مرگ سیاست ورزي در مصر
عمرو حمزاوی . ترجمه: محمد علي عسگري
برای اثبات مرگ سیاست در مصر میتوان هفت دلیل آشکار آورد: 1- اینکه دستگاههای دولتی برای پراکندهکردن تحصنهای ناشی از یک بحران واقعی سیاسی بخواهند از زور استفاده کنند حتی اگر بهقیمت کشتهشدن و خونریزیهای زیادی تمام شود. بدون اینکه به راهحلهای سیاسی و ضرورت تلاشهای دیپلماتیک برای برونرفت از این شرایط حتی با وجود دشواربودن فرصتها و موانع فکر کنند. 2- اینکه برخی از اعتصابکنندگان وابسته به اخوانالمسلمین یا طرفدارانشان و یا سایر گروههای دیگر دست به اقدامات خشونتآمیز سازمانیافته و قتل و ارعاب شهروندان زده و با ایجاد راهبندان و حمله به اماکن پلیس و کشتن افسران و سربازان و تخریب تاسیسات دولتی و خصوصی بخواهند به این وسیله به اقدامات ارتش پاسخ دهند. 3- اینکه مقامات مسوول و رهبران حزبی از پراکندهکردن تحصنکنندگان با زور حمایت کنند و از نقش اصلی و طبیعی خود یعنی تاکید بر شیوههای مسالمتآمیز شانه خالی کنند. 4- اینکه گروههایی از اخوانالمسلمین و همقطارانشان یعنی گروههای دست راستی یا تعدادی از عناصر مزدور سایر گروهها بخواهند با به هم ریختن فضا به کلیساهای مسیحیان یا اماکن تجاری آنها حملهور شده و یک جنگ
فرقهای و مذهبی را به این بحران سیاسی موجود در کشور بيافزايند. 5- اینکه دولت در برابر این خونریزی و کشتهشدن انسانها سکوت کرده و کشتار مردم را توجیه كند. 6- اینکه اخوانالمسلمین و همپیمانانش نیز نسبت به خون مردم بیتوجه بوده و بخواهند این خشونت داخلی و ارعاب و تخریب را اینطور وانمود کنند که تنها واکنش مناسب به خشونت نیروهای نظامی خشونت متقابل و بردن مصر به تونل تاریک و وحشتناکی است که در خشونت و خشونتهای متقابل خلاصه میشود. 7- اینکه طرفهای مختلف این بحران به راهحلهايی با برآیند صفر متوسل شده و در برابر هم هر روز مواضعشان را تشدید کنند. از یک سو گروهی بخواهند با زور به تحصنها پایان دهند و از سوی دیگر گروه دیگری بخواهد با خشونت به مقابله با آنان برخیزد. اینگونه برخوردها در مجموع امکان متوسلشدن به وجدان بشری و ملی و رشادت عقلانی برای پیداکردن راهحلهای میانجیگرانه را بسته است. در چنین فضایی طبیعی است که نمیتوان دست به یک کار سیاسی مورد قبول در چارچوب حقوق شهروندی و برابری همگان زد یا از خسارتهای وارده بر دولت و ملت جلوگیری کرد.
برای اثبات مرگ سیاست در مصر میتوان هفت دلیل آشکار آورد: 1- اینکه دستگاههای دولتی برای پراکندهکردن تحصنهای ناشی از یک بحران واقعی سیاسی بخواهند از زور استفاده کنند حتی اگر بهقیمت کشتهشدن و خونریزیهای زیادی تمام شود. بدون اینکه به راهحلهای سیاسی و ضرورت تلاشهای دیپلماتیک برای برونرفت از این شرایط حتی با وجود دشواربودن فرصتها و موانع فکر کنند. 2- اینکه برخی از اعتصابکنندگان وابسته به اخوانالمسلمین یا طرفدارانشان و یا سایر گروههای دیگر دست به اقدامات خشونتآمیز سازمانیافته و قتل و ارعاب شهروندان زده و با ایجاد راهبندان و حمله به اماکن پلیس و کشتن افسران و سربازان و تخریب تاسیسات دولتی و خصوصی بخواهند به این وسیله به اقدامات ارتش پاسخ دهند. 3- اینکه مقامات مسوول و رهبران حزبی از پراکندهکردن تحصنکنندگان با زور حمایت کنند و از نقش اصلی و طبیعی خود یعنی تاکید بر شیوههای مسالمتآمیز شانه خالی کنند. 4- اینکه گروههایی از اخوانالمسلمین و همقطارانشان یعنی گروههای دست راستی یا تعدادی از عناصر مزدور سایر گروهها بخواهند با به هم ریختن فضا به کلیساهای مسیحیان یا اماکن تجاری آنها حملهور شده و یک جنگ
فرقهای و مذهبی را به این بحران سیاسی موجود در کشور بيافزايند. 5- اینکه دولت در برابر این خونریزی و کشتهشدن انسانها سکوت کرده و کشتار مردم را توجیه كند. 6- اینکه اخوانالمسلمین و همپیمانانش نیز نسبت به خون مردم بیتوجه بوده و بخواهند این خشونت داخلی و ارعاب و تخریب را اینطور وانمود کنند که تنها واکنش مناسب به خشونت نیروهای نظامی خشونت متقابل و بردن مصر به تونل تاریک و وحشتناکی است که در خشونت و خشونتهای متقابل خلاصه میشود. 7- اینکه طرفهای مختلف این بحران به راهحلهايی با برآیند صفر متوسل شده و در برابر هم هر روز مواضعشان را تشدید کنند. از یک سو گروهی بخواهند با زور به تحصنها پایان دهند و از سوی دیگر گروه دیگری بخواهد با خشونت به مقابله با آنان برخیزد. اینگونه برخوردها در مجموع امکان متوسلشدن به وجدان بشری و ملی و رشادت عقلانی برای پیداکردن راهحلهای میانجیگرانه را بسته است. در چنین فضایی طبیعی است که نمیتوان دست به یک کار سیاسی مورد قبول در چارچوب حقوق شهروندی و برابری همگان زد یا از خسارتهای وارده بر دولت و ملت جلوگیری کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.