|

محله‌اي كه در نام قيصر مانده

يكي از تكه‌هاي داستان‌هاي مشروطه در محله امامزاده‌یحیی کامل می‌شود. قزاق‌ها به دستور عین‌الدوله به‌دنبال شیخ‌محمد واعظ به این محله می‌رسند و در مدرسه معمارباشی او را می‌یابند و با شکل توهین‌آمیزی قصد دارند او و ادیب الواعظین را دستگیر کنند که مردم می‌ریزند. در این بین یک طلبه جوان به نام سیدعبدالحمید در مقابل قزاق‌ها می‌ایستد و اعتراض می‌کند و سهمش باروت‌های آتشین تپانچه احمدخان فرمانده این گروه می‌شود. پیکر نیمه‌جان سیدعبدالحمید را به ایوان‌شرقی مدرسه می‌برند و او با دهان روزه در همان‌جا تمام می‌کند. آفتاب حالا بالای سر محله امامزاده‌یحیی رسیده است، مثل همان روزی که سیدعبدالحمید در مقابل مدرسه معمارباشی کشته شد. وقتی زن باشی، در مدرسه علمیه مردانه به رویت بسته است. درست در مقابل در مدرسه معمارباشی یک میوه‌فروشی قرار دارد. اینجا، همان جایی است که گروه قزاق به صف مشروطه‌خواهان می‌رسند. اما مرد میوه‌فروش که حوصله ندارد، اسم سیدعبدالحمید را نشنیده است. سال‌هاست که امامزاده‌یحیی را به نام مهم‌ترین شهید مشروطه نمی‌شناسند. اصلا از اول هم به اسم این طلبه جوان نمی‌شناختند. عبدالحمید که هیچ، ساکنان این محله حتی جای دست‌های مدرس ساختمان‌های تازه‌ای ساختند و خانه‌اش را به فراموشی سپردند. حالا روشن‌ترین خاطره محله امامزاده‌یحیی حمام نواب است که 45سال پیش پسر جوان هم‌محلی‌شان تیغ را به‌دست قیصر سپرد تا کار منصور آب‌منگل را در یکی از نمره‌هایش تمام کند؛ شاهکاری که نه‌تنها مسعود کیمیایی که محله کودکی‌اش را در خود حبس کرد. اما داستان سیدعبدالحمید اینجا تمام نمی‌شد. نشانی بعدی هم در باقی داستان عبدالحمید جریان پیدا می‌کند، آنجایی که ساعتی پیش از این در میانه بازار پیدایش کردم؛ مسجد جامع. همان جایی که پیکر سیدعبدالحمید را در خود دفن کرده است. مسجدجامع درست در مرکز بازار قرار دارد؛ در میان بوی چرم‌تازه؛ مسجدی که بوی کهنگی از دیوارهای چندصدساله دلگیر است. اما در این مسجد هم کسی سیدعبدالحمید را نمی‌شناسد. اصلا کسی نمی‌داند که نخستین شهید مشروطه همین‌جا زیر یکی از این کاشی‌ها به خواب ابدی رفته است.
يكي از تكه‌هاي داستان‌هاي مشروطه در محله امامزاده‌یحیی کامل می‌شود. قزاق‌ها به دستور عین‌الدوله به‌دنبال شیخ‌محمد واعظ به این محله می‌رسند و در مدرسه معمارباشی او را می‌یابند و با شکل توهین‌آمیزی قصد دارند او و ادیب الواعظین را دستگیر کنند که مردم می‌ریزند. در این بین یک طلبه جوان به نام سیدعبدالحمید در مقابل قزاق‌ها می‌ایستد و اعتراض می‌کند و سهمش باروت‌های آتشین تپانچه احمدخان فرمانده این گروه می‌شود. پیکر نیمه‌جان سیدعبدالحمید را به ایوان‌شرقی مدرسه می‌برند و او با دهان روزه در همان‌جا تمام می‌کند. آفتاب حالا بالای سر محله امامزاده‌یحیی رسیده است، مثل همان روزی که سیدعبدالحمید در مقابل مدرسه معمارباشی کشته شد. وقتی زن باشی، در مدرسه علمیه مردانه به رویت بسته است. درست در مقابل در مدرسه معمارباشی یک میوه‌فروشی قرار دارد. اینجا، همان جایی است که گروه قزاق به صف مشروطه‌خواهان می‌رسند. اما مرد میوه‌فروش که حوصله ندارد، اسم سیدعبدالحمید را نشنیده است. سال‌هاست که امامزاده‌یحیی را به نام مهم‌ترین شهید مشروطه نمی‌شناسند. اصلا از اول هم به اسم این طلبه جوان نمی‌شناختند. عبدالحمید که هیچ، ساکنان این محله حتی جای دست‌های مدرس ساختمان‌های تازه‌ای ساختند و خانه‌اش را به فراموشی سپردند. حالا روشن‌ترین خاطره محله امامزاده‌یحیی حمام نواب است که 45سال پیش پسر جوان هم‌محلی‌شان تیغ را به‌دست قیصر سپرد تا کار منصور آب‌منگل را در یکی از نمره‌هایش تمام کند؛ شاهکاری که نه‌تنها مسعود کیمیایی که محله کودکی‌اش را در خود حبس کرد. اما داستان سیدعبدالحمید اینجا تمام نمی‌شد. نشانی بعدی هم در باقی داستان عبدالحمید جریان پیدا می‌کند، آنجایی که ساعتی پیش از این در میانه بازار پیدایش کردم؛ مسجد جامع. همان جایی که پیکر سیدعبدالحمید را در خود دفن کرده است. مسجدجامع درست در مرکز بازار قرار دارد؛ در میان بوی چرم‌تازه؛ مسجدی که بوی کهنگی از دیوارهای چندصدساله دلگیر است. اما در این مسجد هم کسی سیدعبدالحمید را نمی‌شناسد. اصلا کسی نمی‌داند که نخستین شهید مشروطه همین‌جا زیر یکی از این کاشی‌ها به خواب ابدی رفته است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.