|

هم راضی، هم ناراضی

داوود محمدی . سردبیر

مراسم «تنفیذ» و «تحلیف» روحانی برگزار شد و برگزیده اکثریت ملت ایران، به طور رسمی بر مسند ریاست‌جمهوری تکیه زد. رخدادهای شنبه و یکشنبه‌ای که گذشت از چند منظر قابل توجه است:
1- سخنان روحانی در مراسم «تنفیذ» و «تحلیف»، نه‌تنها تفاوت محتوایی چندانی با وعده‌های انتخاباتی او نداشت، بلکه قاطبه موضع‌گیری‌های اخیر رییس‌جمهور، تاکید مجددی بود بر برنامه‌های ارایه‌شده توسط او در کارزار انتخابات. این نکته، افزایش امیدواری حامیان «تغییر» را در پی آورد و در نقطه مقابل نشان داد تبلیغات پرفشار طیفی از منتقدان اصولگرا، تاکنون، کارساز نبوده و آنان نتوانسته‌اند «منتخب اکثریت ملت» را وادار یا مجاب سازند تا به «مجری مطالبات اقلیت» تبدیل کنند. بنابراین، چندان دور از انتظار نیست که آنان دور جدیدی از افزایش فشارها و انتقادها را به مرحله اجرا گذارند.
2- راهبران و حامیان جناح‌های سیاسی کشور با نگاهی به فهرست وزرای معرفی‌شده، با ارزیابی دوگانه‌ای مواجه می‌شوند. از سویی، احساس رضایت می‌کنند چون در میان اعضای دولت، نماینده‌ای از تفکر خود را می‌یابند و از سوی دیگر، ناراضی هستند زیرا نمایندگانی از جناح رقیب را هم به عنوان گزینه وزارت مشاهده می‌کنند. در واقع، با مبنا قراردادن اسامی وزرای پیشنهادی، دولت روحانی، «فراجناحی» و «اعتدالی» چیده شده و طبیعی است چنین چینشی، هرچند، منطبق با وعده‌های انتخاباتی روحانی است اما با ذایقه سیاسی جناح‌ها سازگار نیست زیرا عرف نانوشته حاکم بر سپهر سیاسی کشور آن است که جناح پیروز در انتخابات یا سهمی برای رقیب کنار نمی‌گذارد یا حداقل سهم ممکن را - آن هم در شرایط اضطرار و ناچاری - به رقبا اختصاص می‌دهند.
3- بی‌گمان، روحانی، «قادر» و «مایل» نبود فهرست وزرایی به مجلس معرفی کند که خوشایند صددرصدی یک جناح و ناخرسندی صددرصدی جناح‌های دیگر را فراهم کند. در چنین شرایطی، «معدل» درایت و سلیقه او در گزینش نهایی نامزدها بالاست. حامیان «تغییر» نیز شایسته است به جای تاکید بر ضرورت «حضور» یا «حذف» فلان فرد در فهرست وزرای پیشنهادی، پیگیر تحقق«مطالبات»خود و «برنامه‌های» وعده داده‌شده روحانی باشند زیرا چه بسا وفای به عهد رییس‌جمهور از طریق برخی وزرای مورد تردید تغییرخواهان، ساده‌تر و سریع‌تر امکان‌پذیر شود ضمن آنکه نباید از نقش معاونان تغییرخواه چنین وزرایی در پیشبرد اهداف دولت امید غافل ماند و اگر هم چنین نشد و اینگونه گزینه‌ها مجری مناسبی برای «تغییر» نبودند، آنگاه می‌توان از روحانی - در حد منطقی- توضیح خواست.
4- معرفی وزرای پیشنهادی که دارای سابقه وزارت در دولت‌های پیشین هستند، وزن «تجربه» را در دولت روحانی افزایش داده است و شاید به همین علت، طیف تندرو منتقد روحانی، بیشترین انتقادها را روانه این گروه از وزرا می‌کند تا شاید با زمینه‌چینی حذف آنان، دولت را در وضعیت حساس و بغرنج کنونی، از مزیت بهره‌مندی از تجربه‌های انباشته، محروم کنند و سپس روحانی را به دلیل ناکارآمدی وزرای کم‌تجربه جایگزین حذف شده‌ها، مورد انتقاد قرار دهند.
5- انتقادها از وزرای پیشنهادی روحانی و فراتر از آن نقد عملکرد آینده دولت امید، در دو قالب نقد «تخریبی» و «سازنده» خواهد بود. باید امیدوار بود رییس‌جمهور به عهد خود در مراسم تنفیذ پایبند باشد؛ آنجا که تاکید کرد: «از استبداد رای، عجله در تصمیم‌گیری و تقدم منافع شخصی بر منافع ملی و بستن دهان رقیبان به خداوند پناه می‌برم. از خداوند متعال می‌خواهم که فراموش نکنم آنچه را که بر پیشینیان رفته است.»
