|

چشم‌ها را باید شست

محسن امین

پس از چهارروز ماراتن رای‌اعتماد سرانجام در ساعات پایانی پنجشنبه‌شب وزرای پیشنهادی از خط پایان عبور کردند مگر سه‌وزیری که وزارتخانه‌هایشان به‌طور ساختاری برای سنین هفت تا 35سال جوانان ایرانی طراحی شده است. نگاهی به وزرای پیشنهادی این سه‌وزارتخانه نشان می‌دهد که هر سه آنان از نظر دانش مدیریتی و تجارب مرتبط و تسلط بر امور نه‌تنها کم‌وکاستی نداشته‌اند بلکه کاندیدای وزارت آموزش‌وپرورش که با اختلاف یک رای این وزارتخانه یکی از مجرب‌ترین وزرای خود را در آستانه سال‌تحصیلی از دست داد، بیشتر جای تامل دارد. اگر صرفا دلایل سیاسی را برای این عدم‌اعتماد لحاظ کنیم ملاحظه می‌شود که در تناسب با سایر اعضای رای‌آور کابینه چندان صحیح به‌نظر نمی‌رسد. پس به‌نظر می‌رسد این عدم‌اعتماد را باید در نوع نگاه نمایندگان محترم به مقوله جوانان جست‌وجو کرد. آیا نگاه به جوانان و درک خواسته‌های آنان در مجلس و دولت تدبیر و امید متفاوت بوده است؟ کدام نگاه به واقعیت جامعه جوان کشور نزدیک‌تر است؟ با توجه به اینکه در انتخابات اخیر ریاست‌جمهوری جوانان علاقه‌مند به کشور که آینده خود را در همین آب و خاک و نه در مهاجرت و وادادگی می‌بینند، حضوری فعال داشتند آیا نمایندگان محترم نمی‌توانستند فارغ از سایر دغدغه‌ها به خواسته دوماه پیش این انبوه جوانان نیز در هنگام انشای رای خود توجه کنند؟ این چگونه است که در یک ماراتن داخلی به‌رغم حساسیت‌هایی که برای کبر سن نشان دادند فقط جوانان به خط پایان نرسیدند؟ آیا وقت آن نرسیده است تا چشم‌ها را بشوییم و جور دیگر ببینیم؟ مسلما نمایندگان و بسیاری از مسوولان جمهوری اسلامی این زاویه نگاه را در درون خانواده و با فرزندان خویش نیز شاهد هستند ولی چرا هنوز اصرار بر همان نگاه سنتی و به‌دور از خواسته‌ها و علایق جوانان جامعه خود داریم؟ تا دیر نشده و نخبگان جوان دیگری را از دست نداده به خود آییم که فردا دیر است. به‌رغم فریادهای استفاده از جوانان در مدیریت‌های کشور نمایندگان محترم کل جوانان جامعه را فراموش کردند در حالی که با کمی تساهل و تسامح همانند ریاست‌ محترم جمهور می‌توانستند با آنان همراه شوند.
پس از چهارروز ماراتن رای‌اعتماد سرانجام در ساعات پایانی پنجشنبه‌شب وزرای پیشنهادی از خط پایان عبور کردند مگر سه‌وزیری که وزارتخانه‌هایشان به‌طور ساختاری برای سنین هفت تا 35سال جوانان ایرانی طراحی شده است. نگاهی به وزرای پیشنهادی این سه‌وزارتخانه نشان می‌دهد که هر سه آنان از نظر دانش مدیریتی و تجارب مرتبط و تسلط بر امور نه‌تنها کم‌وکاستی نداشته‌اند بلکه کاندیدای وزارت آموزش‌وپرورش که با اختلاف یک رای این وزارتخانه یکی از مجرب‌ترین وزرای خود را در آستانه سال‌تحصیلی از دست داد، بیشتر جای تامل دارد. اگر صرفا دلایل سیاسی را برای این عدم‌اعتماد لحاظ کنیم ملاحظه می‌شود که در تناسب با سایر اعضای رای‌آور کابینه چندان صحیح به‌نظر نمی‌رسد. پس به‌نظر می‌رسد این عدم‌اعتماد را باید در نوع نگاه نمایندگان محترم به مقوله جوانان جست‌وجو کرد. آیا نگاه به جوانان و درک خواسته‌های آنان در مجلس و دولت تدبیر و امید متفاوت بوده است؟ کدام نگاه به واقعیت جامعه جوان کشور نزدیک‌تر است؟ با توجه به اینکه در انتخابات اخیر ریاست‌جمهوری جوانان علاقه‌مند به کشور که آینده خود را در همین آب و خاک و نه در مهاجرت و وادادگی می‌بینند، حضوری فعال داشتند آیا نمایندگان محترم نمی‌توانستند فارغ از سایر دغدغه‌ها به خواسته دوماه پیش این انبوه جوانان نیز در هنگام انشای رای خود توجه کنند؟ این چگونه است که در یک ماراتن داخلی به‌رغم حساسیت‌هایی که برای کبر سن نشان دادند فقط جوانان به خط پایان نرسیدند؟ آیا وقت آن نرسیده است تا چشم‌ها را بشوییم و جور دیگر ببینیم؟ مسلما نمایندگان و بسیاری از مسوولان جمهوری اسلامی این زاویه نگاه را در درون خانواده و با فرزندان خویش نیز شاهد هستند ولی چرا هنوز اصرار بر همان نگاه سنتی و به‌دور از خواسته‌ها و علایق جوانان جامعه خود داریم؟ تا دیر نشده و نخبگان جوان دیگری را از دست نداده به خود آییم که فردا دیر است. به‌رغم فریادهای استفاده از جوانان در مدیریت‌های کشور نمایندگان محترم کل جوانان جامعه را فراموش کردند در حالی که با کمی تساهل و تسامح همانند ریاست‌ محترم جمهور می‌توانستند با آنان همراه شوند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.