|

بالاخره مش‌رمضون مُرد

احمد غلامی

وقتی مش‌رمضون مرد، نمی‌دانم چه کسی به عمه‌خانم گفت که نامه آقا‌بیک‌ به عزراییل را من توی روزنامه چاپ کرده‌ام. مرگ پیرمرد 95ساله به گردن ما افتاد و پیرزن چنان شیون می‌کشید که انگار تازه‌دامادی را از دست داده. من و آقا‌بیک‌ بی‌خبر از همه‌جا رفتیم بالای سر مرده‌ای که چشم و دهانش رو به سقف باز بود. ‌آقا‌بیک گفت: «مش‌رمضون دست بردار بلند شو!» اما جنازه تکان نمی‌خورد، او دوباره تکرار کرد: «مش‌رمضون، هوی... پاشو...» عمه‌خانم دیگر شیون نمی‌کشید، زل زده بود به ‌آقا‌بیک و جنازه، انگار منتظر معجزه‌ای بود، اما نشد و آقا‌بیک ملحفه را کشید روی جنازه و گفت: «انگار راست‌راستی مرده.» عمه‌خانم دوباره شیون کرد و این‌بار هرچه فحش و نفرین بلد بود، نثار من و آقابیک کرد. ما از تعجب خشکمان زده بود و نمی‌دانستیم جریان نامه را چه کسی به عمه‌خانم گفته. عمه‌خانم گفت: «الهی دستت بشکند آقابیک، الهی سربه‌نیست بشی مجید، این پیرمرد چه آزاری داشت که به عزراییل نامه دادین، خدا چرا مردم چشم دیدن خوشبختی هم‌رو ندارن...» مادرم چشمک زد و فهماند که از اتاق بیرون بروم. تا قدم برداشتم عمه‌خانم مثل دیوانه‌ها جلوم را گرفت و گفت: «کجا... آدمکش، فرار می‌کنی؟» از ترس پاهایم می‌لرزید. ‌آقا‌بیک می‌خواست از فرصت استفاده کند و خودش را از کنار عبدو‌گدا سر بدهد و برود که عمه‌خانم با عصا زد توی کله‌اش و گفت: «همه این آتیش‌ها از گور تو بلند می‌شه.» عبدو‌گدا جلوی عمه‌خانم را گرفت و گفت: «کاریه که شده، شما صبر کنین پلیس رسیدگی می‌کنه.» وقتی این حرف‌ها از دهان عبدو‌گدا درآمد، همه فهمیدند، لو دادن نامه کار اوست. رعناخانم گفت: «عجله نکنین، شاید بازم زنده شد.» مادرم گفت: «راست میگه. مگه اون‌‌دفعه چند بار نمرد و زنده شد.» ‌آقا‌بیک گفت: «تموم کرده، عزراییل نامه‌رو خونده!» عمه‌خانم شیون کشید و از حال رفت. برایش آب‌قند آوردند. آب‌قند از گلویش پایین نرفته، چشم‌هایش را نیمه‌باز کرد، من جلویش بودم، گفت: «خدا هر چی روزنامه‌نویسه به زمین گرم بزنه. اون ‌آقا‌بیک که دیوونه‌س حرجی بهش نیست.» ‌آقا‌بیک که از زیر تیغ اتهام فرار کرده بود، جلو دوید و گفت: «همه‌ش زیر سر این مجیده.» عمه‌خانم گفت: «اون بچه‌س. مرتیکه نره‌خر، تو نگفتی بدون مش‌رمضون من چه گِلی به سرم بگیرم؟» و دوباره شیون کرد و گفت: «خدایا دست صاحب‌قلم رو بشکن.» ‌آقابیک دماغ‌سوخته از جایش بلند شد که رعناخانم فریاد زد: «داره تکون می‌خوره...» همه به طرف جنازه برگشتیم. مثل دفعه‌های قبل شست پایش تکان می‌خورد. انگار معجزه‌ای شده باشد. همه بهت‌زده به جنازه خیره شده بودیم. این تنها باری بود که همه ما آرزو کردیم او زنده شود. عمه‌خانم اشک‌هایش را پاک کرد و گفت: «یا