطالباتشان را پیگیری کنند. «فضای باز سیاسی» و «دموکراسی» از جمله کلماتی هستند که باید به‌گونه‌ای ساده و قابل درک، ابعاد و تاثیرشان بر لحظه‌های کنونی مردم توضیح داده شود تا مردم عملکرد مثبت آن را بنابر اصطلاحی که این‌روزها متداول است سرسفره خود ببینند. جریان‌های سیاسی که به‌این مساله نپرداخته و نتوانسته‌اند آن را به‌گونه‌ای قابل فهم، برای مردم توضیح دهند، به‌رغم موفقیت‌هایی که کسب کرده‌اند ولی درمجموع حمایت بخش زیادی از جامعه را به‌تدریج از دست داده‌اند. شکی نیست که بخش‌های فرهنگی ازجمله هنرمندان زودتر از سطوح دیگر جامعه این مسایل را درمی‌یابند و راهکارهای آن را پیدا می‌کنند ولی به‌طور معمول پس از هر انبساط اجتماعی، مطالبات مردم به شکل‌های مختلف خود را نشان می‌دهد و فضای بروز می‌یابد. این حرکت‌ها می‌تواند خواسته‌های مغفول‌مانده را به مسوولان نشان دهد و گوشزد کند ولی از آنجاکه این نیازها ممکن است سازماندهی نشده باشند، معمولا بدون پیگیری باقی می‌مانند و نتیجه موردنظر به دست نمی‌آید. معمولا در چنین شرایطی یادداشت‌ها و نامه‌هایی نوشته و در آن از مسوولان ذی‌ربط خواسته می‌شود به فلان خواسته یا مجموعه‌ای از مطالبات توجه و آنها را برطرف کنند ولی در امور فرهنگی موضوع تا حد زیادی متفاوت است. در زمینه‌های فرهنگی دیده شده است که حمایت‌های دولتی اکثرا کارساز نبوده و اگر در ابتدا با حسن‌نیت هم شروع شده باشد پس از چندی تبدیل به دخالت‌های بازدارنده خواهد شد. در گفته‌های رییس‌جمهور منتخب، بخشی هست که اگر - آنگونه که ایشان قولش را داده‌اند - اجرایی شود به نظر می‌رسد گره از بسیاری مشکلات جامعه فرهنگی از جمله تجسمی ما برداشته خواهد شد. ایشان قول داده‌اند که امور فرهنگی را به تشکل‌های مردم‌نهاد بسپارند و دخالت مسوولان دولتی را به حداقل ممکن برسانند. شکی نیست که چنانچه این امر تحقق یابد این گروه‌ها هرچه بیشتر به خود متکی خواهند شد، ظرفیت‌های موجود در آنها به منصه‌ظهور خواهد رسید و پیگیری مطالبات از طرق قانونی ممکن می‌شود. خوشبختانه انجمن‌های هنری در سال‌های گذشته شکل گرفته‌اند از‌جمله انجمن نقاشان ایران که نزدیک به یک دهه از تشکیل آن می‌گذرد. شکی نیست که منظور از انجمن نقاشان همین کیفیتی نیست که اکنون شاهد آن هستیم زیرا این خود، میوه مهجور و نارسی است که محصول بسیاری از مسایل قابل طرح از جمله ترس از تعطیل‌شدن، نبودن و بسیاری از مشکلات دیگر است که اگر بخواهد در شرایط اکنون و آینده جوابگوی نیازهای جامعه نقاشان ایران باشد، باید تحولات و بازنگری‌های زیادی را از سر بگذراند. خوشبختانه نقاشی ایران در سال‌های گذشته توانسته است تا حد زیادی مجموعه به‌هم‌پیوسته و منسجمی را به‌وجود آورد که تا حد قابل‌قبولی به خود متکی باشد و امروز می‌توان گفت چرخه تولید عرضه و خریدار آن شکل گرفته است ولی آنچه در این بین غایب است نقش انجمن نقاشان است که معلوم نیست در کجای این مجموعه قرار دارد و نقش آن چیست!؟ در کجا بنا بر مفاد آیین‌نامه خود از حقوق اعضای خود دفاع می‌کند؟ البته همچنانکه گفته شد مساله گسترده‌تر از این تک‌جملات است. گرچه در گذشته کم گفته یا نوشته نشده است ولی مانند بسیاری از نوشته‌ها، خوانده نمی‌شد یا کسی را امیدی به بهبود و تغییر نبود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.