|

نغمه‌های نسلی که دوست دارد قد بکشد

صالح تسبیحی

نیاز تمامِ ما به موسیقی خوب و تمیز، آهنگِ بی‌سروصدای آرام و بی‌دغدغه، مانند نیاز به آب خنک در تابستان است. اگر نباشد هم می‌توانی آب گرم بنوشی و زنده بمانی. اما موسیقی سبُکِ همه‌پسند، حکم جلا‌دهنده جگر دارد و خنک‌کننده روح. موسیقی همه‌پسند از قدم نخست یک معامله کرده است. اقبالِ کوتاه‌مدت و گاه ناگهانی عموم را با توجهِ قشری مشخص و گاه اندک، عوض می‌کند و اگر در عمیق‌شدن و به فکر فروبردن موفق نیست و نمی‌خواهد هم باشد، در عوض در سبک‌کردنِ بار هستی بسیار سهیم‌تر است و در نشستن روی ریتمِ بازه‌ای کوتاه از زندگانی ما، همواره دخیل.
موسیقی همه‌پسند خوب در فرهنگِ امروز ما کمیاب است و سخت و دیر به دست می‌آید و در میان ناله‌های فالش و ترویج ِ سیاهی به عنوانِ رنگ و عشق، وجودِ یک پالتِ رنگی اتفاق لازم و خوشایندی‌ست. پالتی که عشق را دوستانه و آبی می‌شناساند و جای شاخ و شانه‌کشیدن به سبکِ مرسوم ِ پاپ‌های اخیر، می‌خواهدت که «نرو بمان»... هرچه هست، عمیق است یا سطحی، این آهنگِ نسل ماست. نسلی که دوست دارد قد بکشد و بزرگ شود و نمی‌تواند و امکانات برایش مهیا نیست. نسلی که نمی‌خواهد در «برادر غرق خونه» باقی بماند و زیبایی‌شناسی‌اش تشنه معصومیت‌های ازدست‌رفته «خونه مادربزرگه» است. نسلی که از نداشتنِ موقعیتِ مناسب در اکنون و حالای خود، مدام به کودکی‌هایش پناه می‌برد و سعی می‌کند لاپوشانی کند که تقریبا هر صبح، ضدحال برمی‌خیزد و اخبار را قاتق می‌کند و در شوربای روزمرگی‌هایش می‌ریزد و میان صفحات اینترنت، میان بحران‌های دایم لحظه‌ای به دنبال وقفه‌ای به نام خوشبختی می‌گردد. شاید موسیقی بتواند این ایست، این وقفه، این خوشبختی کوتاهِ چند دقیقه‌ای باشد که از اسپیکر لپ‌تاپ پخش می‌شود و دقایقی دوره‌ات می‌کند و خوشحال می‌شوی. پالت تلاش می‌کند رنگارنگ باشد و روی خوش زندگی را روایت کند و در امتداد همین تلاش است که می‌خواهد همه را راضی نگه دارد. اما مگر می‌شود؟ مگر می‌توان زیبایی‌شناسی را با مهربانی و دوستی و عاشقانه‌های کوچک به همه تحمیل کرد؟ پس تکلیفِ خودآزاران و اعصاب‌های فرسوده، تکلیفِ علاقه‌مندان به شنودِ موسیقی روح‌خراشِ عصرهای جمعه چه می‌شود؟ و تکلیفِ ساعاتی که می‌خواهی دیوار را با مشت فرو بریزی چه می‌شود؟ و اصلا مگر می‌توان برای همه لحظات انسانی نغمه ساخت؟ آن هم نغمه‌هایی ابریشمی؟ نكته همین جاست. محلِ توقف پالت همین تقاطع است. راه را درست رفته‌اید بچه‌ها. شما برای حال‌های خوش ما می‌نوازید و برای گذراندن روزها با نرمایی ساده. پس شاید نتوانید همیشگی و جاودان و عمیق شوید و در قهقرای جانِ ما نفوذ کنید. آخر، پالت قصه‌گوی واقعیت‌های اطرافِ ما نیست. راوی صدای آهن و دود و آسفالت نیست. موسیقی زنگار بسته روزهای به تندی گذرنده نیست. آهنگِ نرمِ شب‌های تهران، اصفهان یا شیراز است در بامی، بلندایی، یا کنار زاینده‌رودی، حافظیه‌ای، جایی. آهنگی نیست که با آن گریه کنی یا بخندی. آهنگی‌ست که با آن چشم ببندی و خیال کنی بچه‌ای.
آهنگ حدود میانی حالات ماست. نوعی از موسیقی‌ست که جایش خیلی خالی بود و اکنون میان ماست و اگر پالتی‌ها همین خط را بگیرند و بروند جلو، می‌توانند بخش بزرگی از این حجمِ خالی را پُر کنند و نیاز‌های ما مردمِ کلافه شهرنشین را، برای شنیدن یک موسیقی خوب ِ بی‌دغدغه خلوت و تمیز، تا مدت‌ها بر آورده کنند. ما که منتظریم.
