«نهم» مانند «پنجم»؟
اسماعیل دوستی . نماینده مجلس پنجم
معرفی اعضای کابینه آنهم در روز تحلیف، برگ برندهای بود که رییسجمهور یازدهم در ادامه نقشآفرینیها و موضعگیریهای تحسینبرانگیز در ماههای اخیر و بهویژه پس از انتخابات ریاستجمهوری، «رو» کرد؛ اقدامی که برای نخستینبار پس از انقلاب صورت گرفت و ثابت کرد کار گروهی و استفاده از نظرات عقلا و کارشناسان در قالب کارگروههای انتخاب وزرا، تا چه حد میتواند در رسیدن به گزینه درست و بسامانشدن امور، مثمرثمر باشد. این خروجی منطقی کار کارشناسی جمعی است که میتوان از آن بهعنوان حلقه مفقوده دستگاه اجرایی در هشتسال گذشته یاد کرد. قصد ورود به گذشته را ندارم چه اینکه در این سالها، رسانههای مستقل و کارشناسان و مدیران باسابقه کشور در حد توان و امکان، به آن پرداختهاند و نگارنده نیز، مسایلی در اینخصوص را در مجالهای گذشته بیان کرد. حضور«تیم» مدیران کارآمد در کنار یک چهره محوری، پس از انتخاب وی بهعنوان رییسجمهور یا سایر مسوولیتهای رسمی، همیشه یک امتیاز بهشمار رفته و آقای روحانی علاوه بر برخورداری از این موهبت، از حضور مدیران توانمند در دولت خود نهتنها رویگردان نیست که هدف و شعار خود را بر استفاده از همه پتانسیلهای
مدیریتی و کارشناسی کشور استوار ساخت و مقبول جامعه قرار گرفت. حال نوبت مجلسنشینان است که همانگونه که در هنگام معرفی و در موضعگیریهای بعدی- فارغ از گرایش سیاسی اصولگرا یا اصلاحطلب-کلیت وزرای پیشنهادی را مطلوب و معقول ارزیابی کردند، در میدان عمل نیز بر آن صحه گذارند. کابینه معرفیشده همانطور که وعده روحانی بود، با استفاده از حداکثر توان مدیریتی -که در شرایط فعلی کشور و فضای سیاسی آن، امکان استفاده و معرفی آنها وجود دارد- بسته شده است. برای دولتی با گرایش اعتدال و اصلاحات و مجلسی با گرایش اکثریت اصولگرایی، با کمی تساهل میتوان یک قرینه تاریخی یافت؛ مجلس پنجم در مقابل دولت اصلاحات و شاید به همین سبب از «اندکی تساهل» نام بردم چراکه سیدمحمد خاتمی، با تابلوی اصلاحطلبی و بهعنوان نماد و رهبر آن وارد انتخابات ریاستجمهوری هفتم شد و پس از دومخرداد 76، کابینهای با گرایش اصلاحطلبی با وزرایی چون مصطفی معین، عبدالله نوری، بیطرف، محمد فرهادی و... به مجلس وقت معرفی کرد. فضایی که در مجلس پنجم با تلاش جناب آقای ناطقنوری - رییس وقت- و نمایندگان باسابقه و البته نقش لابی نمایندگان جریان خطامام(ره) شکل گرفت و همچنین
اهتمامی که برای احترام به آرای عمومی و خواست مردم ایجاد شد باعث شد تا همه وزرای پیشنهای از مجلس با اکثریت جناح راست، رای اعتماد بگیرند. از قضا جناب روحانی در آن مقطع، نایبرییس مجلس بوده و خود ایشان نقش قابلتوجهی در جلب نظر نمایندگان داشتند. حال این امیدواری وجود دارد که نمایندگان مجلس نهم با نظر به شرایط بسیار حساس کشور و با توجه به حمایت مقاممعظمرهبری از دولت و تلاش ریاست محترم جمهور -که خود فردی برخاسته از «خانه ملت» بهشمار میرود- برای تعامل هرچه بهتر با نمایندگان و احترام به جایگاه مجلس، تمامی وزرای کابینه که چهرههایی توانمند بهشمار میروند در جلسه رایاعتماد با نظر مثبت با کابینه مواجه شوند.
