|

علی پاکدامن، ستاره شمشیربازی ایران در سال 96:

شیرین‌ترین لحظه‌ام، پیروزی بر قهرمان جهان بود

علی پاکدامن را بدون ‌تردید باید یکی از ورزشکاران موفق سال 96 نامید؛ شمشیرباز بانشاط و باانگیزه‌ای که با مدال‌آوری‌هایش در رویدادهای جهانی و آسیایی، ثابت کرد در آینده حرف‌های بیشتری برای گفتن دارد. عضو تیم‌ ملی شمشیربازی اسلحه سابر با بازی‌های خوبی که در یک سال گذشته از خود ارائه داد، توانست جایگاهش را در رده یازدهم دنیا تثبیت کند؛ جایگاهی که حتی روزی نمی‌توانست آن را در ذهن خود تصور کند. مهم‌ترین افتخار پاکدامن در مسابقات بین‌المللی امسال، کسب مدال برنز رقابت‌های جام‌ جهانی لهستان بود؛ مدالی که برای اولین‌بار طعمش را چشید. او علاوه بر کسب عنوان سومی جهان، یک مدال برنز انفرادی و یک نقره تیمی آسیا، یک ‌دومی تیمی جهان و یک نقره انفرادی در رقابت‌های دانشجویان جهان را نیز به ارمغان آورد. در ادامه گفت‌وگوی «شرق» را با این شمشیرباز تهرانی می‌خوانید.

‌به نظر می‌رسد سال 96، بهترین سال زندگی ورزشی شما بود.
بله؛ سال خیلی خوبی بود؛ هم پستی داشت و هم بلندی. بلندی‌هایش البته بیشتر بود. گرفتن اولین مدال جهانی برای هر ورزشکاری لذت‌بخش است. خوشحالم که امسال برایم با کسب این مدال جهانی تمام شد. اولین مسابقه جام ‌جهانی که من در آن شرکت کردم، همین رقابت‌های لهستان بود که در آن مدال گرفتم. آن‌موقع همه تیم اوت شدند و اصلا روز دوم مسابقه را ندیدیم. در بخش تیمی هم همین‌طور؛ خیلی زود اوت شدیم. ولی خدا را شکر الان به جایی رسیدیم که همه بچه‌ها می‌توانند به‌راحتی به جدول 64تایی بیایند و به مراحل بالاتر صعود کنند. حتی برای خود من که در مرحله مقدماتی استراحت می‌کنم و بازی‌هایم از جدول 64‌تایی است. همه ما این‌قدر خوب شدیم که در بازی‌های حذفی حتی با هم هم‌بازی می‌شویم. من و آقای عابدینی در مرحله یک‌هشتم نهایی جام‌ جهانی لهستان به هم خوردیم که من ایشان را شکست دادم. من خودم بشخصه همه این موفقیت‌ها را مدیون پیمان فخری، سرمربی تیم هستم. امیدوارم مسئولان بتوانند ایشان را حفظ کنند.
‌چرا؟ مگر قرار است تیم را رها کنند؟
نه؛ ولی متأسفانه در ورزش کشور رسم بر این است که هرکسی خوب کار می‌کند، دیده نمی‌شود و تازه همه او را می‌زنند. ما پیش از آقای فخری یک مربی روس داشتیم که با او فقط درجا می‌زدیم؛ اما با آمدن ایشان، شرایط تیم دگرگون شد. در آسیا تیم دوم هستیم و در جهان تیم ششم. اگر ایشان بروند، ما هم به روزهای قبل بازمی‌گردیم. الان هم اعتبار داریم هم مقام و هم پول.