مراسم «تنفیذ» و «تحلیف» روحانی برگزار شد و برگزیده اکثریت ملت ایران، به طور رسمی بر مسند ریاست‌جمهوری تکیه زد. رخدادهای شنبه و یکشنبه‌ای که گذشت از چند منظر قابل توجه است:
1- سخنان روحانی در مراسم «تنفیذ» و «تحلیف»، نه‌تنها تفاوت محتوایی چندانی با وعده‌های انتخاباتی او نداشت، بلکه قاطبه موضع‌گیری‌های اخیر رییس‌جمهور، تاکید مجددی بود بر برنامه‌های ارایه‌شده توسط او در کارزار انتخابات. این نکته، افزایش امیدواری حامیان «تغییر» را در پی آورد و در نقطه مقابل نشان داد تبلیغات پرفشار طیفی از منتقدان اصولگرا، تاکنون، کارساز نبوده و آنان نتوانسته‌اند «منتخب اکثریت ملت» را وادار یا مجاب سازند تا به «مجری مطالبات اقلیت» تبدیل کنند. بنابراین، چندان دور از انتظار نیست که آنان دور جدیدی از افزایش فشارها و انتقادها را به مرحله اجرا گذارند.
2- راهبران و حامیان جناح‌های سیاسی کشور با نگاهی به فهرست وزرای معرفی‌شده، با ارزیابی دوگانه‌ای مواجه می‌شوند. از سویی، احساس رضایت می‌کنند چون در میان اعضای دولت، نماینده‌ای از تفکر خود را می‌یابند و از سوی دیگر، ناراضی هستند زیرا نمایندگانی از جناح رقیب را هم به عنوان گزینه وزارت مشاهده می‌کنند. در واقع، با مبنا قراردادن اسامی وزرای پیشنهادی، دولت روحانی، «فراجناحی» و «اعتدالی» چیده شده و طبیعی است چنین چینشی، هرچند، منطبق با وعده‌های انتخاباتی روحانی است اما با ذایقه سیاسی جناح‌ها سازگار نیست زیرا عرف نانوشته حاکم بر سپهر سیاسی کشور آن است که جناح پیروز در انتخابات یا سهمی برای رقیب کنار نمی‌گذارد یا حداقل سهم ممکن را - آن هم در شرایط اضطرار و ناچاری - به رقبا اختصاص می‌دهند.
3- بی‌گمان، روحانی، «قادر» و «مایل» نبود فهرست وزرایی به مجلس معرفی کند که خوشایند صددرصدی یک جناح و ناخرسندی صددرصدی جناح‌های دیگر را فراهم کند. در چنین شرایطی، «معدل» درایت و سلیقه او در گزینش نهایی نامزدها بالاست. حامیان «تغییر» نیز شایسته است به جای تاکید بر ضرورت «حضور» یا «حذف» فلان فرد در فهرست وزرای پیشنهادی، پیگیر تحقق«مطالبات»خود و «برنامه‌های» وعده داده‌شده روحانی باشند زیرا چه بسا وفای به عهد رییس‌جمهور از طریق برخی وزرای مورد تردید تغییرخواهان، ساده‌تر و سریع‌تر امکان‌پذیر شود ضمن آنکه نباید از نقش معاونان تغییرخواه چنین وزرایی در پیشبرد اهداف دولت امید غافل ماند و اگر هم چنین نشد و اینگونه گزینه‌ها مجری مناسبی برای «تغییر» نبودند، آنگاه می‌توان از روحانی - در حد منطقی- توضیح خواست.
4- معرفی وزرای پیشنهادی که دارای سابقه وزارت در دولت‌های پیشین هستند، وزن «تجربه» را در دولت روحانی افزایش داده است و شاید به همین علت، طیف تندرو منتقد روحانی، بیشترین انتقادها را روانه این گروه از وزرا می‌کند تا شاید با زمینه‌چینی حذف آنان، دولت را در وضعیت حساس و بغرنج کنونی، از مزیت بهره‌مندی از تجربه‌های انباشته، محروم کنند و سپس روحانی را به دلیل ناکارآمدی وزرای کم‌تجربه جایگزین حذف شده‌ها، مورد انتقاد قرار دهند.
5- انتقادها از وزرای پیشنهادی روحانی و فراتر از آن نقد عملکرد آینده دولت امید، در دو قالب نقد «تخریبی» و «سازنده» خواهد بود. باید امیدوار بود رییس‌جمهور به عهد خود در مراسم تنفیذ پایبند باشد؛ آنجا که تاکید کرد: «از استبداد رای، عجله در تصمیم‌گیری و تقدم منافع شخصی بر منافع ملی و بستن دهان رقیبان به خداوند پناه می‌برم. از خداوند متعال می‌خواهم که فراموش نکنم آنچه را که بر پیشینیان رفته است.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.