|

پروانه کاظمی: «لیلا» به من اعتماد به نفس داد

خرداد سال 1391 کوهنوردی ایران شاهد خبری بزرگ و شادی‌آور بود. پروانه کاظمی بانوی هیمالیانورد ایرانی توانست اورست و لوتسه اولین و چهارمین قلل بلند جهان را در فاصله‌ای کوتاه از یکدیگر صعود کند. این کار نه‌تنها در میان کوهنوردان ایرانی که برای نخستین‌بار در جهان بود که یک زن می‌توانست آن دو قله دشوار را به‌صورت متوالی و بدون بازگشت به کمپ اصلی صعود کند. خبر این صعود کوتاه بود و در ساعتی با هزاران پیامک به همه‌جا منتشر شد و البته همراه بود با جمله‌ای کوتاه و قاطع که پروانه از سر قله با تلفن ماهواره‌ای خود به همسرش در ایران گفته بود. خبری که اشک را بر چشمان بسیاری از کوهنوردان مستقل ایرانی جاری کرد: «تقدیم به لیلا اسفندیاری که همیشه اولین بود!»
پروانه که هیمالیانوردی حرفه‌ای را از سال 1389 با صعود قله موستاق‌آتا به ارتفاع 7547 متر در کشور چین آغاز کرده است خود از اولین مواجهه‌اش با لیلا چنین می‌گوید: «زمستان سال 87 بود که یک روز جمعه به صعود قله توچال رفته بودم. سرعتی صعود می‌کردم و هنوز ظهر نشده بود که به قله توچال رسیدم. آنجا بود که برای اولین‌بار لیلا را دیدم. از اعضای ستاد پیشگیری سوانح کوهستان بود که از شب قبل در جان‌پناه توچال مستقر شده بودند. من تا به آن روز چیزهای زیادی از او شنیده بودم و در آن لحظه از رویارویی و هم‌صحبتی با این زن نامی کوهنورد، دچار هیجان شده بودم. لیلا زمان‌های صعودم را پرسید و بعد که دید با سرعت زیادی صعود کرده‌ام به من گفت تو که اینقدر توانمندی چرا برای صعودهای هیمالیا تلاشی نمی‌کنی؟!»
پروانه می‌گوید: «من در آن زمان کوهنوردی معمولی بیش نبودم و اصلا در مخیله‌ام صعودهای هیمالیا، نظیر آنچه لیلا انجام داده بود نمی‌گنجید اما این حرف صمیمانه و به‌دور از غرور لیلا، اعتماد به نفسی به من داد که بخواهم به هیمالیانوردی فکر کنم.»
پروانه بهار 1390 قله 8136متری ماناسلو را صعود کرد. پاییز همان سال موفق شد قله دشوار و فنی آمادابلام را در نپال صعود کند و در بهار 1391 به سوی اورست (8848متر) و لوتسه (8516متر) شتافت و به‌عنوان نخستین زن در جهان توانست هردو قله را به صورت متوالی صعود کند. پروانه بهار امسال نیز عازم قله دشوار کانچنچونکا (8592متر) سومین قله بلند جهان در هیمالیای نپال شد و طی تلاشی دشوار توانست تا 8200متری قله صعود کند اما به خاطر بیماری‌ای که در حین صعود به آن دچار شده بود در تصمیمی عاقلانه از ادامه صعود منصرف شد و به پایین بازگشت.
شاید آن روزی که لیلا از میان ما رفت، بسیار دور می‌دیدیم که زنان دیگری بیایند و مستقل به هیمالیا صعود کنند اما توانمندی پروانه در این عرصه بار دیگر این شعار لیلا را در ذهن‌ها زنده کرد که: «زن ایرانی می‌تواند.»
خرداد سال 1391 کوهنوردی ایران شاهد خبری بزرگ و شادی‌آور بود. پروانه کاظمی بانوی هیمالیانورد ایرانی توانست اورست و لوتسه اولین و چهارمین قلل بلند جهان را در فاصله‌ای کوتاه از یکدیگر صعود کند. این کار نه‌تنها در میان کوهنوردان ایرانی که برای نخستین‌بار در جهان بود که یک زن می‌توانست آن دو قله دشوار را به‌صورت متوالی و بدون بازگشت به کمپ اصلی صعود کند. خبر این صعود کوتاه بود و در ساعتی با هزاران پیامک به همه‌جا منتشر شد و البته همراه بود با جمله‌ای کوتاه و قاطع که پروانه از سر قله با تلفن ماهواره‌ای خود به همسرش در ایران گفته بود. خبری که اشک را بر چشمان بسیاری از کوهنوردان مستقل ایرانی جاری کرد: «تقدیم به لیلا اسفندیاری که همیشه اولین بود!»
پروانه که هیمالیانوردی حرفه‌ای را از سال 1389 با صعود قله موستاق‌آتا به ارتفاع 7547 متر در کشور چین آغاز کرده است خود از اولین مواجهه‌اش با لیلا چنین می‌گوید: «زمستان سال 87 بود که یک روز جمعه به صعود قله توچال رفته بودم. سرعتی صعود می‌کردم و هنوز ظهر نشده بود که به قله توچال رسیدم. آنجا بود که برای اولین‌بار لیلا را دیدم. از اعضای ستاد پیشگیری سوانح کوهستان بود که از شب قبل در جان‌پناه توچال مستقر شده بودند. من تا به آن روز چیزهای زیادی از او شنیده بودم و در آن لحظه از رویارویی و هم‌صحبتی با این زن نامی کوهنورد، دچار هیجان شده بودم. لیلا زمان‌های صعودم را پرسید و بعد که دید با سرعت زیادی صعود کرده‌ام به من گفت تو که اینقدر توانمندی چرا برای صعودهای هیمالیا تلاشی نمی‌کنی؟!»
پروانه می‌گوید: «من در آن زمان کوهنوردی معمولی بیش نبودم و اصلا در مخیله‌ام صعودهای هیمالیا، نظیر آنچه لیلا انجام داده بود نمی‌گنجید اما این حرف صمیمانه و به‌دور از غرور لیلا، اعتماد به نفسی به من داد که بخواهم به هیمالیانوردی فکر کنم.»
پروانه بهار 1390 قله 8136متری ماناسلو را صعود کرد. پاییز همان سال موفق شد قله دشوار و فنی آمادابلام را در نپال صعود کند و در بهار 1391 به سوی اورست (8848متر) و لوتسه (8516متر) شتافت و به‌عنوان نخستین زن در جهان توانست هردو قله را به صورت متوالی صعود کند. پروانه بهار امسال نیز عازم قله دشوار کانچنچونکا (8592متر) سومین قله بلند جهان در هیمالیای نپال شد و طی تلاشی دشوار توانست تا 8200متری قله صعود کند اما به خاطر بیماری‌ای که در حین صعود به آن دچار شده بود در تصمیمی عاقلانه از ادامه صعود منصرف شد و به پایین بازگشت.
شاید آن روزی که لیلا از میان ما رفت، بسیار دور می‌دیدیم که زنان دیگری بیایند و مستقل به هیمالیا صعود کنند اما توانمندی پروانه در این عرصه بار دیگر این شعار لیلا را در ذهن‌ها زنده کرد که: «زن ایرانی می‌تواند.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.