دورریختن اضافهها
محمد چرمشیر
من خیلی نمیخوابم. اصلن اینجوری بگم که از خوابیدن خیلی خوشم نمیآد. این مال حالا نیست. از اول جوونیام هم همینطور بودم. کمخواب بودم اولش، بعد بیخواب شدم. میدونی به وضعیتی که بهش میگیم خواب، کُلَن، احساس خوبی ندارم. از اینکه باید براش یه لباس دیگهای، غیر از لباسهای معمول، بپوشیم تا طرز ولوشدناش و این ازخود بیخود شدناش بیزارم. من طبیعتن اینجوریم که دوست دارم هوشیار باشم، به خودم مسلط باشم. راستش بیشتر دوست دارم متوجه اطرافم باشم. واقعن صحبتم فضولی و اینچیزها نیست. مسالهام بههوش بودنه. بدَم میآد این مردها و زنهایی که تو ماشین میخوابن رو نگاه کنم. چیه این تکونتکون خوردن، کجشدن روی دیگرون، این آبدهنی که از گوشه لبهاشون راه میافته. دارم تو ماشینرو مثال میزنم تا منظورمرو بهتر بگم. فکرمیکنم خودِ خوابه که این خاصیت رو داره وگرنه جایی که آدم میخوابه زیاد مسالهای نیست. یعنی فرقی نمیکنه آدم توی ماشینیه اینجوری باشه یا توی تختخواب. از خوابدیدنهم بَدَم میآد، نه، میترسم. میدونی خواب چهجوریه دیگه؟ یه چیزایی توی سر آدم هست که همینجوری تو هشیاری از آدم دورن، اما توخواب یهو سر بلند
میکنن و به یاد آدم میآن. من خیلی دلم نمیخواد اینچیزها به خاطرم بیان. من نمیخوام چیزهای مُرده تو کلهام زنده بشن. راستش اگه دست خودم باشه الآن یه عالمه از این چیزهایی که تو سَرَم وُل میخورنرو میریزم دور. میخوام چیکار یادم باشه توی 10سالگیام یا 20سالگیام چه اتفاقی افتاده. این اسمش فراموشکردن نیست. دور ریختن اضافههاست. مثل دور انداختن یه لباس بهدرد نخور از توی چمدون. من دلم میخواد فقط به امروزم فکر کُنم.
*قسمتی از نمایشنامه «کابوسهای خندهدار برای شب و چندتایی هم برای روز» که از 12 مرداد در سالن «استاد سمندریان» ایرانشهر به روی صحنه خواهد رفت.
من خیلی نمیخوابم. اصلن اینجوری بگم که از خوابیدن خیلی خوشم نمیآد. این مال حالا نیست. از اول جوونیام هم همینطور بودم. کمخواب بودم اولش، بعد بیخواب شدم. میدونی به وضعیتی که بهش میگیم خواب، کُلَن، احساس خوبی ندارم. از اینکه باید براش یه لباس دیگهای، غیر از لباسهای معمول، بپوشیم تا طرز ولوشدناش و این ازخود بیخود شدناش بیزارم. من طبیعتن اینجوریم که دوست دارم هوشیار باشم، به خودم مسلط باشم. راستش بیشتر دوست دارم متوجه اطرافم باشم. واقعن صحبتم فضولی و اینچیزها نیست. مسالهام بههوش بودنه. بدَم میآد این مردها و زنهایی که تو ماشین میخوابن رو نگاه کنم. چیه این تکونتکون خوردن، کجشدن روی دیگرون، این آبدهنی که از گوشه لبهاشون راه میافته. دارم تو ماشینرو مثال میزنم تا منظورمرو بهتر بگم. فکرمیکنم خودِ خوابه که این خاصیت رو داره وگرنه جایی که آدم میخوابه زیاد مسالهای نیست. یعنی فرقی نمیکنه آدم توی ماشینیه اینجوری باشه یا توی تختخواب. از خوابدیدنهم بَدَم میآد، نه، میترسم. میدونی خواب چهجوریه دیگه؟ یه چیزایی توی سر آدم هست که همینجوری تو هشیاری از آدم دورن، اما توخواب یهو سر بلند
میکنن و به یاد آدم میآن. من خیلی دلم نمیخواد اینچیزها به خاطرم بیان. من نمیخوام چیزهای مُرده تو کلهام زنده بشن. راستش اگه دست خودم باشه الآن یه عالمه از این چیزهایی که تو سَرَم وُل میخورنرو میریزم دور. میخوام چیکار یادم باشه توی 10سالگیام یا 20سالگیام چه اتفاقی افتاده. این اسمش فراموشکردن نیست. دور ریختن اضافههاست. مثل دور انداختن یه لباس بهدرد نخور از توی چمدون. من دلم میخواد فقط به امروزم فکر کُنم.
*قسمتی از نمایشنامه «کابوسهای خندهدار برای شب و چندتایی هم برای روز» که از 12 مرداد در سالن «استاد سمندریان» ایرانشهر به روی صحنه خواهد رفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.