|

روحانی به وزرایش بخشنامه کند که...

شیرزاد عبداللهی . کارشناس مسایل آموزش‌و‌پرورش

تاکنون سابقه نداشته که رای اعتماد یا عدم اعتماد به یک وزیر آموزش‌وپرورش در بین فرهنگیان این‌همه هیجان ایجاد کند. اغلب معلمان از «محمدعلی نجفی» به نیکی یاد می‌کنند. ممتنع هست اما مخالف اندک است. در زمانه غلبه گفتمان معیشت‌محور بر گفتمان آموزشی، این پرسش مطرح است که آیا در دوره نجفی تحولی بزرگ در معیشت معلمان اتفاق افتاده و معلمان با آرزوی بازگشت نجفی در آرزوی تکرار آن رویداد بزرگ به وجد آمده‌اند؟ پاسخ روشن است در مدت 9 سال مدیریت نجفی در آموزش‌وپرورش اتفاق خارق‌العاده‌ای به خصوص در بخش حقوق و مزایای معلمان رخ نداده است. پرسش دیگر این است که آیا معلمان انتظار دارند با آمدن نجفی تحول شگرفی در آموزش‌وپرورش رخ دهد، مثلا نجفی یکباره بودجه وزارتخانه یا حقوق‌ها را دوبرابر کند یا مثلا آموزش‌وپرورش عرفی را جایگزین آموزش‌وپرورش کنونی کند؟ چنین تصوری هم بعید است. رییس‌جمهور به صراحت افزایش بودجه آموزش‌وپرورش را منوط به رونق اقتصادی کشور کرده است. نجفی هم در برنامه 13 ماده‌ای خود بر تبعیت از اسناد بالادستی مصوب و حفظ معاونت پرورشی و چارچوب دینی آموزش‌وپرورش، تاکید کرده و از نظر مالی و بودجه و افزایش حقوق هم هیچ وعده خیال‌انگیزی نداده است. به نظر می‌رسد با چنین توجیهاتی نمی‌توان رمز محبوبیت نجفی بین فرهنگیان را پیدا کرد. عده‌ای از مخالفان با تکیه بر این فرضیات می‌کوشند با یادآوری مشکلات نظام جدید متوسطه و گرانی و تورم در نیمه اول دهه 70 و مدارس سه نوبتی و کلاس‌های انباشته از دانش‌آموز و... به فرهنگیان بفهمانند که در ارزیابی خود درباره نجفی دچار اشتباه محاسبه شده‌اند. اینها هم مساله را نفهمیده‌اند. بازگشت به نجفی جزیی از روند کلی‌تر تلاش مردم برای بازگرداندن مدیریت جامعه به مدار عقلانیت و تدبیر است. واقعیت این است که معلم‌ها خسته شده‌اند از دروغ، از ریاکاری، از وعده‌های عملی‌نشده، از سخنرانی‌های طولانی و بی‌معنا، از تعریف و تمجیدهای بی‌پایان و غلوآمیز، از بی‌سوادی و... معلمان دنبال جرعه‌ای صداقتند.
دنبال حرفی هستند از جنس راستی و حقیقت. اشتباه نکنید حرف‌های من عرفانی نیست. به این آمار توجه کنید. حاجی بابایی در مدت 44 ماه وزارت خود 562 سخنرانی انجام داده است. تقریبا می‌شود ماهی 13 سخنرانی و اگر روزهای جمعه و تعطیل را کسر کنیم، به طور متوسط هر دو روز یک سخنرانی عمومی داشته است. حسن است یا قبح؟ او در این مدت 212 بار به سفرهای استانی رفته که ماهانه می‌شود پنج سفر استانی. در هر سفر استانی معلم‌ها را در ساعت کار یا تعطیلی در یک سالن جمع کرده‌اند تا به سخنان وزیر گوش کنند. همکاری با اصرار می‌گفت بنویس که آقای روحانی به وزیر آموزش‌وپرورش خودش بخشنامه کند که روزی سه وعده غذا بخورد و هشت ساعت بخوابد و از تعطیلات قانونی و مرخصی استفاده کند و مهم‌تر از همه در جایگاه مرشد و نظریه‌پرداز با سخنرانی‌های خود اسباب خستگی معلمان نشود... . ما در این سال‌ها فقیرتر شده‌ایم. سفره‌هایمان کوچک‌تر شده. از قسمت‌های مرفه‌نشین به حاشیه‌های فقیرنشین شهرها پرت شده‌ایم. اینها به جای خود مهم است، اما ما چیز مهم‌تری را از دست داده‌ایم و حالا داریم آن را جست‌وجو می‌کنیم. چیزی از جنس صداقت، مهربانی و راستگویی. ما فرهنگیان تکه‌های بزرگی از آن گمشده را در قیافه، رفتار و گفتار نجفی دیده‌ایم. ‌ای کاش «غلامعلی حدادعادل» که روزی روزگاری مثل ما بود، به جای پشت‌پرده می‌رفت پشت میکروفن حرف‌هایش را به نجفی بدوبیراه می‌گفت.‌ ای کاش «محمدمهدی زاهدی» که دنبال یک اعتراف دوخطی از نجفی بود از ما می‌پرسید که در وجود نجفی چه دیده‌ایم؟‌ ای کاش «فرشیدی» که خود را وزیری از جنس معلمان می‌داند قبل از نوشتن آن سرمقاله پر از طعنه و کنایه از دبیران مجتمع غیرانتفاعی معلم، در زنگ تفریح می‌پرسید که در تکرار نام نجفی دنبال چه می‌گردند؟ آن 133 نماینده مخالف هم که لابد به تکلیف عمل کردند اما قلب ما را شکستند.