نیاز تمامِ ما به موسیقی خوب و تمیز، آهنگِ بی‌سروصدای آرام و بی‌دغدغه، مانند نیاز به آب خنک در تابستان است. اگر نباشد هم می‌توانی آب گرم بنوشی و زنده بمانی. اما موسیقی سبُکِ همه‌پسند، حکم جلا‌دهنده جگر دارد و خنک‌کننده روح. موسیقی همه‌پسند از قدم نخست یک معامله کرده است. اقبالِ کوتاه‌مدت و گاه ناگهانی عموم را با توجهِ قشری مشخص و گاه اندک، عوض می‌کند و اگر در عمیق‌شدن و به فکر فروبردن موفق نیست و نمی‌خواهد هم باشد، در عوض در سبک‌کردنِ بار هستی بسیار سهیم‌تر است و در نشستن روی ریتمِ بازه‌ای کوتاه از زندگانی ما، همواره دخیل.
موسیقی همه‌پسند خوب در فرهنگِ امروز ما کمیاب است و سخت و دیر به دست می‌آید و در میان ناله‌های فالش و ترویج ِ سیاهی به عنوانِ رنگ و عشق، وجودِ یک پالتِ رنگی اتفاق لازم و خوشایندی‌ست. پالتی که عشق را دوستانه و آبی می‌شناساند و جای شاخ و شانه‌کشیدن به سبکِ مرسوم ِ پاپ‌های اخیر، می‌خواهدت که «نرو بمان»... هرچه هست، عمیق است یا سطحی، این آهنگِ نسل ماست. نسلی که دوست دارد قد بکشد و بزرگ شود و نمی‌تواند و امکانات برایش مهیا نیست. نسلی که نمی‌خواهد در «برادر غرق خونه» باقی بماند و زیبایی‌شناسی‌اش تشنه معصومیت‌های ازدست‌رفته «خونه مادربزرگه» است. نسلی که از نداشتنِ موقعیتِ مناسب در اکنون و حالای خود، مدام به کودکی‌هایش پناه می‌برد و سعی می‌کند لاپوشانی کند که تقریبا هر صبح، ضدحال برمی‌خیزد و اخبار را قاتق می‌کند و در شوربای روزمرگی‌هایش می‌ریزد و میان صفحات اینترنت، میان بحران‌های دایم لحظه‌ای به دنبال وقفه‌ای به نام خوشبختی می‌گردد. شاید موسیقی بتواند این ایست، این وقفه، این خوشبختی کوتاهِ چند دقیقه‌ای باشد که از اسپیکر لپ‌تاپ پخش می‌شود و دقایقی دوره‌ات می‌کند و خوشحال می‌شوی. پالت تلاش می‌کند رنگارنگ باشد و روی خوش زندگی را روایت کند و در امتداد همین تلاش است که می‌خواهد همه را راضی نگه دارد. اما مگر می‌شود؟ مگر می‌توان زیبایی‌شناسی را با مهربانی و دوستی و عاشقانه‌های کوچک به همه تحمیل کرد؟ پس تکلیفِ خودآزاران و اعصاب‌های فرسوده، تکلیفِ علاقه‌مندان به شنودِ موسیقی روح‌خراشِ عصرهای جمعه چه می‌شود؟ و تکلیفِ ساعاتی که می‌خواهی دیوار را با مشت فرو بریزی چه می‌شود؟ و اصلا مگر می‌توان برای همه لحظات انسانی نغمه ساخت؟ آن هم نغمه‌هایی ابریشمی؟ نكته همین جاست. محلِ توقف پالت همین تقاطع است. راه را درست رفته‌اید بچه‌ها. شما برای حال‌های خوش ما می‌نوازید و برای گذراندن روزها با نرمایی ساده. پس شاید نتوانید همیشگی و جاودان و عمیق شوید و در قهقرای جانِ ما نفوذ کنید. آخر، پالت قصه‌گوی واقعیت‌های اطرافِ ما نیست. راوی صدای آهن و دود و آسفالت نیست. موسیقی زنگار بسته روزهای به تندی گذرنده نیست. آهنگِ نرمِ شب‌های تهران، اصفهان یا شیراز است در بامی، بلندایی، یا کنار زاینده‌رودی، حافظیه‌ای، جایی. آهنگی نیست که با آن گریه کنی یا بخندی. آهنگی‌ست که با آن چشم ببندی و خیال کنی بچه‌ای.
آهنگ حدود میانی حالات ماست. نوعی از موسیقی‌ست که جایش خیلی خالی بود و اکنون میان ماست و اگر پالتی‌ها همین خط را بگیرند و بروند جلو، می‌توانند بخش بزرگی از این حجمِ خالی را پُر کنند و نیاز‌های ما مردمِ کلافه شهرنشین را، برای شنیدن یک موسیقی خوب ِ بی‌دغدغه خلوت و تمیز، تا مدت‌ها بر آورده کنند. ما که منتظریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.