‌بزرگ‌ترین حسرتی که امسال داشتید چه بود؟
بزرگ‌ترین حسرتم در همین مسابقات لهستان بود. اگر یک‌ذره به حرف‌های تیم گوش می‌کردم و جو مسابقه من را نمی‌گرفت، می‌توانستم مدالی خوش‌رنگ‌تر از برنز بگیرم. من همین اشتباه را امسال در رقابت‌های دانشجویان جهان نیز مرتکب شدم. سخت‌ترین شکستی که داشتم، اینجا رقم خورد؛ مقابل حریفی از اوکراین بازی می‌کردم که 10 بر 5 از او جلو بودم، پیش خودم بازی را تمام شده می‌دانستم؛ اما ناغافل 15 بر 12 به او باختم.
‌ شیرین‌ترین بردی که داشتید در کدام بازی بود؟
شیرین‌ترین بردم در رقابت‌های قهرمانی جهان آلمان بود. همه می‌دانند این رقابت‌ها در همه رشته‌ها بالاترین سطح فنی را دارد. من آنجا توانستم الکسی، شمشیرباز پرآوازه روس را که قهرمان جهان بود، 15 بر 14 شکست دهم. این در‌ حالی بود که داور مسابقه خیلی مغرضانه عمل می‌کرد و امتیازها را به او می‌داد. من در آلمان نفر پنجم شدم. اگر داوری در این رقابت‌ها اذیتم نمی‌کرد، شاید اولین مدال جهانی‌ام را زودتر از اینها گرفته بودم.
‌قطعا از این به بعد کار شما برای مسابقات آینده سخت‌تر خواهد شد. سال آینده بازی‌های آسیایی است. فکر می‌کنید اینجا چه نتیجه‌ای بگیرید؟ به‌هر‌حال الان همه انتظار این را دارند که در قسمت انفرادی مدال بگیرید، هرچند که با رقیب سرسختی مانند کره رو‌در‌رو هستید.
اجازه بدهید مسابقه به مسابقه پیش برویم. تا این بازی‌ها فعلا شش ماه زمان مانده است. ما آن‌قدر خوب شده‌ایم که خودمان در هر مسابقه از خودمان توقع داریم. همه تلاشم را برای بهترین نتیجه می‌کنم. من هم مستثنا نیستم. باید ریکاوری کنم تا بتوانم از لحاظ روانی روی خودم کار کنم که اشتباهات گذشته را تکرار نکنم.
‌چه آرزویی موقع سال تحویل دارید؟
آرزو که زیاد دارم؛ اما سلامتی پدر و مادرم و دلخوشی آنها مهم‌ترین دعایم هنگام سال تحویل است. همیشه دعاهای آنها پشت سرم بوده است.
‌ حرف آخرتان... .
می‌خواهم از بیمه معلم و کیاگالری یک تشکر ویژه داشته باشم که در یکی، دو سال اخیر خیلی از لحاظ مالی من را حمایت کردند. ما ورزشکاران اگر نتوانیم از نظر مالی تأمین باشیم، واقعا نمی‌توانیم حرفه‌ای کار کنیم. به‌هر‌حال شرایط مالی ورزش کشور طوری است که ملی‌پوشان خوب حمایت نمی‌شوند. اگر پشتیبانی بخش خصوصی هم نباشد، واقعا اوضاع سخت می‌شود. از همسرم هم که همیشه مثل یک روان‌شناس کنارم بوده، قدردانی می‌کنم.

