|

استاد محمد، سکوت «جوانمرد» را شکست

معصومانه مُرد، مثل «بیژن»

شرق: «نام عمل هرگز محروم نماند برای محمود، هرجا که حس کرد، نترسید. پروای واپس نداشت و حرفش را یا نوشت یا گفت یا نمایش داد. چنین انجام را باید به اخلاص آرزوکردن. مردن، خواب‌رفتن یحتمل هم خواب‌دیدن.» این بخشی از سکوت شکسته‌شده عباس جوانمرد هنرمند پیشکسوت ایران و یکی از بنیانگذاران تئاتر ملی است که سال‌ها سکوت کرده است. همان کسی که اصرارش باعث شد تا با وجود مخالفت «بیژن مفید»، «آسیدکاظم» به صحنه برود. عباس جوانمرد یکی از آخرین‌های نسل آن جوانان مشتاقی که به خیابان رشت خانه «شاهین سرکیسیان» می‌رفتند تا تئاتر مشق کنند. تئاتری که اجرا نشد اما از آن جمع گروه تئاتر ملی و گروه‌های دیگر شکل گرفت. جمشید لایق، فهیمه راستکار، بیژن مفید، جمیله شیخی، عباس جوانمرد و علی نصیریان. از آن گروه تنها جوانمرد مانده و علی نصیریان که هر دو درباره آن روزها سکوت کرده‌اند. اما سکوت عباس جوانمرد سکوت سخت‌تری است. او سال‌هاست که با هیچکس سخن نگفته و با تئاتر قهر کرده است. اما هفتمین روز از درگذشت استاد محمد سکوت او را شکست. او در پیامی صوتی که در مراسم هفتمین شب درگذشت محمود استاد محمد در تئاتر شهر برگزار شد از محمود استاد محمد و استادش بیژن مفید گفت: «محمود مُرد و به گمان من هم این است که معصومانه مُرد و به صدای آن ارغوانی‌پوش پاسخ مثبت داد، درست مثل مرشد و مرادش بیژن مفید. محمود از خیلی جهات تحت‌تاثیر بیژن بود، از او خیلی تاثیر پذیرفته بود درست مثل مرگش. آنها وقتی از دور و بر خود خسته می‌شدند، از نابکاری‌ها به ستوه می‌آمدند، کارشان این بود که از جمع جدا می‌شدند و به تنهایی خودشان می‌رسیدند، منتها یک توفیر با هم داشتند؛ بیژن وقتی به تنهایی خودش می‌خزید، خیلی آرام و بی‌صدا اما محمود برعکس او بود، خیلی ناآرام، شتاب‌زده و بسیار پرتکاپوی بسیار بیرونی. به همین دلیل است که گاهی شما می‌بینید محمود ناگهان سر از بوشهر و بندر گناوه و سواحل خلیج‌فارس درمی‌آورد.»او در این پیام گفت: «محمود! دوری از ما شاد و سربلند باشی. بگذار چیزی هم به تو بگویم؛ من و تو راهی به بهشت هم گمان نمی‌کنم داشته باشیم. آماده کن خودت را به دوزخ. من هم خواهم آمد آنجا. سعی کن با دوزخی‌ها یک گروه تئاتر درست کنی، من مطمئنم آنجا هم موفق می‌شوی. شاد و سربلند باشی عزیز»اما در این مراسم این تنها جوانمرد نبود که از استادمحمد گفت. «مانا استادمحمد» از روزهای بدون او گفت. «افشین هاشمی» قطعه‌ای نمایشی که «محمد رحمانیان» از کانادا برای استاد محمد نوشته بود را بازی کرد. «رضا بابک» متنی را خواند و «حافظ موسوی» از رفیق قدیمی‌اش گفت. «اصغر دشتی» دلنوشته‌ای از استاد و رفیق قدیمی‌اش خواند.
شرق: «نام عمل هرگز محروم نماند برای محمود، هرجا که حس کرد، نترسید. پروای واپس نداشت و حرفش را یا نوشت یا گفت یا نمایش داد. چنین انجام را باید به اخلاص آرزوکردن. مردن، خواب‌رفتن یحتمل هم خواب‌دیدن.» این بخشی از سکوت شکسته‌شده عباس جوانمرد هنرمند پیشکسوت ایران و یکی از بنیانگذاران تئاتر ملی است که سال‌ها سکوت کرده است. همان کسی که اصرارش باعث شد تا با وجود مخالفت «بیژن مفید»، «آسیدکاظم» به صحنه برود. عباس جوانمرد یکی از آخرین‌های نسل آن جوانان مشتاقی که به خیابان رشت خانه «شاهین سرکیسیان» می‌رفتند تا تئاتر مشق کنند. تئاتری که اجرا نشد اما از آن جمع گروه تئاتر ملی و گروه‌های دیگر شکل گرفت. جمشید لایق، فهیمه راستکار، بیژن مفید، جمیله شیخی، عباس جوانمرد و علی نصیریان. از آن گروه تنها جوانمرد مانده و علی نصیریان که هر دو درباره آن روزها سکوت کرده‌اند. اما سکوت عباس جوانمرد سکوت سخت‌تری است. او سال‌هاست که با هیچکس سخن نگفته و با تئاتر قهر کرده است. اما هفتمین روز از درگذشت استاد محمد سکوت او را شکست. او در پیامی صوتی که در مراسم هفتمین شب درگذشت محمود استاد محمد در تئاتر شهر برگزار شد از محمود استاد محمد و استادش بیژن مفید گفت: «محمود مُرد و به گمان من هم این است که معصومانه مُرد و به صدای آن ارغوانی‌پوش پاسخ مثبت داد، درست مثل مرشد و مرادش بیژن مفید. محمود از خیلی جهات تحت‌تاثیر بیژن بود، از او خیلی تاثیر پذیرفته بود درست مثل مرگش. آنها وقتی از دور و بر خود خسته می‌شدند، از نابکاری‌ها به ستوه می‌آمدند، کارشان این بود که از جمع جدا می‌شدند و به تنهایی خودشان می‌رسیدند، منتها یک توفیر با هم داشتند؛ بیژن وقتی به تنهایی خودش می‌خزید، خیلی آرام و بی‌صدا اما محمود برعکس او بود، خیلی ناآرام، شتاب‌زده و بسیار پرتکاپوی بسیار بیرونی. به همین دلیل است که گاهی شما می‌بینید محمود ناگهان سر از بوشهر و بندر گناوه و سواحل خلیج‌فارس درمی‌آورد.»او در این پیام گفت: «محمود! دوری از ما شاد و سربلند باشی. بگذار چیزی هم به تو بگویم؛ من و تو راهی به بهشت هم گمان نمی‌کنم داشته باشیم. آماده کن خودت را به دوزخ. من هم خواهم آمد آنجا. سعی کن با دوزخی‌ها یک گروه تئاتر درست کنی، من مطمئنم آنجا هم موفق می‌شوی. شاد و سربلند باشی عزیز»اما در این مراسم این تنها جوانمرد نبود که از استادمحمد گفت. «مانا استادمحمد» از روزهای بدون او گفت. «افشین هاشمی» قطعه‌ای نمایشی که «محمد رحمانیان» از کانادا برای استاد محمد نوشته بود را بازی کرد. «رضا بابک» متنی را خواند و «حافظ موسوی» از رفیق قدیمی‌اش گفت. «اصغر دشتی» دلنوشته‌ای از استاد و رفیق قدیمی‌اش خواند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.