سرقت یادگارهای غلامحسين ساعدی
دستنوشتههای «گوهر مراد» مفقود شد
شرق : دستنوشتهها و یادگارهای «غلامحسین ساعدی» به سرقت رفته است. این خبری است که «علیاکبر ساعدی» برادر «گوهر مراد» در یادداشتی که در خبرگزاری «ایسنا» منتشر شده؛ اعلام كرده است. غلامحسین ساعدی اگر در سال 64 خورشیدی در غربت پاریس برای همیشه ساکن «پرلاشز» نشده بود؛ هنوز میتوانست یکی از سرمایههای تئاتر ایران باشد. هرچند آنچه او از خود به جای گذاشته بخشی از تاریخ و سرمایه تئاتر و سینمای ایران است. در طول کار حرفهایاش تنها یک «چوب بهدستان ورزیل» و اقتباس مهرجویی از آن یعنی «گاو» برای ماندگاری او کافی است. حالا بخشی از این یادگارها به سرقت رفته است. علیاکبر ساعدی در یادداشت خود درباره چگونگی این اتفاق گفته: «دوسال پیش شخصی در تماس تلفنی با من، خود را محقق و نویسندهای معرفی کرد که به قصد پژوهش درباره زندگی و آثار غلامحسین ساعدی خواستار ملاقات و ضبط صحبتهایم درباره برادرم است. با پرسوجوهای پیش از ملاقات نخست، مشخص شد با محافل ادبی ناآشنا نیست و با عدهای دیگر از اهل ادب و هنر نیز ملاقاتهایی داشته. طی بیش از یکسال با رفتوآمدهای او و ملاقاتهای فراوان در کتابخانه منزل شخصیام اعتماد من
را جلب کرد و تعدادی از دستنوشتهها، عکسها، نامههای شخصی و برخی از کتابها و مجلههای نایاب غلامحسین را به او نشان دادم؛ اسنادی که همگی پس از پایان دیدار، به کشوها و کمدهای نگهداری آثار ساعدی برگردانده میشدند. چندروز پس از آخرین ملاقات اين جوان متوجه شدم تعداد زیادی از دستنوشتههای چاپشده و چاپنشده، تمامی عکسهای گنجینه ساعدی شامل عکسهای خصوصی، تئاتر، فیلمها و عکسهای حاشیه خلیجفارس، تعدادی از کتابهای نایاب و مجلدات الفبای چاپ پاریس و دردناکتر از همه دوجلد یادنامهای که شامل یادداشتهای اهل فرهنگ و هنر در مراسم ختم و هفتادمین سالگرد تولد غلامحسین بود، به سرقت رفتهاند.»
شرق : دستنوشتهها و یادگارهای «غلامحسین ساعدی» به سرقت رفته است. این خبری است که «علیاکبر ساعدی» برادر «گوهر مراد» در یادداشتی که در خبرگزاری «ایسنا» منتشر شده؛ اعلام كرده است. غلامحسین ساعدی اگر در سال 64 خورشیدی در غربت پاریس برای همیشه ساکن «پرلاشز» نشده بود؛ هنوز میتوانست یکی از سرمایههای تئاتر ایران باشد. هرچند آنچه او از خود به جای گذاشته بخشی از تاریخ و سرمایه تئاتر و سینمای ایران است. در طول کار حرفهایاش تنها یک «چوب بهدستان ورزیل» و اقتباس مهرجویی از آن یعنی «گاو» برای ماندگاری او کافی است. حالا بخشی از این یادگارها به سرقت رفته است. علیاکبر ساعدی در یادداشت خود درباره چگونگی این اتفاق گفته: «دوسال پیش شخصی در تماس تلفنی با من، خود را محقق و نویسندهای معرفی کرد که به قصد پژوهش درباره زندگی و آثار غلامحسین ساعدی خواستار ملاقات و ضبط صحبتهایم درباره برادرم است. با پرسوجوهای پیش از ملاقات نخست، مشخص شد با محافل ادبی ناآشنا نیست و با عدهای دیگر از اهل ادب و هنر نیز ملاقاتهایی داشته. طی بیش از یکسال با رفتوآمدهای او و ملاقاتهای فراوان در کتابخانه منزل شخصیام اعتماد من
را جلب کرد و تعدادی از دستنوشتهها، عکسها، نامههای شخصی و برخی از کتابها و مجلههای نایاب غلامحسین را به او نشان دادم؛ اسنادی که همگی پس از پایان دیدار، به کشوها و کمدهای نگهداری آثار ساعدی برگردانده میشدند. چندروز پس از آخرین ملاقات اين جوان متوجه شدم تعداد زیادی از دستنوشتههای چاپشده و چاپنشده، تمامی عکسهای گنجینه ساعدی شامل عکسهای خصوصی، تئاتر، فیلمها و عکسهای حاشیه خلیجفارس، تعدادی از کتابهای نایاب و مجلدات الفبای چاپ پاریس و دردناکتر از همه دوجلد یادنامهای که شامل یادداشتهای اهل فرهنگ و هنر در مراسم ختم و هفتادمین سالگرد تولد غلامحسین بود، به سرقت رفتهاند.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.