علی پاکدامن را بدون ‌تردید باید یکی از ورزشکاران موفق سال 96 نامید؛ شمشیرباز بانشاط و باانگیزه‌ای که با مدال‌آوری‌هایش در رویدادهای جهانی و آسیایی، ثابت کرد در آینده حرف‌های بیشتری برای گفتن دارد. عضو تیم‌ ملی شمشیربازی اسلحه سابر با بازی‌های خوبی که در یک سال گذشته از خود ارائه داد، توانست جایگاهش را در رده یازدهم دنیا تثبیت کند؛ جایگاهی که حتی روزی نمی‌توانست آن را در ذهن خود تصور کند. مهم‌ترین افتخار پاکدامن در مسابقات بین‌المللی امسال، کسب مدال برنز رقابت‌های جام‌ جهانی لهستان بود؛ مدالی که برای اولین‌بار طعمش را چشید. او علاوه بر کسب عنوان سومی جهان، یک مدال برنز انفرادی و یک نقره تیمی آسیا، یک ‌دومی تیمی جهان و یک نقره انفرادی در رقابت‌های دانشجویان جهان را نیز به ارمغان آورد. در ادامه گفت‌وگوی «شرق» را با این شمشیرباز تهرانی می‌خوانید.

‌به نظر می‌رسد سال 96، بهترین سال زندگی ورزشی شما بود.
بله؛ سال خیلی خوبی بود؛ هم پستی داشت و هم بلندی. بلندی‌هایش البته بیشتر بود. گرفتن اولین مدال جهانی برای هر ورزشکاری لذت‌بخش است. خوشحالم که امسال برایم با کسب این مدال جهانی تمام شد. اولین مسابقه جام ‌جهانی که من در آن شرکت کردم، همین رقابت‌های لهستان بود که در آن مدال گرفتم. آن‌موقع همه تیم اوت شدند و اصلا روز دوم مسابقه را ندیدیم. در بخش تیمی هم همین‌طور؛ خیلی زود اوت شدیم. ولی خدا را شکر الان به جایی رسیدیم که همه بچه‌ها می‌توانند به‌راحتی به جدول 64تایی بیایند و به مراحل بالاتر صعود کنند. حتی برای خود من که در مرحله مقدماتی استراحت می‌کنم و بازی‌هایم از جدول 64‌تایی است. همه ما این‌قدر خوب شدیم که در بازی‌های حذفی حتی با هم هم‌بازی می‌شویم. من و آقای عابدینی در مرحله یک‌هشتم نهایی جام‌ جهانی لهستان به هم خوردیم که من ایشان را شکست دادم. من خودم بشخصه همه این موفقیت‌ها را مدیون پیمان فخری، سرمربی تیم هستم. امیدوارم مسئولان بتوانند ایشان را حفظ کنند.
‌چرا؟ مگر قرار است تیم را رها کنند؟
نه؛ ولی متأسفانه در ورزش کشور رسم بر این است که هرکسی خوب کار می‌کند، دیده نمی‌شود و تازه همه او را می‌زنند. ما پیش از آقای فخری یک مربی روس داشتیم که با او فقط درجا می‌زدیم؛ اما با آمدن ایشان، شرایط تیم دگرگون شد. در آسیا تیم دوم هستیم و در جهان تیم ششم. اگر ایشان بروند، ما هم به روزهای قبل بازمی‌گردیم. الان هم اعتبار داریم هم مقام و هم پول.
‌بزرگ‌ترین حسرتی که امسال داشتید چه بود؟
بزرگ‌ترین حسرتم در همین مسابقات لهستان بود. اگر یک‌ذره به حرف‌های تیم گوش می‌کردم و جو مسابقه من را نمی‌گرفت، می‌توانستم مدالی خوش‌رنگ‌تر از برنز بگیرم. من همین اشتباه را امسال در رقابت‌های دانشجویان جهان نیز مرتکب شدم. سخت‌ترین شکستی که داشتم، اینجا رقم خورد؛ مقابل حریفی از اوکراین بازی می‌کردم که 10 بر 5 از او جلو بودم، پیش خودم بازی را تمام شده می‌دانستم؛ اما ناغافل 15 بر 12 به او باختم.
‌ شیرین‌ترین بردی که داشتید در کدام بازی بود؟
شیرین‌ترین بردم در رقابت‌های قهرمانی جهان آلمان بود. همه می‌دانند این رقابت‌ها در همه رشته‌ها بالاترین سطح فنی را دارد. من آنجا توانستم الکسی، شمشیرباز پرآوازه روس را که قهرمان جهان بود، 15 بر 14 شکست دهم. این در‌ حالی بود که داور مسابقه خیلی مغرضانه عمل می‌کرد و امتیازها را به او می‌داد. من در آلمان نفر پنجم شدم. اگر داوری در این رقابت‌ها اذیتم نمی‌کرد، شاید اولین مدال جهانی‌ام را زودتر از اینها گرفته بودم.
‌قطعا از این به بعد کار شما برای مسابقات آینده سخت‌تر خواهد شد. سال آینده بازی‌های آسیایی است. فکر می‌کنید اینجا چه نتیجه‌ای بگیرید؟ به‌هر‌حال الان همه انتظار این را دارند که در قسمت انفرادی مدال بگیرید، هرچند که با رقیب سرسختی مانند کره رو‌در‌رو هستید.
اجازه بدهید مسابقه به مسابقه پیش برویم. تا این بازی‌ها فعلا شش ماه زمان مانده است. ما آن‌قدر خوب شده‌ایم که خودمان در هر مسابقه از خودمان توقع داریم. همه تلاشم را برای بهترین نتیجه می‌کنم. من هم مستثنا نیستم. باید ریکاوری کنم تا بتوانم از لحاظ روانی روی خودم کار کنم که اشتباهات گذشته را تکرار نکنم.
‌چه آرزویی موقع سال تحویل دارید؟
آرزو که زیاد دارم؛ اما سلامتی پدر و مادرم و دلخوشی آنها مهم‌ترین دعایم هنگام سال تحویل است. همیشه دعاهای آنها پشت سرم بوده است.
‌ حرف آخرتان... .
می‌خواهم از بیمه معلم و کیاگالری یک تشکر ویژه داشته باشم که در یکی، دو سال اخیر خیلی از لحاظ مالی من را حمایت کردند. ما ورزشکاران اگر نتوانیم از نظر مالی تأمین باشیم، واقعا نمی‌توانیم حرفه‌ای کار کنیم. به‌هر‌حال شرایط مالی ورزش کشور طوری است که ملی‌پوشان خوب حمایت نمی‌شوند. اگر پشتیبانی بخش خصوصی هم نباشد، واقعا اوضاع سخت می‌شود. از همسرم هم که همیشه مثل یک روان‌شناس کنارم بوده، قدردانی می‌کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.