|

غوغای ستارگان

نسل تکرار نشدنی

کامبیز روشن روان

«همایون خرم» از نسلی می‎آمد که در زمینه کاری خود خوب تربیت شده بود. او با داشتن اساتید خوب و خلاقیتی که به‌کار می‌برد توانست استعداد خود را پرورش دهد تا بتواند ملودی‌های زیبایی بسازد. در نهایت هم موسیقی‌دانی شد که هر آنچه ساخت، در خاطره هنری مردم ماند، فراموش نشد و با داشتن آثاری جاودان یک آهنگساز درخشان باقی ماند. آثاری که خرم ساخت به‌طور فوق‌العاده‌ای با مردم ارتباط برقرار کرد و بیشتر آنها خاطره خوبی از این آهنگ‌ها دارند. نه تنها خرم بلکه وقتی هنرمندی از نسل او را از دست می‌دهیم، به معنای از دست دادن یک هنرمند یا موسیقی‌دان نیست بلکه ما یک معلم اخلاق را از دست داده‌ایم که راهگشای نسل بعد از خود بوده است. این نسل بسیاری از آموزه‌های نسل قبلی را همراه خود داشت که با درگذشت هریک از آنها این آموزه‌ها نیز از بین می‎رود. البته خیلی از آنها شاگردانی پرورش داده‌اند که احتمالا سعی می‌کنند آموزه‌های استادان خود را حفظ کنند اما فکر نمی‌کنم تا 20 یا 30سال آینده افرادی مانند خرم یا هم‌نسلان او در موسیقی ما به وجود بیایند. در واقع این روزها کمی دور از انتظار است که فکر کنیم افرادی مانند خرم بار دیگر وارد موسیقی ما می‌شوند چون آن نسل تحت یک نظم و سیستم ویژه تربیت شدند که متاسفانه الان این شرایط بر موسیقی ما حاکم نیست. موسیقی امروز ما به سمت هرز می‎رود و دیگر آن نسل تکرار نمی‎شود. برای همین از دست دادن افرادی مانند خرم یک ضایعه به شمار می‌رود. در نسلی که خرم پرورش یافت، آهنگساز، شاعر و خواننده با یکدیگر رابطه نزدیکی داشتند و هر سه مانند روح در یک بدن محسوب می‌شدند. آنها آنچنان با هم یکدست بودند که تفکیک شعر، آهنگ و خوانندگی از یکدیگر امکان‌پذیر نبود و شرایط باعث می‌شد، آهنگ‌ها ماندگار شود. به همین دلیل آهنگی مانند «توی ‌ای پری کجایی» از دل و روح آهنگساز بیرون آمد. الان آهنگساز، آهنگ خود را می‌سازد و بعد خواننده روی آن آهنگ می‌خواند که نتیجه‌اش این می‌شود که قسمت زیر و بم آهنگ مشکل پیدا می‌کند.

«همایون خرم» از نسلی می‎آمد که در زمینه کاری خود خوب تربیت شده بود. او با داشتن اساتید خوب و خلاقیتی که به‌کار می‌برد توانست استعداد خود را پرورش دهد تا بتواند ملودی‌های زیبایی بسازد. در نهایت هم موسیقی‌دانی شد که هر آنچه ساخت، در خاطره هنری مردم ماند، فراموش نشد و با داشتن آثاری جاودان یک آهنگساز درخشان باقی ماند. آثاری که خرم ساخت به‌طور فوق‌العاده‌ای با مردم ارتباط برقرار کرد و بیشتر آنها خاطره خوبی از این آهنگ‌ها دارند. نه تنها خرم بلکه وقتی هنرمندی از نسل او را از دست می‌دهیم، به معنای از دست دادن یک هنرمند یا موسیقی‌دان نیست بلکه ما یک معلم اخلاق را از دست داده‌ایم که راهگشای نسل بعد از خود بوده است. این نسل بسیاری از آموزه‌های نسل قبلی را همراه خود داشت که با درگذشت هریک از آنها این آموزه‌ها نیز از بین می‎رود. البته خیلی از آنها شاگردانی پرورش داده‌اند که احتمالا سعی می‌کنند آموزه‌های استادان خود را حفظ کنند اما فکر نمی‌کنم تا 20 یا 30سال آینده افرادی مانند خرم یا هم‌نسلان او در موسیقی ما به وجود بیایند. در واقع این روزها کمی دور از انتظار است که فکر کنیم افرادی مانند خرم بار دیگر وارد موسیقی ما می‌شوند چون آن نسل تحت یک نظم و سیستم ویژه تربیت شدند که متاسفانه الان این شرایط بر موسیقی ما حاکم نیست. موسیقی امروز ما به سمت هرز می‎رود و دیگر آن نسل تکرار نمی‎شود. برای همین از دست دادن افرادی مانند خرم یک ضایعه به شمار می‌رود. در نسلی که خرم پرورش یافت، آهنگساز، شاعر و خواننده با یکدیگر رابطه نزدیکی داشتند و هر سه مانند روح در یک بدن محسوب می‌شدند. آنها آنچنان با هم یکدست بودند که تفکیک شعر، آهنگ و خوانندگی از یکدیگر امکان‌پذیر نبود و شرایط باعث می‌شد، آهنگ‌ها ماندگار شود. به همین دلیل آهنگی مانند «توی ‌ای پری کجایی» از دل و روح آهنگساز بیرون آمد. الان آهنگساز، آهنگ خود را می‌سازد و بعد خواننده روی آن آهنگ می‌خواند که نتیجه‌اش این می‌شود که قسمت زیر و بم آهنگ مشکل پیدا می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.