درسهایی از تجارب جهانی برای اکران ایرانی
امیرحسین علمالهدی
در یادداشت قبل متذکر شدم سینمای ایران بیش از اینکه بخواهد رعایت عدالت را در اکران همه فیلمهای تولیدی داشته باشد، باید سیاست اصلی خود را بر افزایش مخاطب و بهرهوری بالای سینماها متمرکز کند و بگذارد حوزه عرضه و تقاضا همانند همه کشورهای صاحب سینما کارکرد خود را داشته باشد و دولت و صنوف با نظارت هوشمندانه خود بتوانند این بازار را از انحصارگرایی دور کنند و شرایط رقابت را برای فعالان حوزه توزیع و نمایش مهیا کنند.
در آییننامه امسال با توجه به ضرورت استفاده از کارکردهای سینمای هنروتجربه و کمک این گروه سینمایی به کلیت سینمای ایران فارغ از توجه به ضرورت اکران این نوع فیلمهای هنری و تجربی، انتظار میرود شورای صنفی نمایش و این گروه سینمایی در راستای همافزایی فیمابین خود قدم بردارند و نسبت به اکران شناور فیلمهایی که میتوانند در این گروه سینمایی به اکران درآیند و درصورت استقبال مخاطبان تعداد بیشتری از ظرفیت اکران را در اختیار بگیرند تا سینمای ایران بتواند از ظرفیت موجود خود (تمامی ۴۰۰ سالن سینما به معنای مشارکت در فروش بالای فیلمها نیستند و تنها صد پرده سینما میتوانند ۸۰ درصد اقتصاد سینما را تأمین کنند و اکران فیلمهایی که با رویکرد هنری و تجربی قصد دارند در اکران عام به نمایش درآیند قطعا آسیب جدی به اقتصاد سینما خواهند زد و سینمای ایران برای جلوگیری از این آسیب باید امکان جذابیت نمایشی سینمای هنروتجربه را مهیا کند تا این نوع فیلمها هدفمندتر اكران شود و درصورت استقبال تعداد سالنهای سینماهای خود را افزایش دهد این اصل شناوربودن تعداد سینما در زمان مواجهه با مخاطب یک اصل پذیرفتهشده در صنعت سینماست) به بهترین نحو
بهرهبرداری کند. کاهش مخاطب حدود سهمیلیوننفری سال ۹۶ در سینمای ایران و افزایش نمایش فیلمهای کممخاطب در اکران عام (فیلمهای هنری و تجربی) نشاندهنده ضرورت توجه به این آسیب است. همانگونه که در یادداشت هفته قبل ذکر کردم، سینمای ایران قابلیت خدماتدهی به هفت فیلم را در این تعداد گروه ندارد. با توجه به عدم افزایش معنادار پردیسهای سینمایی جدید از منظر فروش و استقبال مخاطب هرگونه سیاست افزایش همزمان اکران فیلمها با ریسک بالایی همراه است. پردیس مگامال هنوز نتوانسته بهعنوان یک گلوگاه اقتصادی همانند پردیس کوروش خود را معرفی کند و همچنان برای ارزیابی فروش بالای جدول اکران برای پردیس باغ کتاب نیز زمان زود است. با توجه به محدودیت ظرفیت گلوگاههای پردیسهای سینمایی (آزادی، ملت، زندگی و فرهنگ) قطعا سه فیلم از هفت فیلم اکران نوروزی، هم در تهران و هم در شهرهای اصلی کشور با مشکل کمبود ظرفیت معنادار برای فروش مواجه خواهند شد و بهتر این بود که تعداد سرگروههای سینمایی (هرچند در یادداشت هفته گذشته عرض کردم کلا با گروهبندی در اکران سینمای ایران مخالفم) حداکثر با پنج گروه تعریف میشد تا فیلمها میتوانستند با ظرفیت
مناسب به نمایش درآیند.
در یادداشت قبل متذکر شدم سینمای ایران بیش از اینکه بخواهد رعایت عدالت را در اکران همه فیلمهای تولیدی داشته باشد، باید سیاست اصلی خود را بر افزایش مخاطب و بهرهوری بالای سینماها متمرکز کند و بگذارد حوزه عرضه و تقاضا همانند همه کشورهای صاحب سینما کارکرد خود را داشته باشد و دولت و صنوف با نظارت هوشمندانه خود بتوانند این بازار را از انحصارگرایی دور کنند و شرایط رقابت را برای فعالان حوزه توزیع و نمایش مهیا کنند.
در آییننامه امسال با توجه به ضرورت استفاده از کارکردهای سینمای هنروتجربه و کمک این گروه سینمایی به کلیت سینمای ایران فارغ از توجه به ضرورت اکران این نوع فیلمهای هنری و تجربی، انتظار میرود شورای صنفی نمایش و این گروه سینمایی در راستای همافزایی فیمابین خود قدم بردارند و نسبت به اکران شناور فیلمهایی که میتوانند در این گروه سینمایی به اکران درآیند و درصورت استقبال مخاطبان تعداد بیشتری از ظرفیت اکران را در اختیار بگیرند تا سینمای ایران بتواند از ظرفیت موجود خود (تمامی ۴۰۰ سالن سینما به معنای مشارکت در فروش بالای فیلمها نیستند و تنها صد پرده سینما میتوانند ۸۰ درصد اقتصاد سینما را تأمین کنند و اکران فیلمهایی که با رویکرد هنری و تجربی قصد دارند در اکران عام به نمایش درآیند قطعا آسیب جدی به اقتصاد سینما خواهند زد و سینمای ایران برای جلوگیری از این آسیب باید امکان جذابیت نمایشی سینمای هنروتجربه را مهیا کند تا این نوع فیلمها هدفمندتر اكران شود و درصورت استقبال تعداد سالنهای سینماهای خود را افزایش دهد این اصل شناوربودن تعداد سینما در زمان مواجهه با مخاطب یک اصل پذیرفتهشده در صنعت سینماست) به بهترین نحو
بهرهبرداری کند. کاهش مخاطب حدود سهمیلیوننفری سال ۹۶ در سینمای ایران و افزایش نمایش فیلمهای کممخاطب در اکران عام (فیلمهای هنری و تجربی) نشاندهنده ضرورت توجه به این آسیب است. همانگونه که در یادداشت هفته قبل ذکر کردم، سینمای ایران قابلیت خدماتدهی به هفت فیلم را در این تعداد گروه ندارد. با توجه به عدم افزایش معنادار پردیسهای سینمایی جدید از منظر فروش و استقبال مخاطب هرگونه سیاست افزایش همزمان اکران فیلمها با ریسک بالایی همراه است. پردیس مگامال هنوز نتوانسته بهعنوان یک گلوگاه اقتصادی همانند پردیس کوروش خود را معرفی کند و همچنان برای ارزیابی فروش بالای جدول اکران برای پردیس باغ کتاب نیز زمان زود است. با توجه به محدودیت ظرفیت گلوگاههای پردیسهای سینمایی (آزادی، ملت، زندگی و فرهنگ) قطعا سه فیلم از هفت فیلم اکران نوروزی، هم در تهران و هم در شهرهای اصلی کشور با مشکل کمبود ظرفیت معنادار برای فروش مواجه خواهند شد و بهتر این بود که تعداد سرگروههای سینمایی (هرچند در یادداشت هفته گذشته عرض کردم کلا با گروهبندی در اکران سینمای ایران مخالفم) حداکثر با پنج گروه تعریف میشد تا فیلمها میتوانستند با ظرفیت
مناسب به نمایش درآیند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.