معرفی اعضای کابینه آنهم در روز تحلیف، برگ برندهای بود که رییسجمهور یازدهم در ادامه نقشآفرینیها و موضعگیریهای تحسینبرانگیز در ماههای اخیر و بهویژه پس از انتخابات ریاستجمهوری، «رو» کرد؛ اقدامی که برای نخستینبار پس از انقلاب صورت گرفت و ثابت کرد کار گروهی و استفاده از نظرات عقلا و کارشناسان در قالب کارگروههای انتخاب وزرا، تا چه حد میتواند در رسیدن به گزینه درست و بسامانشدن امور، مثمرثمر باشد. این خروجی منطقی کار کارشناسی جمعی است که میتوان از آن بهعنوان حلقه مفقوده دستگاه اجرایی در هشتسال گذشته یاد کرد. قصد ورود به گذشته را ندارم چه اینکه در این سالها، رسانههای مستقل و کارشناسان و مدیران باسابقه کشور در حد توان و امکان، به آن پرداختهاند و نگارنده نیز، مسایلی در اینخصوص را در مجالهای گذشته بیان کرد. حضور«تیم» مدیران کارآمد در کنار یک چهره محوری، پس از انتخاب وی بهعنوان رییسجمهور یا سایر مسوولیتهای رسمی، همیشه یک امتیاز بهشمار رفته و آقای روحانی علاوه بر برخورداری از این موهبت، از حضور مدیران توانمند در دولت خود نهتنها رویگردان نیست که هدف و شعار خود را بر استفاده از همه پتانسیلهای
مدیریتی و کارشناسی کشور استوار ساخت و مقبول جامعه قرار گرفت. حال نوبت مجلسنشینان است که همانگونه که در هنگام معرفی و در موضعگیریهای بعدی- فارغ از گرایش سیاسی اصولگرا یا اصلاحطلب-کلیت وزرای پیشنهادی را مطلوب و معقول ارزیابی کردند، در میدان عمل نیز بر آن صحه گذارند. کابینه معرفیشده همانطور که وعده روحانی بود، با استفاده از حداکثر توان مدیریتی -که در شرایط فعلی کشور و فضای سیاسی آن، امکان استفاده و معرفی آنها وجود دارد- بسته شده است. برای دولتی با گرایش اعتدال و اصلاحات و مجلسی با گرایش اکثریت اصولگرایی، با کمی تساهل میتوان یک قرینه تاریخی یافت؛ مجلس پنجم در مقابل دولت اصلاحات و شاید به همین سبب از «اندکی تساهل» نام بردم چراکه سیدمحمد خاتمی، با تابلوی اصلاحطلبی و بهعنوان نماد و رهبر آن وارد انتخابات ریاستجمهوری هفتم شد و پس از دومخرداد 76، کابینهای با گرایش اصلاحطلبی با وزرایی چون مصطفی معین، عبدالله نوری، بیطرف، محمد فرهادی و... به مجلس وقت معرفی کرد. فضایی که در مجلس پنجم با تلاش جناب آقای ناطقنوری - رییس وقت- و نمایندگان باسابقه و البته نقش لابی نمایندگان جریان خطامام(ره) شکل گرفت و همچنین
اهتمامی که برای احترام به آرای عمومی و خواست مردم ایجاد شد باعث شد تا همه وزرای پیشنهای از مجلس با اکثریت جناح راست، رای اعتماد بگیرند. از قضا جناب روحانی در آن مقطع، نایبرییس مجلس بوده و خود ایشان نقش قابلتوجهی در جلب نظر نمایندگان داشتند. حال این امیدواری وجود دارد که نمایندگان مجلس نهم با نظر به شرایط بسیار حساس کشور و با توجه به حمایت مقاممعظمرهبری از دولت و تلاش ریاست محترم جمهور -که خود فردی برخاسته از «خانه ملت» بهشمار میرود- برای تعامل هرچه بهتر با نمایندگان و احترام به جایگاه مجلس، تمامی وزرای کابینه که چهرههایی توانمند بهشمار میروند در جلسه رایاعتماد با نظر مثبت با کابینه مواجه شوند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.