عايدي سرمايه، درآمد عادی و شرایط مبهم
در نتیجه آنچه باب به دست میآورد نیز در قانون مالیاتی به عنوان جبران زمانی که گذاشته شمرده نمیشود و این در حالی است كه احتساب برخی از این عایدی به عنوان جبران زمانی که او برای یافتن بهترین فرصت سرمایهگذاری گذاشته قابل بحث است. همچنين سعي دارد كه ماليات كارل را به عنوان جبران خسارت به حساب آورد. قانون مالیاتی تلاش کارل برای تعمیر خانه را نیز به عنوان تلاش یک نیروی کار در نظر نمیگیرد. حال به دن و همکاریاش با خانم مانیبگز میرسیم. قانون مالياتی اين همکاری را نیز دقيقا معادل با وضعيت كارل بررسي ميكند، بااينحال در اين مورد، سود 200.000 دلاري سرمايه به دو بخش تقسيم ميشود: یک بخش به خانم مانیبگز میرسد كه پول نقد را تأمين ميكند و بخش دیگر بهعنوان سهم تلاش به دن ميرسد. يك بار ديگر هيچچيزي بهعنوان درآمد عادي به حساب نیامده است. از برخی جهات، قانون مالیاتی منطقی بهنظر میرسد. بههرصورت دن نیمی از کاری را که کارل انجام داد انجام داده است، پس چرا باید نسبت به آن بخش از درآمد کارل که معادل درآمد دن است (100 هزار دلار)، نرخ مالیات بالاتری پرداخت کند. از طرف دیگر به نظر میرسد دن آنقدری که باید مالیات پرداخت نمیکند، چراکه به نظر میرسد دن خيلي نسبت به ارل متفاوت نيست، زيرا به هر دو آنها بابت تعمير خانه 100 هزار دلار پرداخت شده است. اگر با شنیدن این مثالها گیج شدهاید، تنها نيستيد. اقتصاددانان و وكلاي مالياتي كه اين مسائل را بررسي ميكنند هم درباره بهترين راه براي برخورد با چنین شرایطی در عمل دچار تردید هستند. اينجاست که سهم از سود مدیران سرمایهگذاری وارد تحليل میشود؛ سهم از سود مدیران سرمایهگذاری در یک شرکت خصوصی، مانند درآمدي است كه دن از مشاركت املاك و مستغلاتش كسب ميكند. با این تفاوت که دن در این شرایط نجار نيست، بلكه يك متخصص در حوزه بازرگاني است. شرکت خانههای مخروبه را بهمنظور تعمیر و فروش خریداری نمیکند، بلکه بیزینسها و شرکتهای بحرانزده را بهمنظور اصلاح و فروش در آینده خریداری میکند. همانطور كه دنِ نجار ميتواند سهم خود را از درآمد حاصل از مشاركت بهعنوان عايدي سرمايه لحاظ كند، دنِ متخصص حوزه بازرگانی هم میتواند همین کار را انجام دهد. منتقدان قانون فعلي معتقدند مالیاتبندی این شرکتهای خصوصی سرمایهگذاری با نرخهای عایدی سرمایه غيرمنصفانه است و این در حالي است كه ساير افراد با درآمد بالا مانند پزشكان و وكلا نرخهاي ماليات بسيار بيشتري را براي درآمد عادي پرداخت ميكنند. اين يك نكته منطقي است و برخي اصلاحات میتوانند مناسب باشند، اما همانطوركه مواردی که بین مثالهای ابی و ارل مطرح شد نشان میدهد، مشخص نيست كه بهترين رويكرد چه میتواند باشد. براي همه مشكلات پاسخهای آسان وجود ندارد.
در نتیجه آنچه باب به دست میآورد نیز در قانون مالیاتی به عنوان جبران زمانی که گذاشته شمرده نمیشود و این در حالی است كه احتساب برخی از این عایدی به عنوان جبران زمانی که او برای یافتن بهترین فرصت سرمایهگذاری گذاشته قابل بحث است. همچنين سعي دارد كه ماليات كارل را به عنوان جبران خسارت به حساب آورد. قانون مالیاتی تلاش کارل برای تعمیر خانه را نیز به عنوان تلاش یک نیروی کار در نظر نمیگیرد. حال به دن و همکاریاش با خانم مانیبگز میرسیم. قانون مالياتی اين همکاری را نیز دقيقا معادل با وضعيت كارل بررسي ميكند، بااينحال در اين مورد، سود 200.000 دلاري سرمايه به دو بخش تقسيم ميشود: یک بخش به خانم مانیبگز میرسد كه پول نقد را تأمين ميكند و بخش دیگر بهعنوان سهم تلاش به دن ميرسد. يك بار ديگر هيچچيزي بهعنوان درآمد عادي به حساب نیامده است. از برخی جهات، قانون مالیاتی منطقی بهنظر میرسد. بههرصورت دن نیمی از کاری را که کارل انجام داد انجام داده است، پس چرا باید نسبت به آن بخش از درآمد کارل که معادل درآمد دن است (100 هزار دلار)، نرخ مالیات بالاتری پرداخت کند. از طرف دیگر به نظر میرسد دن آنقدری که باید مالیات پرداخت نمیکند، چراکه به نظر میرسد دن خيلي نسبت به ارل متفاوت نيست، زيرا به هر دو آنها بابت تعمير خانه 100 هزار دلار پرداخت شده است. اگر با شنیدن این مثالها گیج شدهاید، تنها نيستيد. اقتصاددانان و وكلاي مالياتي كه اين مسائل را بررسي ميكنند هم درباره بهترين راه براي برخورد با چنین شرایطی در عمل دچار تردید هستند. اينجاست که سهم از سود مدیران سرمایهگذاری وارد تحليل میشود؛ سهم از سود مدیران سرمایهگذاری در یک شرکت خصوصی، مانند درآمدي است كه دن از مشاركت املاك و مستغلاتش كسب ميكند. با این تفاوت که دن در این شرایط نجار نيست، بلكه يك متخصص در حوزه بازرگاني است. شرکت خانههای مخروبه را بهمنظور تعمیر و فروش خریداری نمیکند، بلکه بیزینسها و شرکتهای بحرانزده را بهمنظور اصلاح و فروش در آینده خریداری میکند. همانطور كه دنِ نجار ميتواند سهم خود را از درآمد حاصل از مشاركت بهعنوان عايدي سرمايه لحاظ كند، دنِ متخصص حوزه بازرگانی هم میتواند همین کار را انجام دهد. منتقدان قانون فعلي معتقدند مالیاتبندی این شرکتهای خصوصی سرمایهگذاری با نرخهای عایدی سرمایه غيرمنصفانه است و این در حالي است كه ساير افراد با درآمد بالا مانند پزشكان و وكلا نرخهاي ماليات بسيار بيشتري را براي درآمد عادي پرداخت ميكنند. اين يك نكته منطقي است و برخي اصلاحات میتوانند مناسب باشند، اما همانطوركه مواردی که بین مثالهای ابی و ارل مطرح شد نشان میدهد، مشخص نيست كه بهترين رويكرد چه میتواند باشد. براي همه مشكلات پاسخهای آسان وجود ندارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.