برای «احمدرضا احمدی» که همین یک نسخه است
هم با برق کار میکند هم با باتری
پوریا سوری
نگر تا این شب خونین سحر کرد
چه خنجرها که از دلها گذر کرد
سایه
آدمهایی که حتی چند دقیقهای سروکارشان به «تو» افتاده، حتما حرف من را خوب میفهمند. «تو» با وجود همه شکنندگیات یکجورهایی مقاومتر از خیلیهایی. تو کسی هستی که وقتی بیماری طاقتت را طاق میکند و همه بالبال میزنند که چه کنیم، با آن نگاه نافذ رو میکنی به آدم و مزهای میپرانی که قند توی دل آدم آب میشود که خدایا «احمدرضا احمدی» را از ما نگیر.
حالا که این یادداشت را مینویسم شنبه 12مرداد است، گویا دوره «احمدینژاد» تمام شده. اما راستش را بخواهی امروز که بحث داغ همه شبکههای مجازی و سلام و علیک آدمها همین رفتن احمدینژاد از دولت است، مهمترین دغدغه من عمل قلبی است که تو یکشنبه قرار است انجام دهی و توی قلبت باتری بگذارند. خب نه اینکه تغییر در کشور برایم اهمیت نداشته باشد نه! اما مساله اصلی اینجا برای من به راست و دروغِ «نژاد» آدمها بر میگردد و تفاوت «احمدینژاد» با «احمدی».
بگذار سرراست بگویم هرچه باشد هشتسال حکمرانی احمدینژاد برای من و امثال من دوره خوبی نبود و به قولی گذشت اما... دوره «کاش زودتر تمام شود» بود. اما قصه تو فرق میکند احمدرضا! زندگی ما شاعرجماعت با شعر تو گره خورده است. همان روزهایی که ذکرش رفت با صدا و شعر و البته مزهپرانیهای تو بهسر شد. با صدای گرم و دلنشینت که هرچه را دکلمه کردهای ماندگار شده و البته شعرِ بیمانندت که بیهیچ پوششی میگوید:
شهری گفت: آری
کبوتری خسته به کنار برج کهنه شهر رسید و گفت: نه.
و البته نگاه طنزت به زندگی که میدانم هرچقدر بر تو سختتر گرفته تو رندانهتر و تیزتر آن را نواختهای و به قولی دستش انداختهای. باور کن همه این چند روز را که در بیمارستانی و از طریق «ماهور» برایم پیغام میفرستی منتظر یکی دیگر از خلاقیتهای منحصربهفردت بودم که این بیماری و زندگی را دست بیندازی. خب تو هم که رفیق مسعود کیمیایی هستی و رفاقت سرت میشود و انتظار من را بیپاسخ نگذاشتی. دیروز که ماهور تعریف کرد که درباره گذاشتن باتری در قلبت چه گفتهای، باز هم به حضورذهن و طنازیات غبطه خوردم. گفته بودی: من تنها شاعری هستم که هم با برق کار میکنم هم با باتری!
و حالا که این یادداشت را میخوانی، خدا را شکر باتری را در قلبت کار گذاشتهاند و هم با برق کار میکنی هم با باتری. و البته امروز دیگر دولت احمدینژاد هم تمام شده است. و دست آخر اینکه باز هم اصالت با خود توست که احمدی خالی هستی و نه پیشوندی داری و نه پسوندی. به تو سلام میکنم، برایت آرزوی بهترین شعرها و دلنشینترین لبخندها و عمری همراه با سلامتی دارم. خدا حافظت احمدرضا احمدی.
نگر تا این شب خونین سحر کرد
چه خنجرها که از دلها گذر کرد
سایه
آدمهایی که حتی چند دقیقهای سروکارشان به «تو» افتاده، حتما حرف من را خوب میفهمند. «تو» با وجود همه شکنندگیات یکجورهایی مقاومتر از خیلیهایی. تو کسی هستی که وقتی بیماری طاقتت را طاق میکند و همه بالبال میزنند که چه کنیم، با آن نگاه نافذ رو میکنی به آدم و مزهای میپرانی که قند توی دل آدم آب میشود که خدایا «احمدرضا احمدی» را از ما نگیر.
حالا که این یادداشت را مینویسم شنبه 12مرداد است، گویا دوره «احمدینژاد» تمام شده. اما راستش را بخواهی امروز که بحث داغ همه شبکههای مجازی و سلام و علیک آدمها همین رفتن احمدینژاد از دولت است، مهمترین دغدغه من عمل قلبی است که تو یکشنبه قرار است انجام دهی و توی قلبت باتری بگذارند. خب نه اینکه تغییر در کشور برایم اهمیت نداشته باشد نه! اما مساله اصلی اینجا برای من به راست و دروغِ «نژاد» آدمها بر میگردد و تفاوت «احمدینژاد» با «احمدی».
بگذار سرراست بگویم هرچه باشد هشتسال حکمرانی احمدینژاد برای من و امثال من دوره خوبی نبود و به قولی گذشت اما... دوره «کاش زودتر تمام شود» بود. اما قصه تو فرق میکند احمدرضا! زندگی ما شاعرجماعت با شعر تو گره خورده است. همان روزهایی که ذکرش رفت با صدا و شعر و البته مزهپرانیهای تو بهسر شد. با صدای گرم و دلنشینت که هرچه را دکلمه کردهای ماندگار شده و البته شعرِ بیمانندت که بیهیچ پوششی میگوید:
شهری گفت: آری
کبوتری خسته به کنار برج کهنه شهر رسید و گفت: نه.
و البته نگاه طنزت به زندگی که میدانم هرچقدر بر تو سختتر گرفته تو رندانهتر و تیزتر آن را نواختهای و به قولی دستش انداختهای. باور کن همه این چند روز را که در بیمارستانی و از طریق «ماهور» برایم پیغام میفرستی منتظر یکی دیگر از خلاقیتهای منحصربهفردت بودم که این بیماری و زندگی را دست بیندازی. خب تو هم که رفیق مسعود کیمیایی هستی و رفاقت سرت میشود و انتظار من را بیپاسخ نگذاشتی. دیروز که ماهور تعریف کرد که درباره گذاشتن باتری در قلبت چه گفتهای، باز هم به حضورذهن و طنازیات غبطه خوردم. گفته بودی: من تنها شاعری هستم که هم با برق کار میکنم هم با باتری!
و حالا که این یادداشت را میخوانی، خدا را شکر باتری را در قلبت کار گذاشتهاند و هم با برق کار میکنی هم با باتری. و البته امروز دیگر دولت احمدینژاد هم تمام شده است. و دست آخر اینکه باز هم اصالت با خود توست که احمدی خالی هستی و نه پیشوندی داری و نه پسوندی. به تو سلام میکنم، برایت آرزوی بهترین شعرها و دلنشینترین لبخندها و عمری همراه با سلامتی دارم. خدا حافظت احمدرضا احمدی.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.