امام زمون!» ‌آقا‌بیک آرام‌آرام جلو رفت و گفت: «مش رمضون، زنده‌ای؟» اما صدایی نمی‌آمد. فقط شست پایش تکان می‌خورد. ‌آقابیک ملحفه را از روی جنازه کنار زد و سوسک بزرگی از زیر آن پایین افتاد. زن‌ها همه جیغ زدند و از اتاق بیرون ‌دویدند. عبدو‌گدا سوسک را لگد کرد و عمه‌خانم دوباره آرام‌آرام گریه کرد: «دیگه مش‌رمضونم رفت. خودم خواب دیدم مرده. دیگه زنده نمی‌شه. خدایا حالا تنها چه کنم. کی به دادم می‌رسه...» مادرم گفت: «انشالا آقا رحمان از خارج برمی‌گرده، عصای دستت می‌شه.» عمه‌خانم گفت: «فکر می‌کنین نمی‌دونم رحمانم مرده. طوباخانم، تو که از داغ دل من خبر نداری.» بعد رو کرد به قاب‌عکس‌هایی که روی طاقچه بود. رحیم با لباس خاکی نظامی اسلحه به دست می‌خندید و رحمان زل‌زده به دوربین انگار در آن دور‌دورها دنبال چیزی می‌گشت. همه بهت‌زده مانده بودند. سال‌ها بود که فکر می‌کردیم عمه‌خانم از مرگ رحمان خبر ندارد، حالا همه‌مان را غافلگیر کرده بود. رفتم نزدیکش گفتم: «عمه‌خانم ببخشید، غلط کردم.» عمه‌خانم گریه کرد، سرم را توی دست‌هایش گرفت و گفت: «مجیدجان، مجید عمرم، پسرم. من واسه بچه‌هام گریه می‌کنم. مش‌رمضون عمرش‌رو کرده بود.» دیگر نتوانستم جلو خودم را بگیرم. زدم زیر گریه، همه گریه کردند. هق‌هق‌های آقابیک چنان بلند بود که عبدو‌گدا خندید و سقلمه‌ای به پهلویش زد.
وقتی مش‌رمضون مرد، نمی‌دانم چه کسی به عمه‌خانم گفت که نامه آقا‌بیک‌ به عزراییل را من توی روزنامه چاپ کرده‌ام. مرگ پیرمرد 95ساله به گردن ما افتاد و پیرزن چنان شیون می‌کشید که انگار تازه‌دامادی را از دست داده. من و آقا‌بیک‌ بی‌خبر از همه‌جا رفتیم بالای سر مرده‌ای که چشم و دهانش رو به سقف باز بود. ‌آقا‌بیک گفت: «مش‌رمضون دست بردار بلند شو!» اما جنازه تکان نمی‌خورد، او دوباره تکرار کرد: «مش‌رمضون، هوی... پاشو...» عمه‌خانم دیگر شیون نمی‌کشید، زل زده بود به ‌آقا‌بیک و جنازه، انگار منتظر معجزه‌ای بود، اما نشد و آقا‌بیک ملحفه را کشید روی جنازه و گفت: «انگار راست‌راستی مرده.» عمه‌خانم دوباره شیون کرد و این‌بار هرچه فحش و نفرین بلد بود، نثار من و آقابیک کرد. ما از تعجب خشکمان زده بود و نمی‌دانستیم جریان نامه را چه کسی به عمه‌خانم گفته. عمه‌خانم گفت: «الهی دستت بشکند آقابیک، الهی سربه‌نیست بشی مجید، این پیرمرد چه آزاری داشت که به عزراییل نامه دادین، خدا چرا مردم چشم دیدن خوشبختی هم‌رو ندارن...» مادرم چشمک زد و فهماند که از اتاق بیرون بروم. تا قدم برداشتم عمه‌خانم مثل دیوانه‌ها جلوم را گرفت و گفت: «کجا... آدمکش، فرار می‌کنی؟» از ترس پاهایم می‌لرزید. ‌آقا‌بیک می‌خواست از فرصت استفاده کند و خودش را از کنار عبدو‌گدا سر بدهد و برود که عمه‌خانم با عصا زد توی کله‌اش