علیه فراموشی
احمدینژاد برای اصولگرایان تمام شده است، کسی از اصولگرایان حاضر به یادآوری خاطرات احمدینژاد نیست. کسی که روزی چون «ید بیضا» از آستین شهرداری بیرون آمد و معجزه هزاره نام گرفت، اما مرور خاطراتش هم برای کسانی که دیرزمانی زیر پرچم او سینه میزدند و گمشده خود را در او یافته بودند ملالآور است. حالا هم حاضر نیستند هیچ مسوولیتی در قبال عملکرد خود در هشت سال گذشته را برعهده گیرند و همه مشکلات و اشتباهات این هشتسال را هم از احمدینژاد میدانند، گویی آنها در رویکارآوردن او نقشی نداشتند و آنها نبودند که در قبال احمدینژاد و سیاستهایش-لااقل تا پیش از 11روز خانهنشینی- نه سکوت که با تمام وجود دفاع میکردند و دولت او را نمونه دولت انقلابی بعد از انقلاب میدانستند. اما امروز مدافعان سرسخت دیروز احمدینژاد که منتقدان او را به تضعیف دولت متهم میکردند با چرخشی جهشگونه، در روزهای انتخابات گوی سبقت را از آنان ربودند و انتقاد از احمدینژاد را مشق کردند تا دست بشویند و سفید کنند از سیاهی آنچه بود و شد. آنها دلیل اصلی انتقادات خود را متوجه حلقه اطراف او و در راس آن «اسفندیاررحیممشایی» کردند؛ اسماعیل کوثری نماینده تهران
و عضو فراکسیون اصولگرایان مجلس میگوید: «از سال 84 تا 88 آقای احمدینژاد تفکر اصولگرایی را دنبال کردند اما بعد از آن چون خیال کردند خودشان میتوانند یک تئوریسین جدیدی باشند، از جریان اصولگرایی فاصله گرفتند، اگر احمدینژاد با همان تفکر 84 باشد و بخواهد بهدور از مشایی و بقایی و امثال اینها عمل کند به احتمال خیلی زیاد مردم و اصولگرایان در انتخاب آینده بار دیگر از ایشان حمایت میکنند.» جبهه پایداری که آیتالله مصباحیزدی رهبر معنوی آن است و حمایت خود را عامل اصلی پیروزی احمدینژاد در سال 84 تحت عنوان «گفتمان سوم تیر» میداند، معتقد به احمدینژاد منهای مشایی است. این در حالی است که احمدینژاد بارها سرسختانه از مشایی حمایت کرد، تا آنجا که محمدحسین صفارهرندی وزیر ارشاد دولت نهم میگوید احمدینژاد در جلسه هیات دولت گفته بود «احمدینژاد یعنی مشایی و مشایی یعنی احمدینژاد.» اکنون اصولگرایانی که چندان با حزب میانه خوشی نداشتند به این باور رسیدهاند یا رسانده شدند که حزب در دنیای سیاست امروز نیاز است و باید حزب تشکیل دهند و برای همین تلاشهایی بعد از انتخابات ریاستجمهوری آغاز کردهاند. شاید بهتر بود اصولگرایان
بهجای طفره رفتن این سخن «محمدرضا خاتمی» را بشنوند که «در عالم سیاست هر کسی ممکن است اشتباه کند، مردانگی و مروت و انصاف این است که آدم بیاید و بگوید که اشتباه کردم، یک ایده سیاسی بوده، فکر میکردند که این ایده درست است، اشکال ندارد، نظرشان محترم است اما حالا نمیتوانند بیایند بیش از اصلاحطلبان به دولت حمله و انتقاد کنند که بار مسوولیتشان را کم کنند، این اتفاق نمیتواند بیفتد. هر کسی مسوولیت کار خودش را باید بپذیرد.» آنچنان که خود او با اشاره به انتخابات سال 84 میگوید: «ما در مشارکت انتقاد از خود را از سالها پیش شروع کردیم. بهطور مثال در همان سال 84 بیانیهای صادر کردیم که اشتباهات خودمان را گردن گرفتیم و مسوولیتمان را پذیرفتیم.» در عالم سیاست اشتباه ممکن است، مهم پذیرفتن اشتباه است.