تاکنون سابقه نداشته که رای اعتماد یا عدم اعتماد به یک وزیر آموزش‌وپرورش در بین فرهنگیان این‌همه هیجان ایجاد کند. اغلب معلمان از «محمدعلی نجفی» به نیکی یاد می‌کنند. ممتنع هست اما مخالف اندک است. در زمانه غلبه گفتمان معیشت‌محور بر گفتمان آموزشی، این پرسش مطرح است که آیا در دوره نجفی تحولی بزرگ در معیشت معلمان اتفاق افتاده و معلمان با آرزوی بازگشت نجفی در آرزوی تکرار آن رویداد بزرگ به وجد آمده‌اند؟ پاسخ روشن است در مدت 9 سال مدیریت نجفی در آموزش‌وپرورش اتفاق خارق‌العاده‌ای به خصوص در بخش حقوق و مزایای معلمان رخ نداده است. پرسش دیگر این است که آیا معلمان انتظار دارند با آمدن نجفی تحول شگرفی در آموزش‌وپرورش رخ دهد، مثلا نجفی یکباره بودجه وزارتخانه یا حقوق‌ها را دوبرابر کند یا مثلا آموزش‌وپرورش عرفی را جایگزین آموزش‌وپرورش کنونی کند؟ چنین تصوری هم بعید است. رییس‌جمهور به صراحت افزایش بودجه آموزش‌وپرورش را منوط به رونق اقتصادی کشور کرده است. نجفی هم در برنامه 13 ماده‌ای خود بر تبعیت از اسناد بالادستی مصوب و حفظ معاونت پرورشی و چارچوب دینی آموزش‌وپرورش، تاکید کرده و از نظر مالی و بودجه و افزایش حقوق هم هیچ وعده خیال‌انگیزی نداده است. به نظر می‌رسد با چنین توجیهاتی نمی‌توان رمز محبوبیت نجفی بین فرهنگیان را پیدا کرد. عده‌ای از مخالفان با تکیه بر این فرضیات می‌کوشند با یادآوری مشکلات نظام جدید متوسطه و گرانی و تورم در نیمه اول دهه 70 و مدارس سه نوبتی و کلاس‌های انباشته از دانش‌آموز و... به فرهنگیان بفهمانند که در ارزیابی خود درباره نجفی دچار اشتباه محاسبه شده‌اند. اینها هم مساله را نفهمیده‌اند. بازگشت به نجفی جزیی از روند کلی‌تر تلاش مردم برای بازگرداندن مدیریت جامعه به مدار عقلانیت و تدبیر است. واقعیت این است که معلم‌ها خسته شده‌اند از دروغ، از ریاکاری، از وعده‌های عملی‌نشده، از سخنرانی‌های طولانی و بی‌معنا، از تعریف و تمجیدهای بی‌پایان و غلوآمیز، از بی‌سوادی و... معلمان دنبال جرعه‌ای صداقتند.
دنبال حرفی هستند از جنس راستی و حقیقت. اشتباه نکنید حرف‌های من عرفانی نیست. به این آمار توجه کنید. حاجی بابایی در مدت 44 ماه وزارت خود 562 سخنرانی انجام داده است. تقریبا می‌شود ماهی 13 سخنرانی و اگر روزهای جمعه و تعطیل را کسر کنیم، به طور متوسط هر دو روز یک سخنرانی عمومی داشته است. حسن است یا قبح؟ او در این مدت 212 بار به سفرهای استانی رفته که ماهانه می‌شود پنج سفر استانی. در هر سفر استانی معلم‌ها را در ساعت کار یا تعطیلی در یک سالن جمع کرده‌اند تا به سخنان وزیر گوش کنند. همکاری با اصرار می‌گفت بنویس که آقای روحانی به وزیر آموزش‌وپرورش خودش بخشنامه کند که روزی سه وعده غذا بخورد و هشت ساعت بخوابد و از تعطیلات قانونی و مرخصی استفاده کند و مهم‌تر از همه در جایگاه مرشد و نظریه‌پرداز با سخنرانی‌های خود اسباب خستگی معلمان نشود... . ما در این سال‌ها فقیرتر شده‌ایم. سفره‌هایمان کوچک‌تر شده. از قسمت‌های مرفه‌نشین به حاشیه‌های فقیرنشین شهرها پرت شده‌ایم. اینها به جای خود مهم است، اما ما چیز مهم‌تری را از دست داده‌ایم و حالا داریم آن را جست‌وجو می‌کنیم. چیزی از جنس صداقت، مهربانی و راستگویی. ما فرهنگیان تکه‌های بزرگی از آن گمشده را در قیافه، رفتار و گفتار نجفی دیده‌ایم. ‌ای کاش «غلامعلی حدادعادل» که روزی روزگاری مثل ما بود، به جای پشت‌پرده می‌رفت پشت میکروفن حرف‌هایش را به نجفی بدوبیراه می‌گفت.‌ ای کاش «محمدمهدی زاهدی» که دنبال یک اعتراف دوخطی از نجفی بود از ما می‌پرسید که در وجود نجفی چه دیده‌ایم؟‌ ای کاش «فرشیدی» که خود را وزیری از جنس معلمان می‌داند قبل از نوشتن آن سرمقاله پر از طعنه و کنایه از دبیران مجتمع غیرانتفاعی معلم، در زنگ تفریح می‌پرسید که در تکرار نام نجفی دنبال چه می‌گردند؟ آن 133 نماینده مخالف هم که لابد به تکلیف عمل کردند اما قلب ما را شکستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.