رسم استادی، حس شاگردی
جواد دلیری: سردبیر «اعتماد»
نوشتن شاگرد برای استادش، چیز غریبیست، شبیه یک انشایی که پای کلاس درس میخوانی و چون میدانی که نوشتهات را استاد میخواند، باید دقیق و شمرده بنویسی و درست درس پس بدهی. برای من، این یادداشت که در بزرگداشت، بزرگمردی چون بهروز بهزادی مینویسم، درست یادآور همین حس است، حس شاگردی که دارد انشایش را برای استادش میخواند. او برای من همیشه استاد است. در دوران همکاری خود با دکتر بهزادی، بسیار آموختم، او بود که رموز بسیاری از چیزها را به من آرامآرام آموخت تا بتوانم میراث گرانقدرش، اعتماد را پس از یک دهه تحویل بگیرم. این را باید بنویسم که در کشوری که همه به صندلیها میچسبند، استاد به راستی استادی کرد، خودش بود که مصرانه پیشقدم شد در واگذاری فرمان «اعتماد» به دیگری و تا آخر هم مصر بود بر این که بشود. کنار من ایستاد تا همه چیز مرتب و درست باشد و التهاب نخستین، روزنامه را از رمق نیندازد. دکتر بهزادی تنها کسی بود که چنین فروتنانه، ثمره کار خود را به دیگری واگذار میکرد تا بالنده و بالندهتر بماند. ما داریم مشقهای او را در «اعتماد» پس میدهیم و حالا او به ما نمره میدهد. بله؛ او کنار ما ایستاده است تا شاگردانش در روزنامه، کارنامه پرباری داشته باشند. روزی در روزنامه «ایران» دهه 70مردی با چشمان مغرور و عینکی به پیشانی، دنیای بزرگی بود در اتاقی کوچک، آن روزها شناختمش، از همان روزها شعارش این بود: «اگر میخواهید موفق باشید باید به خواننده چیزی بیشتر از تلویزیون و رادیو و سایت بدهید، آن روز شما موفقترید.» نیک میدانم که «بهروز»یام در اقلیم توفنده قلم، در گرو نیکروزی استاد دیروزم و امروزم است و بودنش برایم و برایمان غنیمتی فاخر. دکتر هنوز هر روز به روزنامه میآید، صفحه به صفحه روزنامه را میخواند و در کنار صفحهها برای ما حاشیه مینویسد و مراقب ما و روزنامه است. این رسم استادیست، باید کنار شاگردها ماند تا روزی برسد که آنها هم استاد شوند.
نوشتن شاگرد برای استادش، چیز غریبیست، شبیه یک انشایی که پای کلاس درس میخوانی و چون میدانی که نوشتهات را استاد میخواند، باید دقیق و شمرده بنویسی و درست درس پس بدهی. برای من، این یادداشت که در بزرگداشت، بزرگمردی چون بهروز بهزادی مینویسم، درست یادآور همین حس است، حس شاگردی که دارد انشایش را برای استادش میخواند. او برای من همیشه استاد است. در دوران همکاری خود با دکتر بهزادی، بسیار آموختم، او بود که رموز بسیاری از چیزها را به من آرامآرام آموخت تا بتوانم میراث گرانقدرش، اعتماد را پس از یک دهه تحویل بگیرم. این را باید بنویسم که در کشوری که همه به صندلیها میچسبند، استاد به راستی استادی کرد، خودش بود که مصرانه پیشقدم شد در واگذاری فرمان «اعتماد» به دیگری و تا آخر هم مصر بود بر این که بشود. کنار من ایستاد تا همه چیز مرتب و درست باشد و التهاب نخستین، روزنامه را از رمق نیندازد. دکتر بهزادی تنها کسی بود که چنین فروتنانه، ثمره کار خود را به دیگری واگذار میکرد تا بالنده و بالندهتر بماند. ما داریم مشقهای او را در «اعتماد» پس میدهیم و حالا او به ما نمره میدهد. بله؛ او کنار ما ایستاده است تا شاگردانش در روزنامه، کارنامه پرباری داشته باشند. روزی در روزنامه «ایران» دهه 70مردی با چشمان مغرور و عینکی به پیشانی، دنیای بزرگی بود در اتاقی کوچک، آن روزها شناختمش، از همان روزها شعارش این بود: «اگر میخواهید موفق باشید باید به خواننده چیزی بیشتر از تلویزیون و رادیو و سایت بدهید، آن روز شما موفقترید.» نیک میدانم که «بهروز»یام در اقلیم توفنده قلم، در گرو نیکروزی استاد دیروزم و امروزم است و بودنش برایم و برایمان غنیمتی فاخر. دکتر هنوز هر روز به روزنامه میآید، صفحه به صفحه روزنامه را میخواند و در کنار صفحهها برای ما حاشیه مینویسد و مراقب ما و روزنامه است. این رسم استادیست، باید کنار شاگردها ماند تا روزی برسد که آنها هم استاد شوند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.