|

دادن بلیت نشانه شخصیت است؟

محمد چرمشیر

این‌ها توشون چیه؟ بزرگن، نه؟ خیلی بزرگن. فکر کنین مثلن این‌تو پُراز کفش باشه. چقده کفش می‌شه این‌تو باشه؟ 10هزارتا؟ خیلیه‌ها. جالب‌ش اینه‌که فاصله ما با این‌ 10‌هزارتا کفش، یه‌ورق آهنه و یه قفل. می‌شه مثه آب‌خوردن این قفل رو باز کرد، یا این آهن رو سوراخ کرد و رسید به اون کفش‌ها. اما ما این‌کارو نمی‌کنیم. همین‌جا وامی‌سیم تا یه عالمه کار پُشت همدیگه انجام بشه تا آخرش این کفش‌ها بِرَن تویه کفش‌فروشی و ما بریم بخریمشون. واقعن چرا ما همین‌حالا کار آسون‌تره‌رو انجام نمی‌دیم؟ می‌ترسیم هرج‌ومرج بشه؟ سنگ‌رو‌سنگ بند نشه؟ اینجا بشه جنگل، ماهم بشیم یه مشت حیوون؟ یعنی واقعن اگه این‌کفش‌ها بچرخن‌و بچرخن‌وبچرخن و بِرَن تو ویترین یه کفش‌فروشی ما دیگه حیوون نیستیم و آدمیزاد شدیم؟ مادر من هروقت شیرینی می‌خره، می‌بره و می‌چیندشون تو ظرف. بعد می‌آد و به ما تعارفشون می‌کنه. هیچ‌وقت نمی‌ذاره ما از توی جعبه، شیرینی برداریم. می‌گه مگه ما حیوون‌ایم که از توی جعبه، شیرینی بخوریم. من با قانون و این‌چیزا مخالفتی ندارم. از هرج‌ومرج خوشم نمی‌آد. فقط می‌گم چی‌میشه که دست کردن توی جعبه شیرینی آدم رو حیوون می‌کنه و دست کردن توی بشقاب، آدمیزاد؟ یه وقتی روی درهای اتوبوس‌ها نوشته بودن «دادن بلیت نشانه شخصیت است». من همیشه بلیت‌ام رو می‌دادم، چون فکر می‌کردم این قانونه. چون فکر می‌کردم با همین پول من و امثاله منه که راننده اتوبوس می‌تونه زندگی کنه. من می‌گم اگه این فکر من درست بوده، پس چرا همین‌رو روی در اتوبوس ننوشته بودن؟ فکر می‌کنم اگه می‌نوشتن من اینجوری آدم بهتری می‌شدم، آدم منطقی‌تری. فکر می‌کنم اگه مادرم از زیبایی شیرینی‌های توی بشقاب باهام حرف می‌زد اِنقده حرص خوردن شیرینی از توی جعبه‌اش اذیت‌ام نمی‌کرد. یه چیزی می‌گم شاید باور نکنین، الآن می‌میرم واسه شیکوندن این قفل. می‌دونم شب، خواب باز‌کردن یه عالمه قفل‌رو می‌بینم.
*قسمتی از نمایشنامه «کابوس‌های خنده‌دار برای شب و چندتایی هم برای روز» که از 12 مرداد در سالن «استاد سمندریان» ایرانشهر به روی صحنه خواهد رفت.
این‌ها توشون چیه؟ بزرگن، نه؟ خیلی بزرگن. فکر کنین مثلن این‌تو پُراز کفش باشه. چقده کفش می‌شه این‌تو باشه؟ 10هزارتا؟ خیلیه‌ها. جالب‌ش اینه‌که فاصله ما با این‌ 10‌هزارتا کفش، یه‌ورق آهنه و یه قفل. می‌شه مثه آب‌خوردن این قفل رو باز کرد، یا این آهن رو سوراخ کرد و رسید به اون کفش‌ها. اما ما این‌کارو نمی‌کنیم. همین‌جا وامی‌سیم تا یه عالمه کار پُشت همدیگه انجام بشه تا آخرش این کفش‌ها بِرَن تویه کفش‌فروشی و ما بریم بخریمشون. واقعن چرا ما همین‌حالا کار آسون‌تره‌رو انجام نمی‌دیم؟ می‌ترسیم هرج‌ومرج بشه؟ سنگ‌رو‌سنگ بند نشه؟ اینجا بشه جنگل، ماهم بشیم یه مشت حیوون؟ یعنی واقعن اگه این‌کفش‌ها بچرخن‌و بچرخن‌وبچرخن و بِرَن تو ویترین یه کفش‌فروشی ما دیگه حیوون نیستیم و آدمیزاد شدیم؟ مادر من هروقت شیرینی می‌خره، می‌بره و می‌چیندشون تو ظرف. بعد می‌آد و به ما تعارفشون می‌کنه. هیچ‌وقت نمی‌ذاره ما از توی جعبه، شیرینی برداریم. می‌گه مگه ما حیوون‌ایم که از توی جعبه، شیرینی بخوریم. من با قانون و این‌چیزا مخالفتی ندارم. از هرج‌ومرج خوشم نمی‌آد. فقط می‌گم چی‌میشه که دست کردن توی جعبه شیرینی آدم رو حیوون می‌کنه و دست کردن توی بشقاب، آدمیزاد؟ یه وقتی روی درهای اتوبوس‌ها نوشته بودن «دادن بلیت نشانه شخصیت است». من همیشه بلیت‌ام رو می‌دادم، چون فکر می‌کردم این قانونه. چون فکر می‌کردم با همین پول من و امثاله منه که راننده اتوبوس می‌تونه زندگی کنه. من می‌گم اگه این فکر من درست بوده، پس چرا همین‌رو روی در اتوبوس ننوشته بودن؟ فکر می‌کنم اگه می‌نوشتن من اینجوری آدم بهتری می‌شدم، آدم منطقی‌تری. فکر می‌کنم اگه مادرم از زیبایی شیرینی‌های توی بشقاب باهام حرف می‌زد اِنقده حرص خوردن شیرینی از توی جعبه‌اش اذیت‌ام نمی‌کرد. یه چیزی می‌گم شاید باور نکنین، الآن می‌میرم واسه شیکوندن این قفل. می‌دونم شب، خواب باز‌کردن یه عالمه قفل‌رو می‌بینم.
*قسمتی از نمایشنامه «کابوس‌های خنده‌دار برای شب و چندتایی هم برای روز» که از 12 مرداد در سالن «استاد سمندریان» ایرانشهر به روی صحنه خواهد رفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.