احمدینژاد برای اصولگرایان تمام شده است، کسی از اصولگرایان حاضر به یادآوری خاطرات احمدینژاد نیست. کسی که روزی چون «ید بیضا» از آستین شهرداری بیرون آمد و معجزه هزاره نام گرفت، اما مرور خاطراتش هم برای کسانی که دیرزمانی زیر پرچم او سینه میزدند و گمشده خود را در او یافته بودند ملالآور است. حالا هم حاضر نیستند هیچ مسوولیتی در قبال عملکرد خود در هشت سال گذشته را برعهده گیرند و همه مشکلات و اشتباهات این هشتسال را هم از احمدینژاد میدانند، گویی آنها در رویکارآوردن او نقشی نداشتند و آنها نبودند که در قبال احمدینژاد و سیاستهایش-لااقل تا پیش از 11روز خانهنشینی- نه سکوت که با تمام وجود دفاع میکردند و دولت او را نمونه دولت انقلابی بعد از انقلاب میدانستند. اما امروز مدافعان سرسخت دیروز احمدینژاد که منتقدان او را به تضعیف دولت متهم میکردند با چرخشی جهشگونه، در روزهای انتخابات گوی سبقت را از آنان ربودند و انتقاد از احمدینژاد را مشق کردند تا دست بشویند و سفید کنند از سیاهی آنچه بود و شد. آنها دلیل اصلی انتقادات خود را متوجه حلقه اطراف او و در راس آن «اسفندیاررحیممشایی» کردند؛ اسماعیل کوثری نماینده تهران
و عضو فراکسیون اصولگرایان مجلس میگوید: «از سال 84 تا 88 آقای احمدینژاد تفکر اصولگرایی را دنبال کردند اما بعد از آن چون خیال کردند خودشان میتوانند یک تئوریسین جدیدی باشند، از جریان اصولگرایی فاصله گرفتند، اگر احمدینژاد با همان تفکر 84 باشد و بخواهد بهدور از مشایی و بقایی و امثال اینها عمل کند به احتمال خیلی زیاد مردم و اصولگرایان در انتخاب آینده بار دیگر از ایشان حمایت میکنند.» جبهه پایداری که آیتالله مصباحیزدی رهبر معنوی آن است و حمایت خود را عامل اصلی پیروزی احمدینژاد در سال 84 تحت عنوان «گفتمان سوم تیر» میداند، معتقد به احمدینژاد منهای مشایی است. این در حالی است که احمدینژاد بارها سرسختانه از مشایی حمایت کرد، تا آنجا که محمدحسین صفارهرندی وزیر ارشاد دولت نهم میگوید احمدینژاد در جلسه هیات دولت گفته بود «احمدینژاد یعنی مشایی و مشایی یعنی احمدینژاد.» اکنون اصولگرایانی که چندان با حزب میانه خوشی نداشتند به این باور رسیدهاند یا رسانده شدند که حزب در دنیای سیاست امروز نیاز است و باید حزب تشکیل دهند و برای همین تلاشهایی بعد از انتخابات ریاستجمهوری آغاز کردهاند. شاید بهتر بود اصولگرایان
بهجای طفره رفتن این سخن «محمدرضا خاتمی» را بشنوند که «در عالم سیاست هر کسی ممکن است اشتباه کند، مردانگی و مروت و انصاف این است که آدم بیاید و بگوید که اشتباه کردم، یک ایده سیاسی بوده، فکر میکردند که این ایده درست است، اشکال ندارد، نظرشان محترم است اما حالا نمیتوانند بیایند بیش از اصلاحطلبان به دولت حمله و انتقاد کنند که بار مسوولیتشان را کم کنند، این اتفاق نمیتواند بیفتد. هر کسی مسوولیت کار خودش را باید بپذیرد.» آنچنان که خود او با اشاره به انتخابات سال 84 میگوید: «ما در مشارکت انتقاد از خود را از سالها پیش شروع کردیم. بهطور مثال در همان سال 84 بیانیهای صادر کردیم که اشتباهات خودمان را گردن گرفتیم و مسوولیتمان را پذیرفتیم.» در عالم سیاست اشتباه ممکن است، مهم پذیرفتن اشتباه است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.