و گفت: «همه این آتیش‌ها از گور تو بلند می‌شه.» عبدو‌گدا جلوی عمه‌خانم را گرفت و گفت: «کاریه که شده، شما صبر کنین پلیس رسیدگی می‌کنه.» وقتی این حرف‌ها از دهان عبدو‌گدا درآمد، همه فهمیدند، لو دادن نامه کار اوست. رعناخانم گفت: «عجله نکنین، شاید بازم زنده شد.» مادرم گفت: «راست میگه. مگه اون‌‌دفعه چند بار نمرد و زنده شد.» ‌آقا‌بیک گفت: «تموم کرده، عزراییل نامه‌رو خونده!» عمه‌خانم شیون کشید و از حال رفت. برایش آب‌قند آوردند. آب‌قند از گلویش پایین نرفته، چشم‌هایش را نیمه‌باز کرد، من جلویش بودم، گفت: «خدا هر چی روزنامه‌نویسه به زمین گرم بزنه. اون ‌آقا‌بیک که دیوونه‌س حرجی بهش نیست.» ‌آقا‌بیک که از زیر تیغ اتهام فرار کرده بود، جلو دوید و گفت: «همه‌ش زیر سر این مجیده.» عمه‌خانم گفت: «اون بچه‌س. مرتیکه نره‌خر، تو نگفتی بدون مش‌رمضون من چه گِلی به سرم بگیرم؟» و دوباره شیون کرد و گفت: «خدایا دست صاحب‌قلم رو بشکن.» ‌آقابیک دماغ‌سوخته از جایش بلند شد که رعناخانم فریاد زد: «داره تکون می‌خوره...» همه به طرف جنازه برگشتیم. مثل دفعه‌های قبل شست پایش تکان می‌خورد. انگار معجزه‌ای شده باشد. همه بهت‌زده به جنازه خیره شده بودیم. این تنها باری بود که همه ما آرزو کردیم او زنده شود. عمه‌خانم اشک‌هایش را پاک کرد و گفت: «یا امام زمون!» ‌آقا‌بیک آرام‌آرام جلو رفت و گفت: «مش رمضون، زنده‌ای؟» اما صدایی نمی‌آمد. فقط شست پایش تکان می‌خورد. ‌آقابیک ملحفه را از روی جنازه کنار زد و سوسک بزرگی از زیر آن پایین افتاد. زن‌ها همه جیغ زدند و از اتاق بیرون ‌دویدند. عبدو‌گدا سوسک را لگد کرد و عمه‌خانم دوباره آرام‌آرام گریه کرد: «دیگه مش‌رمضونم رفت. خودم خواب دیدم مرده. دیگه زنده نمی‌شه. خدایا حالا تنها چه کنم. کی به دادم می‌رسه...» مادرم گفت: «انشالا آقا رحمان از خارج برمی‌گرده، عصای دستت می‌شه.» عمه‌خانم گفت: «فکر می‌کنین نمی‌دونم رحمانم مرده. طوباخانم، تو که از داغ دل من خبر نداری.» بعد رو کرد به قاب‌عکس‌هایی که روی طاقچه بود. رحیم با لباس خاکی نظامی اسلحه به دست می‌خندید و رحمان زل‌زده به دوربین انگار در آن دور‌دورها دنبال چیزی می‌گشت. همه بهت‌زده مانده بودند. سال‌ها بود که فکر می‌کردیم عمه‌خانم از مرگ رحمان خبر ندارد، حالا همه‌مان را غافلگیر کرده بود. رفتم نزدیکش گفتم: «عمه‌خانم ببخشید، غلط کردم.» عمه‌خانم گریه کرد، سرم را توی دست‌هایش گرفت و گفت: «مجیدجان، مجید عمرم، پسرم. من واسه بچه‌هام گریه می‌کنم. مش‌رمضون عمرش‌رو کرده بود.» دیگر نتوانستم جلو خودم را بگیرم. زدم زیر گریه، همه گریه کردند. هق‌هق‌های آقابیک چنان بلند بود که عبدو‌گدا خندید و سقلمه‌ای به پهلویش زد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.